Wigilię bez czerwonego barszczu trudno jest sobie wyobrazić. Ale barszcz bywa również zmorą gospodyń, głównie ze względu na szybko pojawiające się czerwone plamy na białym obrusie. W tym przypadku szczególnie liczy się czas – nie możemy czekać, aż zabrudzenia zaschną. Od razu więc przyłóżmy do świeżo zaplamionego miejsca ręcznik papierowy – on wchłonie nadmiar płynu. Przydatna podczas wywabiania plamy będzie zwłaszcza sól kuchenna. Posypujemy zachlapane miejsce obficie solą i zostawiamy na obrusie na kilkanaście minut. Gdy sól zmieni kolor, ścieramy ją i nową dawką nacieramy tkaninę. Czynność powtarzamy do momentu, aż sól wchłonie cały barszcz. Potem zanurzamy materiał w zimnej wodzie na 2-3 godziny, a następnie pierzemy go w pralce z dodatkiem odplamiacza.

Innym sposobem może być zastosowanie naturalnego odplamiacza, jakim jest sok z cytryny. Wyciskamy świeży cytrusowy sok na plamę. Możemy także dodatkowo natrzeć brudne miejsce cytrynowy miąższem. Po kilku minutach spłukujemy newralgiczne miejsce czystą wodą i pierzemy w pralce.

Jak usunąć plamy z tłuszczu?

Również i w tej sytuacji najważniejszy jest czas reakcji. Im szybciej rozpoczniemy wywabianie plamy, tym większa szansa na pozbycie się jej z białego obrusu. Świeżą plamę przede wszystkim usuwamy za pomocą płynu do mycia naczyń. Nalewamy odrobinę płynu bezpośrednio na plamę. Pozostawiamy na godzinę, aż do pełnego nasączenia. Po tym czasie pierzemy tkaninę w pralce.

Z kolei zaschnięte zabrudzenia możemy spróbować usnąć przy pomocy mąki ziemniaczanej. Rozsypujemy ją na plamie i czekamy, aż wchłonie tłuszcz. Następnie ścieramy ją delikatnie, a obrus pierzemy w automacie z dodatkiem odplamiacza.

Jak usunąć plamę z wina?

Często zdarza się, że na śnieżnobiały obrus niechcący wyleje się czerwone wino. Dla wielu to katastrofa, można jednak spróbować uratować tkaninę za pomocą domowych sposobów. Pierwszym działaniem w takiej sytuacji jest zastosowanie soli. Posypujemy zabrudzenia grubą warstwą tego produktu spożywczego i delikatnie wcieramy w plamę. Pamiętajmy, aby wykonywać tę czynność, dopóki sól nie przybierze koloru wina. Następnie pierzemy obrus w automacie.

Jak usunąć plamy z kawy i herbaty?

W przypadku zabrudzeń z trunków takich jak kawa czy herbata przyda nam się ocet. Wystarczy wymieszać 1 łyżkę białego octu z 1 litrem zimnej wody. Przy pomocy szczoteczki z drobnym włosiem wcieramy roztwór w tkaninę. Można w tym celu użyć również gąbki. Pozostawiamy do nasiąknięcia, a następnie zapieramy obrus letnią wodą. Pamiętajmy, aby roztwór, który przygotujemy, nie był zbyt silny – zbyt wysokie stężenie może uszkodzić tkaninę nieodwracalnie.

W usuwaniu plam z kawy i herbaty pomoże również soda oczyszczona. Odrobinę tego produktu nakładamy na wilgotną ściereczkę, a następnie bardzo delikatnie wcieramy w materiał.

Jak usunąć plamy z wosku?

Świece nadają wyjątkowy klimat każdej kolacji. Niestety, nie można tego samego powiedzieć o plamach z wosku. W przypadku tych zabrudzeń warto wykorzystać… zamrażalkę! Zamrażamy poplamiony obrus, dzięki czemu wosk stwardnieje i zacznie się kruszyć. W ten sposób łatwo usuniemy go z materiału.

Możemy również zastosować metodę wręcz przeciwną, z użyciem żelazka. Jedną ściereczkę kładziemy pod obrusem, drugą na wierzchu. Prasujemy plamę do czas, aż wosk nie wsiąknie w szmatkę. Można wykorzystać w tym celu również ręczniki papierowe. Na koniec należy wyprać obrus w pralce.

Jak usunąć plamy z żywicy?

Najczęściej takie plamy powstają podczas świąt Bożego Narodzenia. Wówczas na stołach ustawiamy piękne stroiki z żywych gałązek iglaków. Co więc zrobić, gdy na obrusie pojawią się niechciane plamy z żywicy? W tej sytuacji należy poczekać, aż substancja zastygnie. Następnie sięgamy po rozcieńczony spirytus bądź aceton. Zwilżamy jedną z tych substancji wacik, a następnie kilkukrotnie przecieramy zabrudzenie. Spirytus czy aceton powinny rozpuścić i wywabić plamę. W przypadku delikatnej tkaniny sięgnijmy po szare mydło.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Ogród wertykalny lub zieleń wertykalna to niezwykły pomysł na aranżację oraz uprawę roślin w pionie, zarówno w domu, jak i na zewnątrz. Bazę takiej kompozycji stanowi metalowy bądź drewniany stelaż. Wyposażony jest on w specjalny system nawadniający. Pomiędzy szczelinami stelażu sadzić można przeróżną zieleń – najczęściej są to jednak kwiaty egzotyczne.

W zależności od potrzeb czy pomysłu, ogrody wertykalne mogą mieć naprawdę różne rozmiary. Pamiętać jednak należy, że ich wykonanie należy odpowiednio zaplanować. Najważniejszą kwestią są ściany – muszą być one naprawdę solidne, aby utrzymać ciężar naszego ogrodu. Warto również dobrze przemyśleć kwestię nawodnienia.

Pionowy ogród można stworzyć za pomocą trzech systemów. Modułowy składa się z paneli aluminiowych, wykonanych z tworzyw sztucznych bądź drewna. Montaż takiego systemu jest prosty, podobnie jak sadzenie w nim roślin. Z kolei konstrukcja hydroponiczna ma kieszenie i wykonana jest z ramy, płyty PCV i maty filcowej. To właśnie ten ostatni element utrzymuje odpowiednią wilgotność. Roślinę sadzi się w specjalnie przygotowanych do tego celu kieszonkach. Ostatni system – kontenerowy, to wielopoziomowa konstrukcja wykonana z pojemników. Jest stosowana najrzadziej, gdyż zabiera zdecydowanie najwięcej miejsca. Wnętrze każdego z systemów wypełnia się specjalnym podłożem, najczęściej substratem glebowym, materiałami organicznymi, nieorganicznymi lub hydroponicznymi. Zalecane jest również stosowanie hydrożeli, gdyż zapewniają one roślinom dostęp do wody.

Jakie rośliny wybrać do domowego ogrodu wertykalnego?

Jednym z ważniejszych punktów w planowaniu ogrodu wertykalnego jest odpowiedni dobór roślin. Trzeba wziąć pod uwagę przede wszystkim warunki panujące w miejscu, w którym chcemy stworzyć pionową zieleń. W pierwszej kolejności sprawdźmy stopień nasłonecznienia i poziom wilgotności.

A jakie gatunki roślin idealnie nadadzą się do wewnętrznych ogrodów wertykalnych? Najpopularniejsze z nich to:

• bluszcz pospolity, który tworzy długie pnącza – idealnie będzie uzupełniać przestrzenie pomiędzy innymi roślinami, dzięki czemu cała kompozycja będzie estetyczna i spójna;
• epipremnum złociste, czyli szybko rozmnażająca się roślina o kolorowych, sercowatych liściach – jej wygląd nada naszej wertykalnej zieleni szczególnego charakteru;
• syngonium, którego szerokie liście urozmaicą każdą kompozycję; dodatkowo odpowiednio pielęgnowany będzie bardzo szybko rosnąć;
• maranta – doskonale poradzi sobie w pionowym ogrodzie, a dodatkowo ożywi każdą kompozycję dzięki swoim różowo unerwionym liściom;
• guzmania to roślina, której kwiaty mogą się utrzymać nawet przez kilka miesięcy, a ich wygląd jest szczególny i cieszący oko;
• zanokcica, a więc paproć, która jest zawsze dobrym wyborem w przypadku ogrodów wertykalnych;
• kroton, czyli roślina o nieszablonowym kolorze liści, które również ożywią jednolitą zieloną ścianę.

Rośliny w wertykalnym ogrodzie można rozmieszczać na różne sposoby. Jeżeli zrobimy to przypadkowo, powstanie prawdziwy zielony miszmasz, z kolei osoby o duszach artystycznych mogą stworzyć z zieleni prawdziwe żywe obrazy.

Jak dbać o domowy ogród wertykalny?

Modny sposób na uprawę roślin, czyli ogrody wertykalne. Jak o nie dbać?

FOTO: Envato Elements

Najważniejsze w przypadku pionowych ogrodów jest zadbanie o odpowiednią wilgotność. Należy często zraszać zieleń oraz rozmieścić w pobliżu nawilżacze powietrza. Regularnie podlewajmy i nawoźmy nasze rośliny. Powinniśmy przed montażem stelaża zadbać o automatyczny system nawadniania.

Jakie rośliny wybrać do zewnętrznego ogrodu wertykalnego?

W polskich warunkach stworzenie zewnętrznych ogrodów pionowych może być trudne. Nie będziemy w stanie uprawiać w nich wielu egzotycznych gatunków, które nie są odporne na mróz. Najlepiej sprawdzą się więc te rośliny, które są w pewnym stopniu przyzwyczajone do spadków temperatur. Wybierzmy na przykład:

• rozchodnik, który tworzy gęste kwiatostany w wielu kolorach, co umożliwi stworzenie wielobarwnej przestrzeni;
• petunia o wiszącym pokroju, która wspaniale wypełni puste przestrzenie; dodatkową zaletą są jej kwiaty;
• rojnik, a więc niewielka roślina o grubych, różnobarwnych liściach;
• bluszcz pospolity o długich pnączach z drobnymi listkami;
• barwinek, a więc bylina, której fioletowe kwiaty stanowią dodatkowy atut.

Bardzo ważne jest, aby rozważnie dobrać gatunki roślin, które będziemy pielęgnować w ogrodach wertykalnych – powinny mieć one zbliżone potrzeby pielęgnacyjne. Wówczas zadbanie o wszystkie z nich będzie znacznie łatwiejsze.

Jak dbać o zewnętrzny ogród wertykalny?

Modny sposób na uprawę roślin, czyli ogrody wertykalne. Jak o nie dbać?

FOTO: Envato Elements

Pionowa zieleń na zewnątrz wymaga regularnego nawożenia i podlewania, szczególnie gdy znajduje się na południowej albo zachodniej ścianie domu. Przed zainstalowaniem roślinnej ściany zadbajmy więc o odpowiedni, wysokiej jakości system nawadniający. To sprawi, że nie będziemy musieli wymieniać roślin i zmagać się z ich przesuszaniem. Nie należy podlewać zielonych dekoracji za pomocą węża ogrodowego – w ten sposób nie tylko łatwo przelejmy rośliny, ale również zamoczymy mury. W rezultacie szybko rozwiną się wszelkiego rodzaju grzyby, które mogą porazić nasze rośliny.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Podczas sprzątania w łazience powinniśmy zwrócić uwagę na kilka podstawowych zasad. Przede wszystkim pamiętajmy, aby do czyszczenia naszej kabiny prysznicowej dobrać odpowiednie preparaty – w przeciwnym razie ściany mogą zmatowieć lub zostać porysowane. Nie używajmy także w tym celu szorstkich gąbek. Zastąpmy je ściereczkami z mikrofibry. Przyda się także specjalny ściągacz z gumy – dzięki niemu szybko pozbędziemy się wody z szyby. Pamiętajmy, aby systematycznie dbać o naszą kabinę prysznicową. Spłukujmy ją po każdym użyciu – to najlepsze, co można zrobić, aby utrzymać czystość.

Czyszczenie kabiny prysznicowej – wypróbuj domowe sposoby

Zanim sięgniemy po chemiczne środki czystości, warto zwrócić uwagę na domowe sposoby. Pomogą nam one równie skutecznie pozbyć się brzydkiego osadu.

Czyszczenie octem

Ten sposób czyszczenia od lat cieszy się niesłabnącą popularnością. Wystarczy stworzyć odpowiedni roztwór z octu i ciepłej wody w stosunku 1:1. Następnie specyfik przelewamy do spryskiwacza. Dzięki temu uda się równomiernie i dokładnie rozprowadzić mieszaninę na całej powierzchni kabiny prysznicowej. Po 10 minutach przecieramy spryskane zabrudzenia miękką ściereczką i spłukujemy ciepłą wodą.

Czyszczenie kwaskiem cytrynowym

Wadą octu jest jego nieprzyjemny zapach, nie każdy więc jest stuprocentowo przekonany do powyższego sposobu. Dlatego warto rozważyć inną metodę czyszczenia kabiny prysznicowej. Wystarczy przygotować roztwór z kwasku cytrynowego. Dodajemy 2 łyżki kwasku do 200 ml ciepłej wody, a następnie składniki bardzo dokładnie mieszamy. Całość przelewamy do pojemnika z atomizerem. W tym przypadku uważajmy jednak na elementy marmurowe, które najczęściej nie reagują dobrze na kwasek cytrynowy. Jeżeli dojdzie do kontaktu marmuru i tej substancji, mogą pozostać odbarwienia i skazy na czyszczonej powierzchni.

Czyszczenie sodą oczyszczoną i wodą utlenioną

Jeżeli drzwi, szyby, brodzik czy zakamarki pod prysznicem pokryły się pleśnią, z pomocą przyjdą nam soda oczyszczona oraz woda utleniona. Na spleśniałe miejsce aplikujemy sodę i odczekujemy około 10 minut. Po tym czasie ścieramy zabrudzenie. Później przecieramy jeszcze przecieramy zabrudzony fragment kabiny prysznicowej wodą utlenioną o stężeniu 3%. Nie spłukujemy wody utlenionej!

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Ciemiernik

FOTO: Envato Elements

Ciemiernik to wyjątkowa roślina, która w sprzyjających warunkach może zakwitnąć nawet w grudniu czy styczniu. Liczy ona około 20 gatunków, które rosą zarówno w Europie, jak i w Azji. Również w Polsce można spotkać ciemierniki jako dziko rosnące rośliny. Wiele osób wybiera je jednak jako ozdoby ogrodów. Najwcześniej kwitnącym rodzajem jest ciemiernik biały – on może obsypać się kwiatami jeszcze przed Bożym Narodzeniem. Kwiaty mogą pojawiać się nawet pod śniegiem! Ciemiernik jest niezwykle mrozoodporny, jednak lepiej radzi sobie w trakcie łagodnej zimy – zbyt niskie spadki temperatur sprawiają, że zawkitnie nieco później.

Roślina ta najlepiej rośnie w glebie lekko zasadowej lub obojętnej. Podłoże musi być bogate w wapń, a dodatkowo żyzne i przepuszczalne. Stanowisko powinno być cieniste lub półcieniste i osłonięte od wiatru. Ciemiernik biały będzie pięknie się prezentował w ogródku skalnym bądź w towarzystwie zimozielonych krzewów.

Śnieżynka przebiśnieg

Śnieżynka przebiśnieg

FOTO: Envato Elements

Roślina ta znana jest jako symbol wiosny, a zakwitnąć może już w lutym. W naturze pojawia się zwłaszcza w Europie Środkowej i Południowej. Gatunek ten hodowany jest z cebul, które sadzimy w ogrodzie we wrześniu bądź w październiku. Jeżeli warunki będą sprzyjające, przebiśniegi pojawią się jeszcze przed wiosną i będą kwitnąć aż do kwietnia.

Przebiśnieg to roślina bardzo tolerancyjna oraz w pełni mrozoodporna. Jest także niezwykle łatwa w uprawie, nie ma więc szczególnych wymagań dotyczących podłoża. Ważne, aby było ono lekko kwaśne. Przebiśniegi najlepiej będą czuły się w cieniu oraz półcieniu. Środowisko powinno być umiarkowanie wilgotne. Tej rośliny najczęściej nie trzeba podlewać, gdyż wystarczy jej topniejący śnieg.

Krokus wiosenny

Krokus wiosenny

FOTO: Envato Elements

Krokus nazywany jest również szafranem. To jedna z najwcześniej kwitnących roślin – jej niezwykłych kwiatów możemy spodziewać się od lutego do kwietnia. Krokus dziko rośnie przede wszystkim w Europie Środkowej. Jego kwiaty mogą przybierać przeróżne barwy, na przykład białą, fioletową, różową czy żółtą.

Szafran najlepiej będzie rosnąć w glebie przepuszczalnej i próchniczej, o lekko kwaśnym odczynie. Idealne stanowisko powinno być jasne i słoneczne. Roślina ta poradzi sobie jednak także w półcieniu. Pamiętajmy, aby nie przelać podłoża, w którym rosną krokusy, chociaż powinno być ono stale wilgotne.

Szafirek groniasty

Szafirek groniasty

FOTO: Envato Elements

Szafirek to naprawdę piękna wczesnowiosenna roślina. Ma niezwykle ciekawie zbudowane kwiatostany. Chociaż jest mrozoodporny, to w Polsce jest tylko rośliną uprawną. W naturze rośnie nie tylko w Europie czy Azji, ale także w Afryce. Pierwszych kwiatów szafirka możemy spodziewać się już pod koniec marca bądź w kwietniu. Roślina ta będzie kwitnąć nawet do czerwca.

Ten gatunek lubi glebę żyzną oraz przepuszczalną. Pamiętajmy, aby szafirkowi zapewnić stanowisko słoneczne bądź półcieniste.

Zimokwiat wczesny

Zimokwiat wczesny

FOTO: Envato Elements

Zimokwiat wczesny w naturze rośnie w Azji, głównie w Chinach. W Polsce to popularne drzewko bądź krzew ozdobny. Może osiągać kilka metrów – maksymalnie od 12 do 14 m. W lutym i marcu roślina ta wypuszcza piękne żółte kwiaty. Mają kształt kielichów i dodatkowo pięknie pachną. Podczas łagodnej zimy zimokwiat może zakwitnąć nawet wcześniej.

Gatunek ten będzie dobrze rosnąć w żyznej glebie. Co ważne, podłoże może być obojętne albo lekko kwaśne, lecz powinno być stale wilgotne. Najlepsze stanowisko dla zimokwiatu będzie jasne i słoneczne. Musi być ono również osłonięte od zimnego wiatru – z tego względu roślina ta najlepiej będzie się czuć przy płocie bądź w okolicy zimozielonych krzewów. Zimokwiat dobrze radzi sobie w polskich warunkach, jednak w temperaturze poniżej -20°C najlepiej okryć roślinę słomą lub agrowłókniną.

Przylaszczka pospolita

Przylaszczka pospolita

FOTO: Envato Elements

Przylaszczka to przedstawicielka rodziny jaskrowatych. Kwitnie wcześnie i jest bardzo popularna w Polsce. Kwiatów tej rośliny możemy spodziewać się w marcu, kwietniu oraz maju. Najczęściej są one niebiesko-fioletowe, chociaż zdarzają się również w barwie różowej czy białej. Dodatkową wartością dekoracyjną odznaczają się zimozielone liście przylaszczki.

Roślina ta najlepiej rośnie w glebie próchniczej, stale lekko wilgotnej. Idealne stanowisko dla przylaszczki byłoby cieniste bądź półcieniste, osłonięte od wiatru. W naturze rośnie ona w lasach i zaroślach, nie jest więc przyzwyczajona do podmuchów mroźnych wiatrów. Pamiętajmy, że gatunek ten podlega ścisłej ochronie, nie można więc w naturze jej zrywać czy wykopywać.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Istnieje całkiem spora liczba warzyw i owoców, które odrastają z resztek. Co to oznacza? Te rośliny mają zdolność do regeneracji, a poza tym łatwo się ukorzeniają – mogą wypuścić korzenie już po kilku dniach od zanurzenia w wodzie czy wsadzeniu do ziemi.

A dlaczego warto założyć domowy ogródek z resztek? Dzięki temu zaoszczędzimy pieniądze, a dodatkowo stworzymy kuchnię w stylu zero waste. Rośliny wyhodowane z resztek są stuprocentowo ekologiczne. Uprawianie ich jest również bardzo proste, więc nawet laik sobie z tym poradzi.

Jakie rośliny wyrosną z resztek kuchennych?

Sałata

Resztki sałaty bardzo często lądują w koszu lub w kompostowniku. Ale można się również cieszyć świeżą sałatą, hodując ją z resztek! Wystarczy, że odetniemy na wysokości 2-4 cm trzon sałaty, z którego wyrastają liście. Następnie umieszczamy go w naczyniu z wodą o głębokości około 1 cm. Ustawiamy w nasłonecznionym miejscu. Pamiętajmy, aby wodę wymieniać każdego dnia. Już po 3-4 dniach powinny zacząć pojawiać się korzenie. Kiedy nieco się rozrosną, można sałatę przenieść do doniczki z ziemią. Przy odpowiednich parametrach, takich jak słońce czy nawodnienie, liście osiągną wielkość kilku centymetrów już po 10-12 dniach.

Seler naciowy

Seler naciowy to jedna z prostszych w uprawie roślin. Jak ją wyhodować? To bardzo proste. Odcinamy końcówkę warzywa i umieszczamy korzeniami do dołu w pojemniku z wodą. Resztka selera musi być zanurzona maksymalnie do 1/3 wysokości. Naczynie należy postawić w nasłonecznionym miejscu. Po kilku dniach warzywo powinno wypuścić nowe liście, a po7-14 dniach od rozpoczęcia uprawy pojawią się korzenie. Wówczas roślinę można przesadzić do ziemi. Pamiętać należy, że seler nie znosi przelewania, warto więc umieścić go w doniczce, która na dnie ma otwory, dzięki którym będzie odprowadzany nadmiar wody z podłoża.

Czosnek

Jeżeli chcemy cieszyć się szczypiorem o ciekawym smaku, to spróbujmy wyhodować go z resztek… czosnku! Możemy zrobić to na dwa sposoby. Pierwszy polega na umieszczeniu ząbku w wodzie, a drugi – bezpośrednio w doniczce z ziemią. W domowej uprawie sprawdzą się zwłaszcza ząbki dojrzałe, z których już wyrasta łodyżka. Umieszczamy je w pojemnikach z niewielką ilością wody i stawiamy w miejscu, do którego dociera naturalne światło. Gdy tylko zauważymy, że pojawiły się korzenie, roślinę możemy posadzić w ziemi.

Cebula

Szczypior można wyhodować także z cebuli, co jest powszechnie wiadome. Wielu z nas jednak nie wie, że można do tego celu wykorzystać także odcięte podczas przygotowywania potraw dolne, niejadalne części cebuli. Aby to zrobić, umieszczamy te końcówki w pojemniku z wodą i czekamy, aż wypuszczą one korzonki. Po upływie około 2 tygodni systemy korzeniowy powinien stać się wystarczająco rozbudowany, aby móc posadzić roślinę w donicy z ziemią. Glebę podlewajmy regularnie, lecz w sposób umiarkowany.

Imbir

Kłącza imbiru nadają się nie tylko do spożycia, ale również do ponownego wykorzystania. Aby ukorzenić tę intensywną w smaku roślinę, należy odciąć kawałek imbiru z większą ilością odrostów i zasadzić w doniczce z ziemią. Oczywiście tak przygotowany pojemnik stawiamy w dobrze nasłonecznionym miejscu. Kłącza posadzonego przez nas imbiru powinny być gotowe po upływie około 6 miesięcy.

Ananas

Niewiele osób wie, że w domu można hodować również… ananasa! Jego uprawa jest dosyć długa, ale można spróbować, aby po jakimś czasie cieszyć się świeżym owocem. Wystarczy odciąć fragment owocu z koroną. Obrywamy liście u jej nasady i wkładamy do pojemnika z wodą. Tak przygotowane naczynie ustawiamy w nasłonecznionym miejscu, a wodę wymieniamy co drugi dzień. Kiedy korzonki wzrosną już do długości kilku centymetrów, przesadzamy roślinę do doniczki z ziemią. Podłoże musi być bogate w składniki odżywcze. Regularnie podlewajmy ananasa – minimum 2 razy w tygodniu. Przy prawidłowej pielęgnacji owoce można uzyskać już po półtora roku.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Paprocie oczyszczają i nawilżają powietrze

FOTO: Envato Elements

Paprotki niegdyś zdobiły wnętrze każdego domu, a obecnie znów wracają do łask! Gatunków paproci jest ogrom, więc mamy w czym wybierać. Najczęściej w naszym otoczeniu pojawia się jednak lubiany i popularny nefrolepis. A dlaczego obecność tej rośliny nam służy? Badania NASA wykazały, że paprocie mają dobrze rozwiniętą zdolność do usuwania szkodliwych związków pojawiających się w powietrzu. Najskuteczniej radzą sobie z formaldehydem. W warunkach domowych substancja ta występuje chociażby w meblach, panelach podłogowych, dywanach, wykładzinach oraz tapetach. Dodatkowo formaldehyd jest jednym z bardziej istotnych składników smogu i dymu tytoniowego. Ekspozycja na tę toksynę może skończyć się suchością i drapaniem w gardle, kaszlem oraz katarem. Paprocie dodatkowo nawilżą powietrze w naszym otoczeniu. Ponadto naukowcy udowodnili, że rośliny te neutralizują szkodliwe promieniowanie emitowane przez telewizory czy komputery.

Żyworódka najlepsza na rany i podniesienie odporności

Żyworódka najlepsza na rany i podniesienie odporności

FOTO: Pixabay

Żyworódka to roślina, która współcześnie jest często wybierana. Wszystko dlatego, że prezentuje się niebanalnie, a poza tym jest niezwykle łatwa w uprawie. Nie wszyscy zdają sobie sprawę ze zdrowotnych właściwości tej rośliny zaliczanej w poczet sukulentów. Żyworódka bogata jest bowiem w wiele cennych składników: witaminę C, magnez, selen, wapń, potas, mangan… i wiele, wiele więcej! Wykazuje ona działanie przeciwgrzybiczne, przeciwzapalne, przeciwbólowe, immunostymulujące, regenerujące, a przede wszystkim – bakteriobójcze i wirusobójcze. Sok z tej rośliny sprawdza się w przypadku ran i schorzeń skórnych. Możemy wykorzystać go na trądzik, wrzodziejące rany i odleżyny, stany zapalne w obrębie jamy ustnej, a nawet na ból stawów. Sok z żyworódki wzmacnia odporność, pomoże także w walce z infekcjami.

Sansewieria zapewni dobry sen

Sansewieria zapewni dobry sen

FOTO: Envato Elements

Sansewieria, nazywana także wężownicą, to dosyć popularna roślina, goszcząca w wielu polskich domach. Charakteryzuje się ona nie tylko dekoracyjnością, ale także długowiecznością i odpornością na trudne warunki. Ale na tym nie koniec zalet sansewierii! Wężownica – podobnie jak paproć, również świetnie oczyszcza powietrze, zwłaszcza z dwutlenku węgla, formaldehydu, ksylenu, toluenu oraz benzenu. Jeżeli postawimy ją w sypialni, z pewnością wkrótce podniesie się komfort naszego snu! Roślina ta polecana jest zwłaszcza dla osób z alergią – jeżeli mamy zatkany nos, sansewieria skutecznie ułatwi nam oddychanie przed zaśnięciem.

Sansewieria zapewni dobry sen

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Pixabay, Envato elements

Ulubionym miejscem szkodników takich jak prusaki oraz karaluchy jest kuchnia. Tam znajdują pożywienie w postaci pozostawionych resztek jedzenia. Właściwie wszędzie, gdzie okruchy czy pozostałości po przeróżnych potrawach, tam znajdą się prusaki i karaluchy. Z tego względu warto spożywać posiłki tylko w jednym pokoju, a wszelkie produkty spożywcze przechowywać w szczelnie zamkniętych pojemnikach. W przypadku misek zwierząt domowych, należy czyścić je regularnie z resztek karmy. Codziennie wyrzucajmy również śmieci z kuchni. Dzięki tym profilaktycznym środkom zminimalizujemy ryzyko pojawienia się w naszym otoczeniu prusaków i karaluchów.

Pamiętać należy, że zwierzęta te mogą przetrwać nawet miesiąc bez pożywienia, jednak bez wody giną w ciągu tygodnia. Z tego względu usuńmy wszelkie źródła wilgoci, naprawiajmy przeciekające krany, wycierajmy mokre zlewy i umywalki. Każda szczelina w ścianie lub podłodze to miejsce, przez które insekty dostają się do naszego domu. Należy zabezpieczyć również kratkę wentylacyjną – ona też jest potencjalną „furtką” dla prusaków i karaluchów.

Prusaki i karaluchy stanowią zagrożenie!

Warto wiedzieć, że insekty te przenoszą na swojej powłoce chorobotwórcze drobnoustroje, pleśnie i bakterie gnilne. Kontakt z prusakami czy karaluchami może wywołać choroby takie jak: gruźlica, dżuma, dur brzuszny, czerwonka, tyfus, tężec, świąd, syfilis, a nawet AIDS. Dodatkowo inwazja tych insektów często kończy się zatruciami pokarmowymi. Z tego względu trzeba być szczególnie ostrożnym, a w przypadku pojawienia się problemu wiedzieć, jak go zwalczyć.

Tych rzeczy prusaki i karaluchy nie cierpią

Jak poradzić sobie z inwazją prusaków i karaluchów?

FOTO: Envato Elements

Aby skutecznie zwalczyć uciążliwe insekty, najlepiej wprowadzić pewne bodźce, które spowodują, że karaluchy i prusaki będą unikać konkretnych miejsc, a w rezultacie mogą zostać całkowicie odstraszone. Do tzw. bodźców awersyjnych należą:

• Kwiaty złocienia dalmatyńskiego – te części rośliny warto rozmieścić w strategicznych miejscach – pod zlewem, w szafkach czy przy drzwiach. W ten sposób skutecznie zniechęcimy insekty do eksploracji kuchni.
• Amoniak – owady te odczuwają wstręt do zapachu tej substancji. Możemy umyć roztworem z amoniaku podłogę, rury pod zlewem i inne elementy w kuchni. Zapach amoniaku jest jednak szczególnie nieprzyjemny także dla ludzi, co warto mieć na uwadze.
• Cukier i proszek do pieczenia – również ta mieszanka działa na prusaki i karaluchy awersyjnie. Warto rozsypać ją w strategicznych miejscach kuchni.
• Kocimiętka i liście laurowe – należy rozsypać zioła w wielu miejscach domu. Insekty wprost nienawidzą tych roślin.
• Niska temperatura – można wykorzystać ten bodziec i często wietrzyć mieszkania zimą.
• Światło – prusaki i karaluchy unikają jasnych pomieszczeń, najczęściej biegają po domu w nocy, kiedy jest ciemno. Tam, gdzie zapalone światło, nie będą czuły się bezpiecznie.

Domowe sposoby na prusaki i karaluchy – które są skuteczne?

Jedną ze skuteczniejszych pułapek na szkodniki jest… naczynie z piwem. W miejscach najczęściej odwiedzanych przez robactwo ustawiamy pojemniki z tym trunkiem. Z pewnością aromat przyciągnie uwagę insektów, ale zawartość alkoholu doprowadzi owady do stanu nieprzytomności. Wówczas prusaki i karaluchy należy wrzucić do ognia bądź zalać wrzątkiem. Procedurę powtarzamy aż do całkowitego pozbycia się szkodników. Z dużym prawdopodobieństwem wiele prusaków i karaluchów również utopi się w lepkim napoju.

Można także spróbować podtruć insekty, pozostawiając w resztkach jedzenia sporą ilość maści siarkowej, która dostępna jest w aptekach. Znalezione owady i kawałki pożywienia zalewamy wrzątkiem lub palimy.

Ostatnim, równie skutecznym sposobem na pozbycie się prusaków i karaluchów jest proszek z grochu oraz gipsu. Aby go przygotować, rozdrabniamy w moździerzu groch, aż do uzyskania tekstury mąki. Do tego dodajemy odrobinę cukru oraz przesiany przez sitko gips. Mieszamy składniki i uzyskujemy lekki proszek, który wysypujemy w miejscach, w których gromadzą się owady, a także przy podłodze i w okolicach instalacji. Ten domowy preparat zastąpi środki, które możemy zakupić w marketach ogrodniczych.

Jednak jeżeli już wszystko zawiedzie, pozostaje nam udać się do specjalistów, którzy zajmą się problemem, uwalniając nas od kłopotliwych lokatorów.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Niestety, w wyniku zmian klimatu w całej Europie zimą 2022/2023 temperatury mają być średnio wyższe od tych przeciętnych. W niektórych miejscach termometry z początkiem Nowego Roku pokazywały kilkunastostopniową temperaturę na plusie. Z tego względu rośliny rzeczywiście mogły poczuć się „zdezorientowane” – wysoka temperatura sprawiła, że przerwały one czas zimowego spoczynku. Zdumieniem mogły więc napawać kwiaty miłków amurskich, cyklamenów dyskowatych czy przebiśniegów. W porównaniu z rokiem poprzednim, wegetacja roślin cebulowych i bulwiastych rozpoczęła się około 3 tygodnie wcześniej.

Taka temperatura i pogoda niestety nie sprzyjają ogrodowi. Utrzymujące się stale dodatnie dwucyfrowe temperatury zimą wpływają niekorzystnie nie tylko na rośliny, ale także zwierzęta. Z powodu takich pogodowych anomalii zakłócony zostaje ich rytm życia. Dodatkowo warto zwrócić uwagę, że rozbudzone w grudniu i styczniu rośliny w wyniku nadejściu lutowych mrozów mogą znaczenie ucierpieć. Sprawia to, że nie tylko ogrodnicy, ale i rolnicy muszą być przygotowani na straty. Jak je zminimalizować? W jaki sposób pomóc roślinom ciepłą zimą?

Okrywanie roślin w czasie ciepłej zimy

Według standardowych wytycznych rośliny o mniejszej mrozoodporności należy okrywać na zimę. Często wymienia się wśród nich zimozielone rododendrony czy ogrodowe byliny. Czasami zalecane jest przeprowadzenie tego zabiegu pielęgnacyjnego już pod koniec października czy na początku listopada. Pamiętajmy jednak, aby zawsze poczekać na pierwszy przymrozek, lecz zdążyć przy tym przed dużymi mrozami. Kiedy jednak one wciąż nie nadchodzą, a temperatura jest nadal wysoka, to termin okrywania roślin może wydłużyć się nawet do grudnia czy stycznia. Nie należy robić tego zbyt wcześnie, gdyż rośliny podczas ciepłych zim nie wchodzą w stan spoczynku, a pod okryciem się przegrzewają. Często w wyniku tego dochodzi do rozwoju chorób grzybowych.

Podczas ciepłej pogody warto założone już okrycia zdjąć albo przynajmniej je rozluźnić. Zmniejszamy także liczbę okrywających warstw. Koniecznie obserwujmy, czy temperatura na zewnątrz nie spada – jeżeli pojawią się przymrozki, będzie potrzebne ponowne założenie okryć. W przypadku takiego ocieplenia klimatu, jakiego aktualnie doświadczamy, można zastanowić się nad zastąpieniem agrowłókniny parawanami. Takie rozwiązanie ochroni rośliny przed podmuchami zimnych i wysuszających wiatrów, a przy okazji nie spowoduje ich zaparzania.

Podlewanie roślin w czasie ciepłej zimy

W wyniku ocieplenia klimatu rośliny zimą często kontynuują wegetację. Oznacza to, że będą stale potrzebowały nawodnienia. Szczególnie dotyczy to roślin zimozielonych – one na skutek zimna spowalniają procesy życiowe, ale soki w ich tkankach cały czas krążą. W dodatku liście tego typu roślin nadmiernie wysuszane są przez chłodne wiatry. Nie będą one mogły uzupełnić niedoborów wody z powodu zamarznięcia ziemi. Może się także okazać, że podłoże będzie zbyt suche, aby rośliny pobierały z niego wodę. Ciepła zima i brak opadów zarówno śniegu, jak i deszczu oznacza po prostu suszę fizjologiczną.

W okresach, w których nie ma mrozów – a więc także w grudniu czy w styczniu, warto podlewać rośliny, zwłaszcza kiedy dodatkowo nie pada. Zadbajmy w ten sposób na przykład o popularne tuje, które są szczególnie lubiącymi wilgoć iglakami.

Koszenie trawnika w czasie ciepłej zimy

Rosnąca zimą trawa na pewno będzie sporym zaskoczeniem. Należy jednak wiedzieć, że wzrost nie będzie tak silny, jak w okresie wiosenno-letnim. Z tego względu nie poleca się koszenia murawy zimą. W ten sposób jedynie osłabimy mrozoodporność trawy, gdyż zachęcimy ją do szybszego wzrostu. Ostatnie koszenie trawnika wykonujemy w listopadzie. Od grudnia do lutego powinniśmy jedynie dbać o czystość murawy. Usuwajmy więc opadłe liście czy inne resztki roślinne, gdyż mogą one powodować rozwój chorobotwórczych grzybów i pleśni. Natomiast gdy spadnie śnieg, starajmy się nie chodzić po trawniku – zamrożoną pod śniegiem murawę bardzo łatwo uszkodzić.

Kwitnienie roślin w czasie ciepłej zimy

Problem kwitnienia w czasie ciepłych zim dotyczy zwłaszcza roślin cebulowych, szczególnie tych, które zakwitają wczesną wiosną. Krokusy, narcyzy i hiacynty mogą więc pojawić się nawet w grudniu lub w styczniu. Te rośliny są przystosowane do lekkiego przymrozku. Gdy jednak pojawią się większe mrozy, a więc długotrwałe spadki temperatury poniżej -5°C, powinniśmy zadbać o nasze ogrodowe kwiaty. Najlepiej przykryć je dodatkową warstwą ściółki, słomy lub gałązek iglaków.

Bielenie pni drzew owocowych w czasie ciepłej zimy

W styczniu i lutym noce często są mroźne, ale w ciągu dnia słońce mocno nagrzewa korę drzewek owocowych. W wyniku tego procesu kora może popękać. Warto więc pnie pomalować na biało, aby zminimalizować straty. Podczas ciepłej zimy zapobiegnie to także rozhartowaniu i przedwczesnemu rozpoczęciu wegetacji tych roślin. Nie zapominajmy również, aby – nawet kiedy temperatury są dodatnie – u podnóży nowo posadzonych drzewek usypywać kopczyki. Przydadzą się także osłonki sadownicze, które zapobiegną obgryzaniu roślin przez sarny, zające czy nornice.

Szkodniki i chwasty w czasie ciepłej zimy

Kiedy zima jest ciepła, do życia będą również budziły się wszelkie niechciane chwasty. Musimy regularnie usuwać je na rabatach kwiatowych. Pamiętajmy także o opryskach. Jeżeli termometry będą ciągle pokazywać temperaturę na plusie, to należy opryskać drzewka owocowe. Najlepiej wykonywać ten zabieg preparatami ekologicznymi i wyłącznie wówczas, kiedy panuje powyżej  7°C. W ten sposób pozbędziemy się szkodników, które znajdują się na zimujących roślinach, a w wyniku wyższych temperatur wcześniej budzą się z zimowego snu. W ten sposób zwalczamy zwłaszcza przędziorka owocowca, misecznika śliwowego, mszyce czy ochojniki.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Przed przystąpieniem do aranżacji kwiatów w łazience musimy zwrócić uwagę na warunki panujące w tym pomieszczeniu. Pamiętajmy, że każda łazienka jest inna i w zależności od jej rodzaju będziemy mogli dobrać gatunki roślin czy wybrać miejsce ich ustawienia. Przede wszystkimi kwiaty doniczkowe umiejscowione w tej przestrzeni powinny uwielbiać dużą wilgotność powietrza oraz wysoką temperaturę. Najlepiej więc sprawdzą się wszelkie odmiany tropikalne. W zależności od dostępu do światła można wykorzystać przestrzeń na parapecie, podłodze bądź elementach armatury.

Jakie rośliny do nowoczesnej łazienki?

W nowoczesnych wnętrzach często stawiamy na minimalizm i innowacyjne rozwiązania. Jednym z pomysłów na ciekawą aranżację jest ściana z mchu. Stanowi ona w każdym pomieszczeniu niezwykły element dekoracyjny, który w łazience może zostać umiejscowiony jako tło w pobliżu lustra czy nad wanną. Dodatek mchu na ścianie będzie pięknie komponował się z wszelkimi drewnianymi bądź drewnopodobnymi elementami.

Jakie rośliny wybrać do łazienki? Przykłady do ciemnych i jasnych pomieszczeń

FOTO: Envato Elements

Gatunek mchu, który jest najlepszy w przypadku aranżacji łazienki to chrobotek reniferowy, zwany również mchem dekoracyjnym. Gotową w sklepie roślinę oczyszczono z naturalnych zabrudzeń, a także poddano procesowi stabilizacji, dzięki czemu nie wymaga ona dodatkowych zabiegów pielęgnacyjnych. Struktura mchu sprawia, że jest on idealnym rozwiązaniem dla pomieszczeń o dużej wilgotności, ale bez dostępu do światła. Możemy więc zazielenić w ten sposób także tę łazienkę, w której nie ma okna, a oświetlenie jest sztuczne.

Jakie rośliny do ciemnej łazienki?

W wielu łazienkach dostęp do światła słonecznego jest znacząco ograniczony. Nie oznacza to jednak, że w takim przypadku musimy całkowicie zrezygnować z roślin! Istnieje wiele gatunków, które doskonale poradzą sobie w takim środowisku. Przede wszystkim może to być paproć. Roślina ta w naturze rośnie w wilgotnych lasach, w których dostęp do naturalnego światła również jest mocno ograniczony. Dodatkowo paprocie intensywnie pochłaniają wilgoć, a więc nie będą wymagać aż tak częstego podlewania jak te, które znajdują się w innym miejscu domu.

Inną rośliną idealną do ciemnej łazienki jest bluszcz. Jego pnące liście bardzo lubią zacienione miejsca. Bluszcz jednak nie lubi zbyt wysokiej wilgotności powietrza – jeżeli więc stoi w łazience, powinniśmy zrezygnować z częstego podlewania. Wytwarzana podczas gorącej kąpieli para wodna w zupełności tej roślinie wystarczy!

Jakie rośliny wybrać do łazienki? Przykłady do ciemnych i jasnych pomieszczeń

FOTO: Envato Elements

Zamiokulkas zamiolistny także sprawdzi się w ciemnej łazience. Intensywne i bezpośrednie światło słoneczne wpływa na niego wręcz niekorzystnie. Jednak podobnie jak w przypadku bluszczu, nie należy go często podlewać, jeżeli znajduje się w wilgotnym pomieszczeniu. Rośliną lubiącą cień jest również sansewieria cylindryczna, chociaż poradzi sobie ona także i w jasnych miejscach. Jest to roślina bardzo łatwa w uprawie, lecz musimy umieścić ją z dala od wanny czy prysznica, gdyż sansewieria nie jest przyzwyczajona do zbyt wilgotnego klimatu i zdecydowanie bardziej woli suszę.

W nieco większej, ale ciemnej łazience, możemy umieścić skrzydłokwiata. Najlepiej postawić go na podłodze, gdyż roślina ta może osiągnąć spore rozmiary. Jest ona wręcz stworzona do łazienki – uwielbia dużą wilgotność powietrza na tyle, że pomimo pary wodnej generowanej w tym pomieszczeniu może wymagać dodatkowego podlewania. Poza tym skrzydłokwiat oczyszcza powietrze, sprawdzi się więc także w sypialni.

Jakie rośliny do jasnej łazienki?

Jeżeli w naszej łazience znajduje się okno, mamy większy zakres możliwości w wyborze roślin doniczkowych. Dobrym wyborem będą osiągające niewielkie rozmiary fitonie. Ich liście wybarwiają się na piękne kolory, a ze względu na to, że ich naturalnym środowiskiem są lasy tropikalne, świetnie sprawdzą się w ciepłej i wilgotnej łazience. Innym niewymagającym kwiatem jest zanokcica. To odmiana paproci, która nie potrzebuje aż tak dużo słońca oraz wielu zabiegów pielęgnacyjnych.

Jasne łazienkowe wnętrze ożywią również długie liście alokazji. Do pomieszczeń o dużym nasłonecznieniu można z powodzeniem wybrać też storczyki. Te uwielbiane przez wielu rośliny uwielbiają ciepło, więc nie będą się nadawały do zimnej łazienki. Naszą uwagę powinny zwrócić także inne kwiaty tropikalne, które występują w lasach równikowych.

Co zamiast kwiatów doniczkowych?

Łazienka to wnętrze, w którym możemy wykorzystać nietuzinkowe i nowoczesne rozwiązania. Pięknym elementem dekoracyjnym może w tym pomieszczeniu być również las w słoiku. To bardzo modny dodatek, który od kilku sezonów wybiera sporo osób.

Unikalnym rozwiązaniem dla osób lubiących rośliny, ale nie mających ręki do pielęgnacji będą suszone bukiety. Lawenda czy polne kwiaty wniosą do naszej łazienki niezwykłe aromaty, które stworzą przyjazną i komfortową atmosferę.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Przed przystąpieniem do zazieleniania kuchni powinniśmy sprawdzić, jakie warunki panują w tym pomieszczeniu. Podczas gotowania zwiększa się wilgotność powietrza, natomiast w czasie pieczenia dodatkowo w szybkim tempie rośnie temperatura. Włączony okap i otwarte okno to także gwałtowana zmiana warunków otoczenia. W rezultacie wniosek nasuwa się jeden – do kuchni nie powinniśmy wybierać roślin wrażliwych na przeciągi i szybkie zmiany temperatury.

Również rodzaj kuchenki wpływa na warunki panujące w pomieszczeniu – kuchenka gazowa generuje więcej ciepła niż elektryczna. Zwróćmy uwagę również na to, że podczas smażenia dookoła osadzają się drobinki tłuszczu. Również zlokalizowane w pobliżu kuchenki rośliny pokryją się tłustym osadem, co sprawi, że ich aparaty szparkowe będą się zatykać, utrudniając fotosyntezę. Szczególnie kłopotliwe jest wyczyszczenie liści na przykład fiołka afrykańskiego. Z tego względu kwiaty doniczkowe należy postawić w minimum metrowej odległości od źródeł ciepła.

Jak pięknie zaaranżować kwiaty doniczkowe w kuchni?

FOTO: Envato Elements

W którym miejscu kuchni najlepiej sprawdzą się rośliny?

Najlepszym miejscem na rozmieszczenie kwiatów doniczkowych w kuchni są okolice okien. Niekoniecznie jednak musimy ustawiać doniczki z roślinami na parapetach. Dobrym rozwiązaniem będą również kwietniki czy podwieszane na karniszach makramy.

Okazuje się, że dla wielu roślin ciepła i wilgotna kuchnia może okazać się idealnym miejscem do prawidłowego rozwoju. Szczególnie pomieszczenie to przypadnie do gustu cytrusom, skrzydłokwiatom, monsterom, filodendronom bądź oplątwom. Wybór konkretnych gatunków powinniśmy opierać głównie na dostępie do światła słonecznego. Innym kryterium jest styl, w jakim urządziliśmy kuchnię. Wybierając rośliny warto więc dobrać do wystroju doniczki lub osłonki, które także mogą stanowić element dekoracyjny.

Obok parapetów popularnym miejscem na ustawianie doniczek z roślinami są blaty kuchenne. Najczęściej uprawiamy na nich zioła doniczkowe. Nikogo nie trzeba przekonywać, że świeże zioła mają same zalety: pięknie wyglądają w kuchni, wydzielają szczególny aromat, ale przede wszystkim świetnie smakują w przygotowywanych potrawach. Przy okazji warto zwrócić uwagę na mniej popularne gatunki ziół, które również pięknie się prezentują i znajdą zastosowanie w codziennym użyciu. Będą to chociażby liść laurowy czy kolendra.

Na słonecznym parapecie możemy również uprawiać w doniczkach wiele warzyw, na przykład pomidorki koktajlowe czy papryczki. Hodujmy także warzywa liściowe, chociażby sałatę. W takim miejscu będą także dobrze rosły cytryny, kumkwaty, awokado, mango czy granat.

Jak pięknie zaaranżować kwiaty doniczkowe w kuchni?

FOTO: Envato Elements

Również półki w kuchni mogą okazać się świetnym miejscem na wyeksponowanie roślin – oczywiście o ile pozwala nam na to szerokość danej powierzchni. Na półkach położonych wyżej bądź niżej najlepiej będą wyglądały rośliny zwisające bądź pnące.

W niewielkiej kuchni dobrym pomysłem na zagospodarowanie przestrzeni dla kwiatów będą podwieszane kwietniki. Tak umiejscowione rośliny mogą rozrastać się z każdej strony. Dodatkowo wyglądają naprawdę niebanalnie. W tym przypadku sprawdzą się różne odmiany epipremnum, trzykrotki lub filodendrony.

A co z podłogą? Jeżeli dysponujemy sporym miejscem w kuchni, również i tam możemy postawić duże rośliny. Od razu sprawią one, że pomieszczenie będzie bardziej przytulne. W tym przypadku najlepiej będą wyglądać rośliny wysokie, na przykład fikus, pachira, strelicja czy areka. Dobrym pomysłem będzie zagospodarowanie zieleni na kwietnikach.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Hodowane w doniczkach świerki, jodły pospolite oraz jodły kaukaskie bardzo często towarzyszyły wielu z nas podczas świąt Bożego Narodzenia. Ich dużą zaletą jest piękny, intensywny zapach. Dodatkowo faktem jest, że długo zachowują świeżość, dzięki czemu możemy się nimi cieszyć przez cały świąteczny okres. A co zrobić, kiedy nadszedł już czas pożegnania z naszym drzewkiem?

Iglaka możemy wrzucić do specjalnego kontenera przeznaczonego na choinki. Istnieje również opcja przewiezienia drzewka w wyznaczonym dniu do punktu odbioru przez służby komunalne. Ale dlaczego by nie dać naszej choince drugiego życia? Bez problemu możemy przecież posadzić ją w ogrodzie lub na działce! Pamiętać należy, że do takiego zabiegu nadają się drzewka niewielkie, do około 1 m wysokości. Te rośliny mają dosyć niewielki system korzeniowy, który z pewnością bez problemu zmieścił się w pojemniku. Z kolei większe choinki wsadzane do donic przez sprzedawców zazwyczaj mają przycięte korzenie i z tego względu nie przyjmą się w gruncie.

Jaka pora jest najlepsza na przesadzenie choinki do gruntu?

Przede wszystkim należy pamiętać, aby nie przesadzać drzewka świątecznego do gruntu bezpośrednio po Bożym Narodzeniu. Styczeń lub luty to dobry czas na przeniesienie iglaka z ogrzewanego pomieszczenia do miejsca chłodnego, ale z dostępem do naturalnego światła. Należy regularnie podlewać choinkę. W tym okresie rośliny jeszcze nie wystawiamy na zewnątrz – robimy to dopiero w marcu lub kwietniu, aby oswoiła się ona z temperaturą. Po kilku dniach iglaka możemy przesadzić – ale tylko wówczas, gdy ziemia już dostatecznie rozmarzła i nie panują duże mrozy.

Jak przesadzić choinkę do gruntu? Poradnik krok po kroku

W miejscu, w którym chcemy zasadzić drzewko, wykopujemy dołek o średnicy około 2 razy większej niż średnica pojemnika, w którym rosła choinka. Następnie do dołka wsypujemy 5 l specjalnej ziemi do iglaków oraz podlewamy to miejsce minimum 5 l wody. Teraz przyszedł czas na wyjęcie rośliny z doniczki. Robimy to razem z całą bryłą ziemi, musimy jednak dokładnie sprawdzić system korzeniowy. Jeżeli widzimy zniszczone lub nadgniłe korzenie, usuwamy je. Później choinkę wraz z podłożem wsadzamy do przygotowanego dołka oraz zasypujemy wykopaną wcześniej ziemią. Całość należy dobrze ubić. Tak posadzone drzewko podsypujemy jeszcze ziemią do iglaków i obficie podlewamy. Gdy po kilku tygodniach nasza choinka się ukorzeni, możemy posypać ją niewielką ilością nawozu.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

W prosty sposób usuniemy zaschnięty tłuszcz chemicznymi środkami czystości, które możemy zakupić w sklepie. Pamiętajmy jednak, że wszelkie sprzęty kuchenny mają bezpośredni kontakt z jedzeniem, więc nie mogą zostać potraktowane żrącymi detergentami. Powinniśmy więc zaopatrzyć się w delikatne środki lub – jeżeli chcemy całkowicie zniwelować ryzyko dostania się chemicznych produktów do jedzenia – wykorzystać ekologiczne specyfiki. Znajdziemy je praktycznie w każdym domu, a dodatkowo są one naturalne i bezpieczne dla zdrowia oraz środowiska.

Najlepszymi domowymi produktami usuwającymi zaschnięty tłuszcz są: soda oczyszczona, ocet, kwasek cytrynowy lub sok z cytryny, sól, woda utleniona. A jak przygotować z nich skuteczne środki czyszczące?

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z blachy

Zaschnięty brud na blachach do pieczenia jest niezdrowy, dlatego powinniśmy ten przedmiot w kuchni regularnie czyścić. Co jednak zrobić, jeżeli na blaszce zdążył już osadzić się i zaschnąć tłuszcz? Istnieją na to proste sposoby. Pierwszy polega na równomiernym rozsypaniu na jej powierzchni soli kuchennej. Następnie wkładamy całość do rozgrzanego piekarnika. Wyciągamy blachę dopiero wówczas, gdy sól zbrązowieje – wówczas będziemy mieć pewność, że wchłonęła cały tłuszcz. Na koniec warstwę soli usuwamy za pomocą ręcznika kuchennego, a blachę dokładnie myjemy wodą z płynem do mycia naczyń.

Drugi sposób polega na przygotowaniu papki z sody oczyszczonej i niewielkiej ilości wody. Taką mieszaninę rozprowadzamy na blaszce, a następnie przy pomocy ściereczki lub miękkiej gąbki pocieramy dokładnie w miejscach osadzenia się brudu. Pod wpływem przygotowanej przez nas substancji tłuszcz powinien szybko się rozpuścić. Wyczyszczoną blachę opłukujemy dokładnie ciepłą wodą.

Te same czynności możemy wykonać, chcąc wyczyścić zaschnięty brud z patelni. Musimy jednak uważać, aby nie zetrzeć teflonu. Zrezygnujmy więc z czyszczenia patelni na przykład drucianą szczotką.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z piekarnika

Wnętrze piekarnika najlepiej czyścić na mokro. W tym przypadku dobrze sprawdzi się płyn do mycia naczyń oraz woda z octem lub sodą oczyszczoną. Przy pomocy wilgotnej gąbki czyścimy środek piekarnika, skupiając się najbardziej na zaschniętych plamach. Jeżeli będzie nam trudno je usunąć, to warto nałożyć na tłuszcz mieszankę sody oczyszczonej, wody i płynu do mycia naczyń. Pozostawiamy na krótką chwilę, a następnie przecieramy.

Z kolei wewnętrzną stronę drzwiczek myjemy wodą z octem. Pamiętajmy, aby szklaną szybę wyczyścić przy pomocy ścierki z mikrofibry. Natomiast zatłuszczony ruszt namaczamy w wodzie z sodą oczyszczoną. Gdy brud zmięknie, wystarczy usunąć go gąbką.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z okapu

Aby skutecznie pozbyć się zaschniętego tłuszczu z okapu, najpierw należy umyć go od zewnątrz. W tym celu mieszamy wodę z octem w proporcji 1:1. Przelewamy do butelki z atomizerem i spryskujemy okap z wierzchu. W ten sposób usuniemy osadzone na urządzeniu kurz i tłuszcz. Następnie wyjmujemy kratki z filtrem i spryskujemy je obficie przygotowanym wcześniej preparatem z octu i wody. Dla wygody możemy włożyć te elementy do zlewu. Pozostawiamy na kilka minut, a później spłukujemy wodą i osuszamy.

Tłuszcz na kafelkach przy kuchence również wyczyścimy wodą z octem. Wystarczy spryskać te miejsca naszym roztworem. Po kilku minutach możemy przetrzeć kafelki szmatką bądź miękką stroną gąbki.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z mikrofalówki

Woda z octem oraz dodatkiem cytryny pomoże nam umyć wnętrze mikrofalówki. Warto rozpocząć czyszczenie od wyciągnięcia talerza. Do jego umycia wystarczy woda z płynem do mycia naczyń. Natomiast we wnętrzu urządzenia umieszczamy niewielką miskę z mieszanką wody z octem oraz niewielkim dodatkiem soku z cytryny. Następnie podgrzewamy nasz roztwór przez kilka minut w wysokiej temperaturze. W ten sposób powstanie para wodna, które skutecznie zmiękczy brud osiadły na ściankach mikrofalówki. Po zakończeniu pracy urządzenia przecieramy jego wnętrze czystą szmatką.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z frytkownicy

Wyczyszczenie frytkownicy również może być bardzo proste! Najpierw należy opróżnić urządzenie ze starego oleju. Później do misy wlewamy wodę z octem w stosunku 2:1. Włączamy frytkownicę na temperaturę około 70-80℃. Po 10 minutach wyłączamy urządzenie. Ciepły roztwór powinien usunąć zaschnięty tłuszcz. Wylewamy więc brudną wodę z frytkownicy, a następnie jej wnętrze przecieramy suchą ściereczką. Jeżeli na ściankach pozostały jeszcze resztki tłuszczu, to usuwamy je za pomocą gąbki lub plastikowej szpatułki. Również z zewnątrz warto przetrzeć urządzenie wodą z octem.

Koszyczek do wyciągania frytek możemy wyczyścić także pastą z wody, sody oczyszczonej oraz kwasku cytrynowego. Powstałą mieszaninę nakładamy na sitko i pozostawiamy na kilka minut. Po tym czasie dokładnie szorujemy ten element urządzenia pod bieżącą, ciepłą wodą.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Samodzielne przygotowanie sadzonek pomidorów i ogórków pozwoli zaoszczędzić sporo pieniędzy, a przy okazji sprawi dużo frajdy! Na początku warto jednak wziąć pod uwagę same nasiona. Można zakupić je w sklepie w opakowaniach bądź zaopatrzyć się w nie u sprawdzonych hodowców warzyw. Trzeba zastanowić się nad wyborem najlepszej dla nas odmiany. Zwróćmy uwagę także na to, czy wybrane przez nas pomidory oraz ogórki przeznaczone są do uprawy w gruncie, czy pod osłonami. Jeżeli nie mamy szklarni, powinniśmy zdecydować się wyłącznie na odmiany gruntowe. Jeżeli chodzi o nasiona, to zawsze sprawdzajmy datę ich ważności. Powinny być świeże i wyprodukowane minimum dwa lata wstecz.

Drugą bardzo ważną kwestią podczas sadzenia pomidorów oraz ogórków jest podłoże. Ziemia powinna być luźna, lekka, żyzna i przepuszczalna. Najlepiej w tym przypadku wykorzystać gotowe podłoże przeznaczone do wysiewu nasion. Pamiętajmy, aby zakupić je od sprawdzonego źródła – na przykład w sklepie ogrodniczym czy markecie budowlanym na dziale ogrodowym. Będziemy mieć wówczas pewność, że ziemia jest wolna od patogenów chorobotwórczych. To ważne, gdyż siewki są niezwykle wrażliwe na wszelkie choroby.

Kiedy można siać pomidory i ogórki?

Kiedy wysiewać pomidory i ogórki na rozsady?

FOTO: Envato Elements

Ważne jest, aby odpowiednio wyważyć czas sadzenia pomidorów i ogórków na rozsady. Najlepszy termin to wczesna wiosna, a więc marzec i kwiecień. Większość osób sieje te warzywa na rozsady do 15 kwietnia. Dlaczego? W tym czasie temperatura zazwyczaj jest stała, przymrozki natomiast nie tak duże. Najpierw więc hodujemy sadzonki w doniczkach w pomieszczeniu, a w połowie maja przesadzamy do gruntu.

Luty również może być dobrym czasem na wysiew pomidorów i ogórków, ale trzeba wziąć pod uwagę, iż rośliny te lubią słońce i ciepło. Z tego względu można sobie pozwolić na tak wczesną hodowlę sadzonek wtedy, gdy dysponujemy własną szklarnią bądź możemy zapewnić naszym warzywom odpowiedni dostęp do światła naturalnego. Pamiętajmy także o odpowiedniej temperaturze. Powinna ona utrzymywać się na poziomie 18℃. Prawdopodobnie uprawiane tak wcześnie rośliny będą bardzo wysokie, lecz wiotkie. Nie możemy więc sadzić ich za płytko. Głębiej posadzone pomidory i ogórki wypuszczą z łodyg dodatkowe korzenie i wzmocnią się.

Jak siać pomidory i ogórki?

Do siania pomidorów oraz ogórków możemy wybrać zwykłe doniczki bądź korytka. Na początek wypełniamy pojemniki ziemią po same brzegi i delikatnie ugniatamy podłoże ręką. Na wierzchu układamy nasiona, a następnie wciskamy w ziemię na około pół centymetra. Przysypujemy i na koniec podlewamy. Pamiętajmy, aby warzywa siać nie gęściej niż w rozstawie co 2 centymetry. Gęstsze rozmieszczenie nasion spowoduje gnicie siewek.

Po wysianiu pomidorów i ogórków dbajmy o to, aby podłoże było stale wilgotne, lecz nie mokre. Zamiast konewki warto używać spryskiwacza, który nie spowoduje wypłukania nasion z ziemi. Doniczki najlepiej postawić na dobrze oświetlonym parapecie. Młode siewki są jednak bardzo wrażliwe na ostre słońce – to także trzeba mieć na uwadze.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Moda na życie w sposób „slow”, a więc w sposób niespieszny, przeniknęła również do ogrodów. Dzięki niej możemy spędzić więcej czasu na przyglądaniu się naturze, a przy tym… samym sobie! Slow-gardening to po prostu czerpanie przyjemności z pielęgnowania ogrodu. To również znacznie większa świadomość – dzięki tej filozofii rezygnujemy z pestycydów i sztucznych środków ochrony roślin. W końcu uprawy ekologiczne stają się coraz popularniejsze!

Łąka kwietna vs. trawnik

Łąka kwietna vs. trawnik

FOTO: Envato Elements

Hołdując w tym roku naturalnym ogrodom, powinniśmy wziąć pod uwagę pojawienie się w naszym otoczeniu łąki kwietnej. Ona nie tylko pięknie wygląda, ale także przyciąga pożyteczne owady oraz wspiera bioróżnorodność. W końcu era idealnie przystrzyżonego trawnika już minęła! Teraz stawiamy na naturalność. Dobrym pomysłem będzie zakupienie gotowej mieszanki kwietnej. Można także postawić domek dla owadów, w którym znajdą one schronienie.

Gatunki rodzime

Ten rok będzie czasem, w którym bardziej docenimy rodzime gatunki roślin. Są nie tylko dużo łatwiejsze do zdobycia, ale także prostsze w uprawie niż gatunki egzotyczne. Wynika to z faktu, że lepiej dostosowują się do panujących warunków – są odporniejsze na mróz, wysokie temperatury, suszę czy okresowe zalewanie. Warto tworzyć ogrodowe kompozycje spójne z pobliskim krajobrazem. Gatunki rodzime mają również często bardzo dekoracyjne odmiany, które na pewno ożywią niejeden ogród.

Miejsce relaksu i spotkań

Miejsce relaksu i spotkań

FOTO: Envato Elements

W 2023 roku docenimy ogród jako miejsce odpoczynku oraz spotkań z najbliższymi. W najbliższym czasie warto więc postawić na stworzenie w ogrodzie idealnej przestrzeni dla siebie. W modzie są ciche zakątki pełne roślinności. Hamak wśród drzew również się nada jako miejsce relaksu! Wygospodarujmy taką przestrzeń, w której czujemy się najlepiej. Ogranicza nas właściwie tylko wyobraźnia. Oczywiście przestrzeń w ogrodzie również jest miejscem spotkań z najbliższymi, więc i pod tym kątem warto ją dobrze zaplanować.

Cut flower garden

Cut flower garden to po prostu takie miejsce w ogrodzie, w którym uprawiamy rośliny przeznaczone na cięcie. Jeżeli marzą nam się piękne bukiety pełne roślin z naszego własnego ogrodu, to koniecznie stwórzmy rabatę, na której znajdą miejsce kwiaty przeznaczone do wazonów.

Ogrody w pojemnikach

Ogrody w pojemnikach, inaczej containers gardens, są idealnym rozwiązaniem dla osób posiadających mały ogród bądź chcących uprawiać rośliny na balkonie lub tarasie. To prosty patent na stworzenie ciekawej aranżacji. Dodatkowo takie pojemniki można dowolnie przestawiać, dzięki czemu bez problemu zmienimy wystrój naszego ogrodu lub tarasu!

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Źródło: W. Legutko

Z czasem białe obrusy, firany, prześcieradła czy ubrania zaczynają szarzeć i żółknąć. Dzieje się to pod wpływem częstego użytkowania, ale także w wyniku prania w nieodpowiedniej, zbyt wysokiej temperaturze. Problemem może być również mieszanie białych tkanin z kolorowymi podczas prania. Co więc zrobić, aby białe materiały zachowały świeżość i piękny kolor? Jednym ze sposobów jest wykorzystanie chemicznego wybielacza.

W sklepach dostępne są wybielacze tlenowe oraz chlorowe. Te pierwsze składają się głównie z wody utlenionej oraz kryształków sody. Po dodaniu wody do tego typu wybielaczy następuje reakcja chemiczna, w wyniku której uwalniany jest aktywny tlen. To on wybiela tkaniny i usuwa z nich przykre zapachy. Stosuje się go nie tylko do ubrań białych, ale również do kolorowych. Z kolei wybielacze chlorowe zawierają związki chloru. Ten pierwiastek nie tylko wybiela ubrania, ale pomaga także w czyszczeniu różnorodnych powierzchni czy w udrażnianiu rur. Działanie tego typu wybielaczy jest niezwykle silne. Należy obchodzić się z nimi ostrożnie i trzymać z daleka od dzieci oraz zwierząt.

Czy wybielacz ze sklepu może zniszczyć tkaninę?

Wielu z nas z pewnością zastanawia się, czy sklepowe wybielacze pomogą odświeżyć delikatne tkaniny. Okazuje się, że preparaty te nie nadają się do prania jedwabiu czy wełny. Na większości opakowań z produktem ten zapis jest wyraźnie zaznaczony przez producenta. Zakup wybielacza w sklepie wiąże się z większymi kosztami niż przygotowanie domowego preparatu. Jak więc przygotować samodzielnie wybielacz, który nada się również do delikatnych tkanin?

Jak zrobić domowy wybielacz? 3 sprawdzone sposoby!

Większość produktów, z których możemy zrobić wybielacz, znajdziemy w domu – w kuchennej szafce bądź apteczce. Najprostszy sposób polega na przygotowaniu preparatu na bazie sody oczyszczonej oraz cytryny. Wystarczy do garnka wlać litr wody i wrzucić kilka plasterków tego owocu. Całość zagotowujemy, następnie odstawiamy z ognia i dodajemy 2-3 łyżki stołowe sody oczyszczonej. Dokładnie mieszamy. Później roztwór przelewamy do większej miski i rozcieńczamy około 4 litrami wody. W takiej mieszaninie namaczamy tkaninę. Najlepiej pozostawić ją na kilka godzin w misce – to zapewni lepszy efekt. Na koniec pierzemy ubranie, firanę bądź obrus w delikatnym detergencie. Później wystarczy już osuszyć materiał. Pamiętajmy jednak, aby sody oczyszczonej nie nakładać bezpośrednio na tkaninę – to poskutkuje jej wybarwieniem bądź nawet uszkodzeniem delikatnej struktury.

Domowy wybielacz możemy także przygotować z wykorzystaniem wody utlenionej. Do miski z wodą wlewamy dwie łyżki stołowe tego preparatu z domowej apteczki i taką samą ilość proszku przeznaczonego do prania białych tkanin. W tym roztworze namaczamy ubrania, następnie pierzemy i płuczemy. Gdy chcemy wybielić pościel, ręczniki czy firanki, najlepiej dodać pół szklanki wody utlenionej bezpośrednio do pralki. Później ustawiamy odpowiedni program w automacie.

Tkaniny wybielimy również przy pomocy octu. Wystarczy wlać kilka łyżek cieczy do miski  z wodą, a później dodać proszek bądź płyn do prania. W takim roztworze namaczamy i pierzemy tkaninę. Proces można powtórzyć kilkukrotnie, aby zobaczyć zadowalające efekty.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Pierwszy krok: Posprzątaj ogród po zimie!

Każdy z nas gruntowne porządki w ogrodzie przeprowadził już w okresie jesiennym, jednak przez okres zimowy, na pewno nazbierało się sporo opadłych liści, czy połamanych gałązek, które warto usunąć z trawnika. Butwiejące gałązki i liście mogą doprowadzić do chorób grzybowych w trawniku, z którymi potem trudno walczyć.  Możemy je dołożyć do naszego kompostownika i w przyszłości wykorzystać jako ekologiczny nawóz. Pamiętajmy jednak, że wszystko, co ląduje w kompostowniku, powinno być wolne od zarodników grzybów oraz zimujących form szkodników. Trawnik również potrzebuje odpowiedniej pielęgnacji. W tym celu należy go dobrze wygrabić, aby pozbyć się pierwszej warstwy tzw. filcu, co pozwoli trawie lepiej „oddychać”. W późniejszym terminie dobrze jest wykonać zabieg wertykulacji oraz aeracji. Pierwsze nawożenie trawnika też powinno poczekać najlepiej na przełom marca i kwietnia.

Jak przygotować trawnik na wiosnę

FOTO: Envato.elements

Drugi krok: odsłaniamy krzewy i rośliny!

Przed nadejściem zimy okrywamy rośliny różnymi kapturami, czy agrowłókniną, które mają na celu ochronę roślin przed niskimi temperaturami oraz wiatrem. W okresie wiosennym możemy powoli odsłaniać rośliny, ale warto pamiętać tutaj o zasadzie, aby nie robić tego gwałtownie, ponieważ może to wywołać szok dla rośliny.

Jest to również czas, gdy możemy zacząć przycinać krzewy i żywopłoty. Kilka wskazówek: drzewka owocowe, takie jak jabłoń, śliwa oraz wiśnie, możemy przycinać dopiero wtedy, gdy skończą się mocne mrozy, a temperatura oscyluje na poziomie 0 °C. Jeżeli chodzi o krzewy owocowe, możemy tutaj chwilę zaczekać. Maliny, borówki oraz agrest, przycinamy chwilę później, gdy temperatura osiągnie poziom od +5°C do +10°C, ale muszą być wciąż przed rozpoczęciem wegetacji.

Przycinanie drzewek na wiosnę 

FOTO: Envato.elements

Trzeci krok: zaplanuj swój ogród!

Sam proces sadzenia nowych kwiatów i roślin rozpoczynamy, dopiero gdy ziemia rozmarznie. Najpierw jednak możemy przygotować miejsce, które potem zostanie wykorzystane pod nowe nasadzenia. W tym celu postarajmy się usunąć chwasty. Najlepiej zrobić to metodą mechaniczną, ponieważ chemiczne środki ochrony roślin, potrzebują wyższej temperatury, aby skutecznie zadziałać. Możemy też przekopać ziemię, mieszając ją z organicznymi nawozami, czy jeżeli planujemy ogród warzywny, warto sprawdzić pH gleby i w razie potrzeby zastosować nawożenie wapnem. W styczniu w sklepach ogrodniczych pojawia się już nowa oferta nasion. Wtedy też możemy zaplanować, co pojawi się na naszym ogródku i które z nich powinniśmy wcześniej wysiać, aby na czas mieć gotową rozsadę.

Świeży szczypiorek w domu 

FOTO: Envato.elements

W domu na parapecie lub jeżeli posiadamy szklarnię czy tunel, możemy postawić donice z posadzoną cebulą, dzięki czemu będziemy mieć dostęp do świeżego szczypiorku. Jak to zrobić? Wystarczy, że cebulę zakopiesz w ziemi do mniej więcej 2/3 jej wysokości i zadbasz o regularne podlewanie. W warunkach domowych możemy również wysiać do pojemników nasiona pietruszki, a pod koniec miesiąca szpinak, który kiełkuje, gdy temperatura osiągnie okolice od 2 do 3 stopni. Plonami będziemy mogli cieszyć się po upływie około 1,5 miesiąca.

ZIMOWE PORADY OGRODNICZE

Co należy zrobić w ogrodzie w styczniu?

W styczniu też w tunelu czy szklarni możemy wysiać nasiona rzodkiewki, a także pomidorów, ogórka oraz papryki z przeznaczeniem do upraw szklarniowych. Jednak tutaj musimy pamiętać, że w przeciwieństwie do rzodkiewki czy szpinaku, potrzebują one do wzrostu znacznie wyższej temperatury, dlatego dobrze byłoby wygospodarować im miejsce w osobnej ogrzewanej szklarni.

Szykowanie rozsady warzyw

FOTO: Envato.elements

Bernat Patrycja

Źródło: Rolmarket/poradnikogrodniczy/gardenyard

Fot. envato.elements

Oryginalne meble z tych czasów mogą kosztować krocie. Pięknie i porządnie odrestaurowane sięgają nawet kilku tysięcy. Osoby, które potrafią samodzielnie odnawiać krzesła czy fotele, mogą we własnym zakresie nadać nowe życie zapomnianym perełkom designu. Wtedy cena staje się naprawdę konkurencyjna.  

FOTO: Envato Elements

Styl PRL-owski w trendach

Coraz modniejszy jest trend eklektyczny, który pozwala łączyć elementy różnych stylów. W efekcie otrzymujemy wnętrze wielowymiarowe, zaskakujące i nieoczywiste. Tak też można eksperymentować z meblami z PRL-u, zestawiając je z dekoracjami właściwymi czasom współczesnym. Meble z lat 60.-70. dobrze się „czują” w towarzystwie stylu loftowego, skandynawskiego, boho, czy vinatge.

FOTO: Envato Elements

Elementy wnętrza w stylu PRL-u

Cały klimat budujemy, dobierając nie tylko odpowiednie meble, ale także inne detale dekoracyjne. Może być to:

• wzorzysta tapeta na ścianach, (wzory: kwiatowe, geometryczne, abstrakcyjne),
• lampy z abażurem,
• tureckie dywany,
• duża ilość kwiatów, np. asparagus, fikus, geranium, azalia doniczkowa, grudnik, paprotki, pieniążki, monstery,
• metalowe kwietniki,
• kwietniki do powieszenia na ścianie,
• stare gazetniki,
• duża ilość plakatów i grafik typowych dla okresu PRL-u,
• porcelanowe figurki i kolekcja wazonów,
• plakaty botaniczne,
• kafle lastryko w łazience.

FOTO: Envato Elements

Wnętrze inspirowane czasem PRL-u cechuje się dużą ilością drewna. Najbardziej charakterystyczny jest chyba drewniany parkiet układany w różne wzory, np. w jodełkę. Drewno zdobiło także ściany w formie boazerii – to hit ostatnich lat! Jakie kolory królowały w tamtym czasie? Pastelowe tonacje na ścianach, zielenie i oczywiście wspomniane wyżej wzorzyste tapety.

Kultowe perełki

Meble z PRL-u są coraz modniejsze! Niektóre kosztują fortunę

Meble z lat PRL-u

Jakich mebli nie może zabraknąć w mieszkaniu urządzonym w stylu lat 60.-70.? Kluczowe są meble, dzięki którym dom zyskuje duszę i nadawany jest mu niepowtarzalny charakter. O najbardziej typowych perełkach pisaliśmy w artykule: Meble z PRL-u są coraz modniejsze! Charakterystyczne dla stylu PRL są przede wszystkim: fotel 366 Józefa Chierowskiego, krzesło grzybek i muszelka, fotel uszak, fotel „Lisek”, krzesło typu: patyczak, stolik i komoda jamnik.

FOTO: Envato Elements

Meble produkowane w latach PRL-u są kompaktowe i smukłe, bo miały zmieścić się w niewielkich mieszkaniach. To ich wielki atut, ponieważ nie zagracają przestrzeni. Niezwykle modne są także meble i dekoracje stylizowane na te z lat PRL-u. Można kupić je w dobrych cenach.

Elementy charakterystyczne mebli okresu PRL-u:

• konstrukcje na smukłych drewnianych nogach,
• drewniane komody,
• stoliki kawowe na cienkich nogach,
• solidne szafki pod telewizor,
• kultowe fotele z podnóżkami,
• oryginalne krzesła tapicerowane.

Jak urządzić mieszkanie w stylu PRL?

FOTO: Envato Elements

Angelika Drygas

Fot. envato elements

Jeśli chodzi o powierzchnię, to obecnie dostępne są tylko projekty domów do 70 m kw. Do wyboru pozostają aż 73 projekty, 25 wykonawców. Wszystko po to, aby Polacy mogli jeszcze wygodniej skorzystać z państwowego programu „Dom bez formalności”, który umożliwia postawienie domu bez konieczności posiadania pozwolenia na budowę, kierownika budowy i dziennika budowy. Warunkiem pozostaje metraż do 70 m kw.

FOTO: Projekt: Bh Studio

Dom bez formalności

To rozwiązanie weszło w życie 3 stycznia 2022 r. Na jego mocy budowa domu jednorodzinnego do 70 m² jest możliwa na podstawie zgłoszenia. Tak naprawdę każdy może rozpocząć budowę małego jednorodzinnego domu mieszkalnego, stając się jedocześnie kierownikiem budowy. Nie potrzeba ani pozwolenia na budowę, ani ustanowienia kierownika budowy, ani prowadzenia dziennika budowy. Okres budowlany jest skrócony o kilka tygodni. Należy złożyć oświadczenia, że:

• planowana budowa jest prowadzona przez Ciebie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych – złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej,
• przyjmujesz odpowiedzialność za kierowanie budową - w przypadku nieustanowienia kierownika budowy,
• dokumentacja, którą dołączasz do zgłoszenia, jest kompletna.

FOTO: Projekt: Piotr Wojciech Obłękowski

73 projekty domów do 70 m2 do bezpłatnego pobrania

W 2021 r., Główny Urząd Nadzoru Budowlanego ogłosił otwarty "Konkurs architektoniczny na opracowanie koncepcji domu jednorodzinnego", w ramach programu Polski Ład. Jaki był cel konkursu? Uzyskanie projektów o wysokich walorach architektoniczno-funkcjonalnych, ekologicznych, oszczędnych i estetycznych, które następnie będą udostępnione obywatelom.

FOTO: Projekt: Sandra Piasek

Wytyczne dla projektów:

• powierzchnia zabudowy do 70 m2,
• typ: wolnostojący, nie więcej niż dwukondygnacyjny, 
• przeznaczenie: potrzeby mieszkaniowe
• obszar oddziaływania w całości na działce, na której został zaprojektowany.

Niebanalny design 

Projekty domów są nowoczesne i wpisują się w najnowsze tendencje architektoniczne. Twórcy wzięli pod uwagę wszystkie najniezbędniejsze parametry, dzięki którym dom jest i piękny, i funkcjonalny. Wiele z tych projektów to perełki, zachwycają nietuzinkową bryła i kolorem.

FOTO: Projekt: Panta Rhei Projekt Sp. Z O.o.

Wybrani autorzy prac konkursowych, po zakończeniu konkursu, otrzymali zaproszenia do wykonania pełnego projektu budowlanego, do udostępnienia bezpłatnie inwestorom w II kwartale 2022 r. I właśnie te projekty są dostępne do pobrania pod adresem: https://www.gunb.gov.pl/projekty-architektoniczno-budowlane

Przez następne miesiące pojawiały się kolejne projekty architektoniczne, obecnie na platformie można przejrzeć 73 projekty, 25 wykonawców.

Do pobrania są także dokumenty, wystarczy wejść na stronę https://e-budownictwo.gunb.gov.pl/ i złożyć wniosek. 

Kultowe perełki

Meble z PRL-u są coraz modniejsze! Niektóre kosztują fortunę

Oprac. Angelika Drygas

Źródło; gov.pl, gunb.gov.pl 

fot. gunb.gov.pl 

Poliwęglan to nowoczesny materiał, który dzięki swej przezroczystości umożliwia dużą przepuszczalność światła. Jest lżejszy od szkła, łatwiejszy w obróbce i trwalszy. Struktury z poliwęglanu mają także świetne parametry pod kątem utrzymania ciepła. Dodatkowo poliwęglanowa szklarnia cechuje się stabilnością i solidnością. Konstrukcje tego typu cieszą się więc coraz większą popularnością. Taki ogrodowy tunel bez problemu znajdziemy w sklepie. Dzięki temu szybko zamontujemy konstrukcję w ogrodzie lub na działce.

Zalety i wady tuneli ogrodowych z poliwęglanu

Największą zaletą tuneli poliwęglanowych jest ich trwałość oraz odporność na warunki atmosferyczne. Dzięki tym cechom mogą one wytrzymać długie lata. Dodatkowo poliwęglan nie wymaga dodatkowych zabiegów konserwacyjnych. Inną zaletą jest niewielka waga materiału. Dzięki temu konstrukcja może być postawiona właściwie wszędzie, w zależności od potrzeby. Szklarnia z poliwęglanu wykazuje także niezwykłą odporność na podmuchy wiatru czy gradobicia. Do budowania szklarni najbardziej polecany jest poliwęglan komorowy, który jest niezwykle odporny na działanie zarówno mrozu, jak i upału.

Po latach użytkowania w komorach poliwęglanu mogą zacząć zbierać się zanieczyszczenia, co obniża walory estetyczne konstrukcji. W takiej sytuacji konieczna będzie renowacja poliwęglanowych płyt bądź ich wymiana. Najlepiej pamiętać o systematycznych zabiegach czyszczących, gdyż osiadające zanieczyszczenia utrudniają przepływ promieni słonecznych.

Poliwęglan czy szkło?

Bardzo wiele osób decyduje się na tradycyjne konstrukcje ze szkła. Te mają jednak znacznie większą wagę, co może być zaletą, jeżeli nasze tunele mają być narażone na porywiste wiatry. Niestety, szkło nie jest tak łatwe w obróbce jak poliwęglan. Cechuje je także niższa trwałość, chociaż w przypadku tego materiału nie trzeba martwić się o pył i inne zabrudzenia, które tak chętnie osiadają na poliwęglanie. Jeżeli uprawiamy rośliny, które potrzebują mniej światła, bardziej korzystny od szkła będzie poliwęglan.

Ile kosztuje szklarnia z poliwęglanu?

Ceny tuneli poliwęglanowych zależą od wielkości czy konkretnego modelu. Dla osób, które mają do zagospodarowania większe powierzchnie, najlepiej sprawdzi się szklarnia okrągła lub typu „domek”. Te pierwsze mają tradycyjny kształt, a najtańszy model o wymiarach 2 x 2,2 x 2 m to koszt około 1400 zł. Wersja podstawowa takiej szklarni zawiera mocny szkielet z ocynkowanej stali, pokrycie z poliwęglanu, dwie pary drzwi wyposażone w wywietrzniki oraz elementy wzmacniające i konstrukcyjne. Model o wymiarach 3 x 2,1 x 8 m to już koszt ponad 5000 zł. Zakupić można również mniejszy model, który będziemy stopniowo rozbudowywać o dwumetrowe przedłużenia. Będzie to koszt około 680 zł.

Z kolei szklarnia poliwęglanowa typu „domek” wyróżnia się większą wytrzymałością na trudne warunki pogodowe. Podstawowy model o wymiarach 3 x 2,4 x 2 m to wydatek około 2000 zł, a taki o wymiarach 3 x 2,4 x 8 m kosztuje nieco ponad 5000 zł. W tym przypadku również istnieje możliwość rozbudowy oraz wykupienia dodatkowego wyposażenia.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Dobór odpowiedniego podłoża jest ważny, gdyż wpływa na wzrost i rozwój roślin. Dobra ziemia doniczkowa powinna zapewniać dobre krążenie powietrza i prawidłowy drenaż. Dzięki niej roślina pobiera również składniki pokarmowe – z tego względu podłoże powinno być luźne i przewiewne. Sprawi to, że system korzeniowy będzie swobodnie się rozwijał.

Odpowiednie podłoże do kwiatów doniczkowych powinno zawierać ziemię próchniczą oraz torf. Ten drugi składnik sprawia, że ziemia jest lekka i ma zdolność magazynowania wody. Warto dodać do ziemi w doniczce keramzyt, który zatrzyma wodę i zwiększy przewiewność korzeni. Wśród innych ważnych dodatków do podłoża wyróżniamy glinkę, perlit, aktywator korzeni, włókno kokosowe, hydrożel bądź piasek kwarcowy. Niektóre ziemie zakupione w sklepie zawierają nawozy długo działające, które uwalniają się bardzo powoli. Dzięki temu zasilają one roślinę jeszcze przez wiele miesięcy po posadzeniu.

W sklepach znajdziemy wiele różnych mieszanek przeznaczonych dla roślin doniczkowych. Nie należy jednak używać w tym przypadku ziemi ogrodowej. Jest ona zbyt ciężka, a dodatkowo pozyskana bezpośrednio z naszego ogrodu może zawierać nasiona czy pozostałości innych roślin.

Jakie są rodzaje ziemi dla kwiatów doniczkowych?

W zależności od tego, jaki gatunek uprawiamy, musimy wziąć pod uwagę odpowiedni skład podłoża, gdyż potrzeby pokarmowe poszczególnych grup roślin różnią się między sobą. Ziemia do kwiatów doniczkowych musi uwzględniać przede wszystkim konkretne pH podłoża, wymagania dotyczące wilgoci, przewiewności oraz zasobności w składniki pokarmowe. W sklepach ogrodniczych czy kwiaciarniach znajdziemy bardzo różne rodzaje podłoży do roślin doniczkowych.

Wśród nich wyróżnić można ziemię do roślin zielonych. Jest ona oparta na mieszance torfu z glinką, dzięki czemu ma dodatkową zdolność magazynowania wody oraz składników odżywczych. Dodatkowo taki produkt bardzo często ma w swoim składzie dodatek nawozu wieloskładnikowego. W takiej ziemi sadzimy większość roślin o zielonych liściach. Wśród nich wyróżnić można palmy, fikusy oraz draceny. W podłożu tym mogą rosnąć również rośliny doniczkowe wilgociolubne, na przykład skrzydłokwiat czy kroton. W przypadku tej drugiej grupy jednak warto do ziemi dodać hydrożel, który zapewni stałą wilgotność, a przy okazji pozwoli zmniejszyć częstotliwość podlewania. Hydrożel wchłania nadmiar wody i wilgoć oddaje stopniowo, kiedy ziemia zacznie wysychać. Dzięki temu podłoże jest dłużej wilgotne.

Inne rodzaje podłoży dla roślin doniczkowych to:

• Ziemia do kaktusów to mieszaka torfu wysokiego i niskiego, piasku kwarcowego oraz keramzytu. Zazwyczaj gruboziarnisty piasek stanowi 70% mieszanki.
• Ziemia do paproci to mieszanka keramzytu i torfu o nieco kwaśnym pH.
• Ziemia do cytrusów ma podobny skład do podłoża dla paproci, jest jednak dodatkowo wzbogacona w krzemionkę.
• Ziemia do storczyków zawiera łupiny orzecha kokosowego, korę sosnową, keramzyt i węgiel drzewny. To mieszanka stabilna dla orchidei, zapewniająca swobodny dostęp powietrza do ich korzeni.

Na co zwrócić uwagę przy zakupie ziemi dla kwiatów doniczkowych?

Wybierając podłoże dla naszych roślin kierujmy się przede wszystkim jego składem. Ziemia, która odznacza się wysokimi parametrami jakościowymi, posiadająca odpowiednią strukturę, to gwarancja prawidłowego wzrostu systemu korzeniowego rośliny. Najlepiej dokładnie sprawdzić skład ziemi i po prostu wybrać ten najbogatszy. Unikajmy jednak najtańszego podłoża niewiadomego pochodzenia. Taka ziemia może bazować na wyeksploatowanym podłożu poszklarniowym. W nim natomiast bardzo często występują chorobotwórcze patogeny. Warto zawsze sprawdzać pochodzenie ziemi.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Na początku XXI wieku, trochę bezrefleksyjnie, odrzucaliśmy wszystko, co kojarzyło się z siermiężnymi czasami PRL-u. Z tego powodu również garnki emaliowane wypadły z łask. Pojawiły się nawet teorie, że gotowanie w nich jest groźne dla zdrowia. To jednak nieprawda! Garnki emaliowane robi się ze stali węglowej, pokrytej emaliowaną powłoką, która jest pozbawiona szkodliwych związków chemicznych. Takie naczynia są więc nie tylko bardzo odporne, ale również całkowicie bezpieczne. Nie wchodzą w reakcję z gotowanymi potrawami ani w żaden sposób nie wpływają na ich smak. Dobrej jakości garnki emaliowane sprawdzą się więc również przy szykowaniu potraw dla alergików. 

Czy emaliowane garnki można myć w zmywarce? 

Kwestia dbania o emaliowane garnki również jest bardzo ważna. W PRL-u najczęściej zmywano naczynia ręcznie, więc ten problem nie miał racji bytu, jednak dziś często przy zakupach kierujemy się tym, czy dane naczynie można myć w zmywarce. Okazuje się, że emaliowane garnki są pod tym względem całkowicie bezproblemowe: nie trzeba myć ich ręcznie, może to zrobić za nas maszyna, a naczynie na tym nie ucierpi. 

Wszystkie osoby, które od zakupu odstrasza wizja szorowania przypalonych garnków, również mogą odetchnąć z ulgą. Utrzymanie emaliowanych garnków w dobrym stanie jest łatwe, nawet jeśli przez nieuwagę coś nam się przypali. 

Przeczytaj także: Poznaj szybki i skuteczny sposób na wyczyszczenie przypalonych garnków! 

FOTO: Envato Elements

Jakie są inne zalety emaliowanych garnków? 

Prócz tego, że garnki emaliowane są bezpieczne dla żywności i stosunkowo łatwe w utrzymaniu, mają także inne zalety. Przede wszystkim są niedrogie. Koszt niedużego garnka, wykonanego z dobrych materiałów, zaczyna się od ok. 20-30 zł. Im większe naczynie, tym wyższa cena, jednak kupując taki garnek nie musimy obawiać się, że za kilka miesięcy będziemy potrzebować nowego. 

Kolejna zaleta garnków emaliowanych ucieszy zwłaszcza miłośników pięknego designu w kuchni. Otóż takie naczynia często mają “duszę”, są niepowtarzalne i robione ręcznie, dzięki czemu prezentują się bardzo ładnie. Jeśli odstrasza cię nieco kiczowaty wzór malowanych kwiatów, wybierz inny! Polskie firmy oferują szeroki wybór emaliowanych naczyń z modnymi motywami. Fani minimalizmu z kolei mogą postawić na jednobarwne garnki lub takie z wzorem w kropki. 

Ostatnią, ale nie mniej ważną zaletą tego typu naczyń jest to, że jeżeli ich korpus został wykonany ze stali, garnków emaliowanych można używać na kuchence indukcyjnej. Obecnie producenci często umieszczają tę informację przy produkcie, jednak metodą prób i błędów można odkryć także, czy stare garnki z babcinej lub maminej kuchni mogą nam jeszcze posłużyć w nowoczesnym otoczeniu. 

Jakie inne emaliowane naczynia wybrać do kuchni? 

Każdy, kto pokocha emaliowane garnki, będzie chciał w kuchni wykorzystać także inne emaliowane naczynia. Warto zainwestować na przykład w rondelki - są wygodne i praktyczne. Coraz większą popularność zyskują także emaliowane naczynia do zapiekania, ponieważ bardzo dobrze trzymają one ciepło. Również z tego powodu dobrze mieć w domu emaliowane kubki, z których skorzystamy nie tylko podczas wypadów w góry: kawa z nich smakuje równie dobrze w domowym zaciszu, a przy tym wolniej stygnie. 

FOTO: Envato Elements

Zuzanna Ćwiklińska

zdjęcia: envato elements

Węgiel aktywny zwany jest również węglem aktywowanym. Spala się go w środowisku o niskiej zawartości tlenu. Z tego powodu węgiel aktywny ma większą porowatość oraz powierzchnię niż zwykły węgiel drzewny. Dzięki tym szczególnym właściwościom węgiel aktywowany jest niezwykle chłonny. Dodatkowo skutecznie wiąże on substancje toksyczne.

W sprzedaży węgiel aktywny powszechnie występuje w postaci proszku lub tabletek. W ogrodnictwie jednak stosuje się zwłaszcza ten środek w postaci nieregularnych bryłek bądź granulatu. Jest to stosunkowo tani produkt, a przy tym bezpieczny dla środowiska.

W ogrodnictwie węgiel aktywowany wprowadza się do podłoża roślin. Zwiększa on zdolność do zatrzymywania wody, poprawia strukturę gleby oraz ogranicza wymywanie składników odżywczych. Dodatkowo porowata struktura węgla rozluźnia ciężkie gleby, a to przyczynia się do natlenienie podłoża oraz lepszego wzrostu korzeni. Poza tym węgiel aktywny pełni funkcję siedliska dla mikroorganizmów glebowych. Dzięki pożytecznym mikroorganizmom rośliny lepiej przyswajają składniki odżywcze, a przy tym wzmacnia się ich system odpornościowy.

Czy węgiel aktywny można kompostować?

Jak najbardziej – węgiel aktywowany może być kompostowany, a nawet niewielkie jego ilości w kompoście pomogą neutralizować nieprzyjemne zapachy. Wystarczy posypać kompost zmielonym węglem, a następnie zmieszać go lekko z wierzchnią warstwą. Można także dodawać węglowy pył do pryzmy kompostowej – to znacznie przyspieszy proces kompostowania.

Jak zastosować węgiel aktywny?

Węgiel aktywowany pomoże nam zwłaszcza wtedy, gdy na powierzchni ziemi w doniczce pojawi się pleśń. Wierzchnią warstwę podłoża mieszamy ze sproszkowanym węglem i w ten sposób pozbywamy się problemu! Pamiętajmy jednak, aby nie doprowadzać do ponownego powstania pleśni – w okresie jesienno-zimowym nie podlewajmy naszych roślin zbyt intensywnie.

Węgiel aktywny szczególnie przydatny jest w zamkniętych środowiskach terrariów czy lasów w szkle. Wszystko ze względu na jego właściwości adsorpcyjne, dzięki którym oczyszcza on ziemię. Pochłania chlor oraz metale ciężkie, które trafiają do gleby zwłaszcza podczas podlewania roślin twardą wodą. Węgiel aktywny chroni rośliny również przed bakteriami. W przypadku ogrodu w szklanym pojemniku należy dodać odrobinę węgla aktywnego do warstwy drenażowej z keramzytu, która wsypywana jest na samo dno. Można utworzyć również oddzielną warstwę podłoża z samego węgla aktywowanego. Wystarczy na warstwie drenażowej ułożyć suszony mech, a na nim wysypać około 1 cm warstwy węgla. Dopiero na tak przygotowaną bazę możemy wsypać ziemię do sadzenia roślin.

Aby zminimalizować gnicie sadzonek czy porażenie przez choroby grzybowe, warto dodać węgiel aktywny do naczynia z wodą, w którym ukorzeniamy sadzonki. Węgiel można także wymieszać z podłożem do sadzonkowania. Dzięki temu rośliny lepiej się ukorzenią, a dodatkowo zminimalizujemy ryzyko wystąpienia chorób.

Węgiel aktywny szczególnie przyda się w hodowli storczyków, gdyż rośliny te wymagają gleby przepuszczalnej oraz przewiewnej. Przelanie orchidei grozi gniciem korzeni oraz chorobami. Węgiel aktywny dodany do podłoża storczyków wchłonie nadmierną wilgoć oraz zapobiegnie rozwojowi chorobotwórczych grzybów. Najlepiej podlewać te rośliny wodą z dodatkiem węgla aktywnego. Wystarczy rozpuścić łyżkę stołową sproszkowanego węgla w 1 l wody. Pozostawiamy naszą mieszaninę na 2-3 godziny. Następnie przecedzamy przy pomocy kilku warstw gazy bądź filtra do kawy. W ten sposób oczyścimy wodę, która doskonale nada się do podlewania storczyków.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Problemem w suszeniu ubrań zimą jest duże ryzyko zawilgocenia pomieszczenia, w którym rozwiesiliśmy pranie. Schnące materiały parują, oddając do powietrza wodę, a to podnosi jego wilgotność. Musimy szczególnie uważać, jeżeli w domu mamy problem z prawidłową cyrkulacją powietrza – suszenie ubrań w ten sposób może doprowadzić nawet do rozwoju pleśni na ścianach bądź meblach. Duża wilgoć może także nasilać objawy alergii wziewnych czy astmy. Jeżeli suszone w domu ubrania nieprzyjemnie pachną, oznacza to, że w splotach tkanin pojawiły się szkodliwe mikroorganizmy.

W sprzyjających warunkach – a więc w przypadku braku opadów i niskiego poziomu zanieczyszczenia powietrza – pranie można wystawić na balkon lub taras. Jeżeli mokre ubrania zostaną wystawione na działanie ujemnych temperatur, to będą schnąć praktycznie tak długo, jak w warunkach domowych. To wszystko dzięki procesowi sublimacji – tkaniny początkowo pokryją się szronem, a po czasie zamarznięta woda zacznie parować, co w rezultacie sprawi, że ubranie zacznie schnąć.

Polecane w Internecie triki, jak na przykład suszenie ubrań w piekarniku czy mikrofali są zarówno niebezpieczne, jak i nieefektywne. Tego typu sposoby grożą zapalaniem tkanin bądź ich stopieniem, a dodatkowo zużywają energię, przy czym możemy wysuszyć wyłącznie pojedyncze ubrania. Z kolei suszenie tkanin suszarką trwa naprawdę długo i powinno być stosowane wyłącznie doraźnie.

Dlaczego pranie nieprzyjemnie pachnie?

Z pewnością każdy z nas spotkał się z nieprzyjemnych zapachem unoszącym się ze świeżo wypranych w pralce ubrań. Przyczyn tego stanu rzeczy może być kilka. Przede wszystkim wynika to ze zbyt późnego opróżnienia pralki po zakończeniu jej pracy. Niestety ciasne i wilgotne wnętrze bębna automatu sprzyja uwalnianiu przykrych zapachów. Rozwieszenie takiego prania nie rozwiąże problemu – jedynym rozwiązaniem będzie ponowne upranie tkanin.

Częstą przyczyną śmierdzącego prania jest samo urządzenie. Pralka to idealne miejsce do rozwoju pleśni, innych grzybów czy bakterii. To proces całkowicie naturalny, lecz na dłuższą metę szkodzący naszemu automatowi. Z tego względu należy regularnie dbać o urządzenie. Przede wszystkim nie zamykajmy drzwiczek po zakończonej pracy urządzenia. Poza tym przynajmniej raz w miesiącu sprawdzajmy stan filtra, a dodatkowo włączajmy program z najwyższym stopniem prania, dodając do dozownika litr octu spirytusowego.

Przestrzegaj tych zasad, a twoje pranie będzie pięknie pachnieć!

Dzięki tym kilku trikom nie tylko przyspieszymy suszenie prania zimą w pomieszczeniach, ale także zmniejszymy ryzyko rozwoju szkodliwych mikroorganizmów!

Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na wirowanie. W jesienno-zimowym okresie warto tę funkcję pralki przeprowadzać dwukrotnie – jako część standardowego programu prania oraz w dodatkowym cyklu. Pamiętajmy jednak, aby uważać w przypadku delikatnych tkanin. Podwójne odwirowywanie pomoże odsączyć większą ilość wody, a to znacząco skróci czas suszenia.

Nie ładujmy również do bębna pralki zbyt wielu ubrań. Jeżeli wypchamy po brzegi wnętrze urządzenia, to wyłącznie obniżymy efektywność prania, a dodatkowo skrócimy żywotność naszej pralki. Poza tym podczas odwirowania odsączona zostanie mniejsza ilość wody, co w konsekwencji oznacza dłuższe schnięcie tkanin.

Dlatego najprostszym rozwiązaniem będzie zakup suszarki bębnowej – ona automatycznie wysuszy ubrania. Na rynku dostępne są także pralki z już wybudowaną suszarką. Takie rozwiązanie szczególnie przyda się osobom, które mają ograniczony metraż, w którym nie zmieszczą się dwa duże sprzęty.

Podczas korzystania z tradycyjnej wiszącej bądź stojącej suszarki, warto zachować większe odstępy pomiędzy rozwieszanymi tkaninami. Dzięki temu pranie wytworzy mniej wilgoci, dodatkowo zapewnimy ubraniom większy przewiew powietrza – w rezultacie wyschną one szybciej. Z tego samego powodu wszystkie materiały z suwakami bądź guzikami pierzemy i suszymy rozpięte.

Przede wszystkim jednak należy pamiętać o prawidłowej wentylacji i dopływie świeżego powietrza! Pomieszczenie, w którym suszymy pranie, nie może być szczelnie zamknięte, gdyż będzie sprzyjać to rozwojowi pleśni. Po wyschnięciu ubrań warto pokój dobrze przewietrzyć.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Wiele roślin owadożernych możemy uprawiać w domu. Co je wyróżnia spośród pozostałych roślin doniczkowych? Oczywiście sposób odżywiania – zdobywają one składniki pokarmowe dzięki łapaniu owadów. To wszystko sprawia, że nie wymagają one nawożenia. Wręcz zasilanie tych roślin nawozem może doprowadzić do spalenia systemu korzeniowego.

Najczęściej spotykane w domach gatunki roślin mięsożernych to: dzbanecznik, kapturnica, rosiczka oraz muchołówka.

Kupujesz roślinę owadożerną? Na to zwróć uwagę!

Podczas zakupu rośliny mięsożernej w sklepie należy zwrócić uwagę na wilgotność podłoża. Przesuszenie działa na te bagienne gatunki śmiertelnie. Rośliny, które dłuższy czas znajdowały się w zbyt suchym podłożu mogą już nigdy nie powrócić do zdrowia. Najlepiej, jeżeli w sklepie bądź hurtowni tego typu gatunki znajdują się w pojemniku z warstwą wody.

Jak dbać o doniczkowe rośliny owadożerne?

FOTO: Envato Elements

Jak dbać o rośliny mięsożerne?

Rośliny owadożerne nie są najłatwiejsze w uprawie, nie oznacza to jednak, że nie można ich z powodzeniem hodować w domu. Wystarczy stosować się do kilku podstawowych zasad pielęgnacji. Przede wszystkim pamiętajmy o odpowiednim podłożu. Musi być ono kwaśne, o od 3,5 do 5 pH. Najlepszym składnikiem dla większości mięsożernych roślin będzie torf. Można dodać do niego mech, gruboziarnisty piasek i drobno zmieloną korę. Dobrze sprawdzi się także ziemia do storczyków.

Dla roślin owadożernych polecane jest miejsce jasne, gdyż gatunki te nabierają pięknych kolorów, gdy są wystawione na słońce. Pamiętajmy jednak, że nie powinny one być narażone na bezpośrednie działanie silnych promieni słonecznych. Najlepiej sprawdzi się parapet na oknie południowym lub wschodnim.

Jak dbać o doniczkowe rośliny owadożerne?

FOTO: Envato Elements

Do podlewania tego typu roślin używajmy wyłącznie miękkiej wody. Może to być przegotowana i odstana woda z kranu, lecz najlepszym rozwiązaniem będzie woda destylowana, demineralizowana bądź pochodząca z filtra odwróconej osmozy. Pamiętajmy, aby podłoże było stale lekko wilgotne. W doniczce jednak nie może zalegać woda! Dodatkowo mięsożerne rośliny uwielbiają dużą wilgotność. Z tego względu najlepiej będą czuły się w ogrodach w szklanych pojemnikach!

Roślin owadożernych pod żadnym pozorem nie nawozimy! Dla nich naturalne jest życie w glebie z niedoborem składników odżywczych. Pamiętajmy tylko, aby regularnie je nawadniać. Jeżeli mamy taką możliwość, od czasu do czasu możemy te gatunki dokarmiać insektami.

Raz na 2-3 lata na wiosnę należy przesadzić nasze rosiczki, muchołówki, kapturnice czy dzbaneczniki! Musimy być przy tym szczególnie delikatni. Przesadzamy rośliny wówczas, gdy ich korzenie zaczną przedostawać się na zewnątrz doniczki, a torf, w którym rosną, stanie się zbity. Pamiętajmy również, aby zapewnić także roślinom mięsożernym spoczynek w okresie jesienno-zimowym. W tym czasie nie mogą one stać w pobliżu kaloryferów, gdyż spowoduje to ich przegrzanie.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Chociaż podlewanie roślin herbatą może być dosyć osobliwe, to ten sposób pielęgnacji potrafi naprawdę zdziałać cuda. Wszystko dzięki właściwościom napoju. W herbacie zawarte są garbniki, flawonoidy i taniny. Wpływają one na poprawę odporności roślin, a dodatkowo wspomagają je – dzięki temu nasze paprocie będą rosły szybciej i gęściej. To jednak nie wszystko! Herbata sprawia również, że korzenie rośliny będą silniejsze, a liście bardziej zielone.

Jak przygotować napar z herbaty do roślin? To bardzo proste! Pamiętajmy jednak, aby używać wyłącznie herbaty czarnej. Nie może ona zawierać żadnych dodatków czy sztucznych aromatów. Torebkę lub fusy należy zaparzyć, lecz napar nie może być zbyt mocny. Pozostawiamy go do ostudzenia, a następnie podlewamy naszą paproć. Jedna szklanka na doniczkę powinna w zupełności wystarczyć.

Herbata dla paprotki? Zadziała lepiej niż nawóz!

FOTO: Envato Elements

Domowa kuracja herbatą – jak często ją stosować?

Nasz herbaciany napar stosujemy raz w tygodniu, aby poprawić kondycję zmarniałej rośliny. Jednak jeżeli chcemy robić to profilaktycznie, warto dawkować herbatę raz na dwa tygodnie. Dobroczynną esencję lubią nie tylko paprocie, ale również filodendrony, azalie i róże.

Także same fusy mają pozytywny wpływ na rozwój i zdrowie roślin. Mokre i koniecznie zimne fusy wsypujemy do doniczki z rośliną, a następnie delikatnie mieszamy z ziemią znajdującą się w pojemniku. Fusy można użyć także na zewnątrz – wystarczy rozsypać je wokół roślin znajdujących się w ogrodzie.

Herbatę można również dodać do kompostu. Wystarczy wlać do kompostownika kilka szklanek naparu z czarnej herbaty. Tak przygotowany naturalny nawóz możemy wykorzystać do zasilania zarówno roślin domowych, jak i ogrodowych.

Pamiętajmy, że dobrym nawozem są także fusy po kawie!

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

FOTO: Envato Elements

Meble z PRL-u

Meble z lat 50., 60. i 70. zostały zaprojektowane przez wybitnych projektantów. Na nowo zostały odkryte i pokochali je fani dobrego designu. Fotele, komody, krzesła, ławy z tamtych lat wprowadzają do wnętrza urokliwy klimat. Jakie są ich cechy charakterystyczne?

• solidne konstrukcje na smukłych drewnianych nogach,
• drewniane komody,
• stoliki kawowe,
• szafki pod telewizor,
• kultowe fotele z podnóżkami,
• klimatyczne krzesła tapicerowane i nie tylko.

Kultowe modele mebli z PRL-u

Patyczak, Muszelka, Skoczek, Lisek, Chierowski – to nazwy popularnych i rozpoznawalnych mebli z tamtych czasów. Oto przegląd najbardziej charakterystycznych i poszukiwanych perełek z okresu PRL-u. Po renowacji kosztują całkiem sporo!

Fotel Lisek (typu 300-190) nazwę wziął od nazwiska projektanta – Henryka Lisa. Ma piękną prostą konstrukcję, smukłe bukowe zwężające się w obu kierunkach nogi oraz charakterystyczne podłokietniki. Elementy te lakierowano na połysk, półpołysk lub mat. Produkcja typu 300-190 rozpoczęła się prawdopodobnie w drugiej połowie 1967 roku. 

FOTO: Envato Elements

Fotel Zajączek z trójkątnym podłokietnikiem naśladującym kształt zajęczych uszu.

Fotel R-360 Janusza Różańskiego to perła polskiego designu, do wyboru w dwóch oryginalnych wersjach: z tapicerowanymi oraz drewnianymi podłokietnikami, w różnych wariantach kolorystycznych oraz różnym wykończeniem metalowych nóg (połyskujący chrom, matowy metal).

Fotel Uszak – zaliczany do grupy mebli klubowych. Składa się z falistego oparcia i solidnego siedzenia wspartego na delikatnych, zwężanych nóżkach.

Fotel 366 Józefa Chierowskiego to jeden z najsłynniejszych mebli tego okresu. Jego znakiem rozpoznawczym są rozchylone, zwężane ku dołowi nogi, trapezowe siedzisko i oparcie połączone w całość, dobrej jakości tkaniny obiciowe. Kompaktowe wymiary były idealne dla mieszkających w kawalerkach lub mieszkaniach o małym metrażu. Do jego produkcji używano wyłącznie naturalnego drewna bukowego, jesionowego lub dębowego. Cena po renowacji? Rozpiętość cenowa jest ogromna. Kwoty zaczynają się od 700 złotych do około 3 tysięcy.

Piękne meble z PRL-u

FOTO: Envato Elements

Fotel RM58 – zaprojektowany przez Romana Modzelewskiego w 1958 roku, siedzisko jest wykonane z laminatu poliestrowo-szklanego.

Krzesło Grzybek – to najsłynniejszy model krzesła z czasu PRL-u. Jego cechy? Wąskie oparcie i zwężane nóżki.  

Krzesło patyczak, czyli szczebelkowe jest niezwykle modne, zwłaszcza w kuchniach i jadalniach urządzonych w stylu eklektycznym. Atutem jest prosty szkielet, profilowane siedzisko, smukłe, toczone nóżki i oparcie z pionowych szczebelków.

Krzesło Skoczek, projekt autorstwa Juliusza Kędziorka, który powstał w 1965 roku.

Krzesło Muszelka (typ 1020B) – jego charakterystyczną cechą jest profilowane tapicerowane w całości oparcie z owalnym otworem w dolnej części. Robi niesamowitą „karierę” w nowoczesnych wnętrzach.

Stolik jamnik – ma podłużny blat, smukłe, toczone nóżki i ciemnobrązowy kolor.

FOTO: Envato Elements

Stolik patyczak – ma wysokie, toczone nóżki i kwadratowy bądź trójkątny blat.

Stolik pod radio typu 640 – może też pełnić funkcję toaletki lub konsoli. Ma mocną i nieco „krępą” formę i zaokrąglone krawędzie.

FOTO: Envato Elements

Komoda jamnik – to prawdziwy hit! Podłużny mebel na wysokich nóżkach, może stanowić wdzięczny element wyposażenia salonu lub bieliźniarkę w sypialni. Na rynku wtórnym jest ich całkiem sporo, ceny zaczynają się od kilkuset złotych.

FOTO: Envato Elements

Ile kosztują meble z PRL-u?

Wszystko zależy stopnia zniszczenia (jeśli chcesz samodzielnie odnowić eksponat) lub od jakości renowacji, jeśli kupisz gotowe odnowione meble z PRL-u. Własnoręcznie odpicowane perełki z tamtego okresu to kwestia niewielkich pieniędzy. Meble z PRL-u po renowacji, szczególnie te kultowe modele, mogą osiągać wysokie ceny (kilka tysięcy). Na rynku jest duża ilość mebli stylizowanych na te z lat PRL-u. Można kupić je już za kilkaset złotych.

Angelika Drygas

Fot. envato elements, pixabay, Narodowe Archiwum Cyfrowe

Decyzją Tomasza Chróstnego, prezesa UOKiK, spółka BO Energy, dawniej funkcjonująca jako FG energy, zostanie ukarana mandatem w wysokości 28 mln zł. Urząd przyjrzał się bliżej działalności firmy i zauważył duże nieprawidłowości. 

Nieuczciwe praktyki, które stosowała spółka BO Energy, to przede wszystkim wprowadzanie w błąd co do bezpłatności audytu – w przypadku odstąpienia od umowy klient musiał zapłacić 2700 zł między innymi właśnie za audyt. Firma utrudniała także klientom bezkosztowe odstąpienie od umowy oraz oszukiwała ich, twierdząc, że współpracuje bezpośrednio z Ministerstwem Klimatu i Środowiska, co, jak wykazały ustalenia UOKiK, nigdy nie miało miejsca. 

Jakie prawa ma klient, który chce zainstalować fotowoltaikę? 

Każda osoba, która rozważa zainstalowanie fotowoltaiki, nie jest skazana na łaskę i niełaskę firm. Przysługują jej pewne prawa, o których warto wiedzieć. Wśród nich znajdziemy między innymi prawo do bezkosztowego ostąpienia od umowy w ciągu 14 dni, jeśli została ona zawarta poza siedzibą firmy. Wyjątkiem jest sytuacja, w której klient zażąda świadczenia usług nim upłynie 14-dniowy okres ochronny. 

- Instalacje fotowoltaiczne to poważna i droga inwestycja. Konsument musi mieć czas, żeby solidnie ją przemyśleć, zwłaszcza jeśli umowa została zawarta poza lokalem przedsiębiorcy. Odbieranie konsumentom prawa do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem firmy jest bezprawne i niedopuszczalne – mówi Tomasz Chróstny, Prezes UOKiK. 

Na co zwrócić uwagę przy wybieraniu oferty instalacji fotowoltaiki? 

Znając swoje prawa, konsument ma szansę szybko zorientować się, że firma próbuje zastosować wobec niego nieuczciwe techniki. Są jednak także pewne drobiazgi, których nie reguluje bezpośrednio prawo, ale na które warto zwrócić uwagę. Wśród nich między innymi to, jaki okres obejmuje oferowana przez firmę gwarancja i jaki jest jej zakres. Nie powinna ona być krótsza niż 10 lat, ponieważ w założeniu po tym czasie inwestycja powinna się zwrócić. 

Wybierając firmę, z którą chcemy współpracować w zakresie kupna fotowoltaiki, warto zwrócić uwagę także na to, czy oferuje ona montaż przez wykwalifikowanych pracowników oraz zajęcie się formalnościami, w tym zgłoszenie inwestycji do zakładu energetycznego. Z kolei sam czas montażu nie powinien przekraczać 14 dni. Oczywiście firma, której zajmie to dłużej, nie musi od razu okazać się oszustem, jednak współpraca z nią na dłuższą metę może być utrudniona. 

Jak nie stracić pieniędzy instalując fotowoltaikę? 

Firmy, które stosują nieuczciwe praktyki wobec swoich klientów, mogą próbować zarobić na wielu etapach podczas sprzedaży i montażu takiej instalacji. W związku z tym, że niewiele osób może sobie pozwolić na zamontowanie fotowoltaiki w całości za gotówkę, popularne są kredyty inwestycyjne. Również w ich przypadku należy dokładnie zapoznać się z umową i sprawdzić, czy wśród jej zapisów nie znalazły się takie, które są dla nas niekorzystne. Dobrze jest także rozeznać się w tym, jak wysokie jest obecnie oprocentowanie takich kredytów, by mieć orientację, czy firma nie próbuje dodatkowo na nas zarobić. 

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Z gatunków iglastych należy regularnie strząsać śnieg. Robimy to przede wszystkim po to, aby gałęzie tych roślin się nie połamały. Strząsanie uniemożliwi także powstanie na liściach oraz pędach lodowej skorupy.

Styczeń to również czas, kiedy musimy doglądać naszych okrytych na zimę roślin. Sprawdzajmy, czy wiatr nie rozchylił okryć tych roślin, które są szczególnie wrażliwe na zimno. Regularnie kontrolujmy stan agrowłóknin i słomianych mat. Jeżeli w styczniu będą zbliżały się silne mrozy, musimy pomyśleć o osłonięciu wrażliwych na niskie temperatury gatunków krzewów. Jeżeli pokrywa śnieżna jest cienka lub w ogóle nie ma śniegu, należy pokryć podłoże na rabatach warstwą ściółki z liści, słomy lub kory. Można użyć także stroiszu z gałązek drzew iglastych. Taka ochrona dotyczy zwłaszcza tych rabat, na których rosną wrażliwe gatunki krzewinek, bylin i roślin cebulowych.

Podczas odwilży należy podlewać liściaste rośliny zimozielone, takie jak na przykład różaneczniki, bukszpany, laurowiśnie, ostrokrzewy, mahonie, pierisy, a także gatunki iglaste. Zapobiegnie to tak zwanej suszy fizjologicznej. W czasie mrozów i silnych wiatrów te rośliny tracą wodę, a z zamarzniętego podłoża nie są w stanie pobierać jej niedoborów. Róbmy to regularnie, aby nie dopuścić do całkowitego przeschnięcia podłoża. Pamiętajmy jednak, że w glebie nie może zalegać także zbyt duża ilość wody.

Jak zadbać o warzywnik oraz sad w styczniu?

W styczniu możemy bielić pnie i konary drzew owocowych. W ten sposób zapobiegniemy uszkodzeniom mrozowym. Powinniśmy zrobić to w grudniu, ale w styczniu również jest na to czas. Biały kolor zapobiegnie pękaniu kory i wnikaniu do tkanek roślin patogenów. Pnie należy pomalować roztworem wapna palonego, czyli 2 kg tlenku wapnia na 10 l wody. Można także wykorzystać gotowe wapno do bielenia. Na pnie młodych drzewek owocowych zakładamy także opaski z tworzywa – w ten sposób ochronimy nasze rośliny przed zwierzętami.

Jeżeli temperatura utrzymuje się powyżej 5°C, przeprowadzamy opryski brzoskwiń i nektarynek przeciwko kędzierzawości liści. Dodatkowo w styczniu cały czas doglądamy naszych drzewek i krzewów owocowych, aby sprawdzić, czy nie pojawiają się na nich jaja szkodników. Zbieramy i niszczymy również zmumifikowane owoce i chore liście – mogą stać się one źródłem infekcji w kolejnym sezonie.

W warzywniku zbieramy rośliny odporne na niskie temperatury, takie jak: por, roszponka, brukselka, jarmuż, natka pietruszki. Pamiętajmy, że warzywa przechowywane na zimę powinny znajdować się w pomieszczeniu, w którym panuje temperatura około 4°C. Regularnie wietrzymy to pomieszczenie, a dodatkowo przeglądamy warzywa sprawdzając, czy nie pojawiły się na nich zaczątki chorób.

Jak zadbać o trawnik oraz oczko wodne w styczniu?

O trawnik właściwie nie musimy się martwić. Pod żadnym pozorem go nie odśnieżajmy! Rośliny przykryte śnieżną kołderką nie będą narażone na mroźne wiatry oraz ostre słońce i lepiej przezimują. Starajmy się również nie chodzić po naszej murawie, aby nie połamać zamarzniętych źdźbeł trawy.

Z kolei w skutym lodem oczku wodnym należy zrobić przerębel. W ten sposób zimującym w nim rybom oraz roślinom wodnym dostarczymy tlenu.  

Jak zadbać o rośliny doniczkowe w styczniu?

Jeżeli chodzi o zimujące w domu bulwy i cebule roślin takie jak mieczyki, dalie czy pacioreczniki, to należy regularnie kontrolować ich stan. Z kolei przeniesione do pomieszczenia na zimę rośliny balkonowe, takie jak na przykład pelargonie, podlewamy sporadycznie, gdyż muszą one przejść okres spoczynku.

Pamiętajmy, aby regularnie podlewać rośliny stojące na okiennych parapetach. Gdy wietrzymy pomieszczenie, nie możemy dopuścić do powstania przeciągu ani przemarznięcia tych roślin. Co jakiś czas dokładnie przeglądajmy nasze rośliny, aby sprawdzić, czy nie zaatakowały je szkodniki.

Inne prace w ogrodzie styczniu

Warto zadbać również o sprzęt ogrodniczy. Styczeń to czas, który przeznaczamy na jego konserwację. Wtedy możemy ostrzyć, naprawiać czy wymieniać olej. To również dobry okres na zakup nowych narzędzi.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Prawie każdy z nas ma w swojej kuchni drożdże. Niewielu pasjonatów wie jednak, że może zasilić tym produktem swoje rośliny! Dlaczego drożdże mogą okazać się dla kwiatów doniczkowych zbawienne? To grzyby, które odżywiają się cukrami prostymi, a przy okazji są bogate w wiele witamin. Zawierają również istotne pierwiastki, takie jak potas, wapń, selen, cynk czy żelazo. Wszystkie związki organiczne zawarte w drożdżach są bardzo istotne dla roślin i pomogą im w rozwoju. Poza tym kuchenne drożdże ochronią nasze kwiaty przed różnymi chorobami.

Nawóz z drożdży? Zrobisz go raz-dwa!

Przygotowanie genialnego nawozu z drożdży kuchennych, który zasili nasze rośliny, jest stosunkowo proste. Wystarczy kostkę świeżych drożdży rozdrobnić na kawałki, a następnie zalać ciepłą wodą. Pamiętajmy, że woda nie może być gotująca, należy więc trochę ją przestudzić. Wszystko dokładnie mieszamy i odstawiamy na godzinę w ciepłe miejsce. Gdy całość już ostygnie, można podlewać otrzymaną mieszaniną rośliny.

Innym sposobem będzie przygotowanie oprysku. Dzięki takiej ochronie roślina nie zostanie porażona przez mączniaka czy szarą pleśń. Oprysk można przygotować, rozpuszczając kostkę drożdży w 0,5 l mleka. Później wszystko należy rozcieńczyć w 10 l wody.

Więcej sposobów na naturalną pielęgnację roślin znajdziesz tutaj: Poznaj 10 domowych sposobów

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Podstawowe zasady Feng Shui

W efekcie przestrzeń ma być tak zaplanowana, aby domownicy mogli czuć się po prostu dobrze. Główne wartości to:

• harmonia i piękno,
• porządek,
• nieprzywiązywanie się do rzeczy.

Przedmioty, które nas otaczają powinny być,i piękne, i potrzebne.

FOTO: Envato Elements

Ład, który koi

Jeśli w otoczeniu panuje porządek, to oddziałuje on pozytywnie na naszą psychikę. Zaczynamy dobrze się czuć. Jedną z pierwszych zasad feng shiu jest utrzymywanie ładu. To, co nie sprzyja to: bałagan, kurz, gromadzenie zbędnych rzeczy. Osłabiają one energię życiową, nie pozwalają skupić na tym, co najistotniejsze. Warto zatem uprzątnąć przedmioty, zadbać o czystość powierzchni podłóg, półek i okien. Okno to jedno z najważniejszych źródeł przepływu energii, powinno lśnić czystością. W tym kontekście chodzi także o niepotrzebne nagromadzenie rzeczy, które generują blokady i zastoje w życiu. Należy posprzątać i pozbyć się tego, co zalega, by zrobić miejsce na nową energię.

FOTO: Envato Elements

Yin i Yang

Harmonizowanie przestrzeni to równoważenie yin i yang, które są przeciwstawne, ale nawzajem siebie uzupełniają. Yin to czerń i Księżyc. Symbolizuje bierność, smutek chłód, jest miękkie i związane z nocą, odpoczynkiem, zdrowiem. Ma dominować w salonie, sypialni lub łazience. Natomiast Yang to biel i Słońce. Symbolizuje aktywność, radość, ciepło, jest twarde, błyszczące. Ma związek z dniem i zarabianiem pieniędzy. Jego elementy niech znajdą się w gabinecie, kuchni czy pokoju dziecka.

Wchodzimy do królestwa

Według feng shui najważniejsze jest wejście do domu, drzwi i przedpokój – tędy  “wnosimy” energię, która roznosi się po cały domu. Powinno być więc czyste, jasne, bez nadmiaru rzeczy. Strefa ta ma witać i zachęcać do wejścia. Wspaniałym pomysłem jest zaaranżowanie kwiatów w tej części domu.

W kuchni jak najmniej rzeczy niech stoi na blacie. To pomieszczenie powinno być zaaranżowane w ciepłych kolorach ziemi i być dobrze doświetlone światłem dziennym. Najlepiej zawiesić doniczki z ziołami na ścianie lub postawić na parapecie, a na stole postawić miskę z owocami. Kuchenka powinna być oparta o ścianę, podobnie jak sofa w salonie – dla bezpieczeństwa i poczucia ochrony. W pokoju dziennym niech dominują jasne, naturalne kolory, ziemiste, które uspokajają, z delikatnymi elementami ognia (np. czerwoną poduszką, świecą).

FOTO: Envato Elements

W sypialni nie ma miejsca na telewizor. To kraina snu i odpoczynku. Ładny zapach świec, ciepłe światło, poduszki, zasłony, pled – to niezbędne elementy. Trzeba unikać ostrych kątów i kantów. Łóżko nie może znajdować się w linii okna ani drzwi. Powinno być dostępne z dwóch stron. Nie może też być usytuowane naprzeciwko wejścia – stopy nie mogą wskazywać na drzwi. W sypialni postawmy na naturalne materiały (jak: drewniana rama łóżka, baldachimy z naturalnych materiałów) i zrezygnujmy z lustra w pobliżu łóżka, ponieważ zakłóci przepływ energii Yin.

Pokój dziecka wg Feng Shui

To przede wszystkim jasne kolory, meble o zaokrąglonych kształtach, naturalne dodatki i dekoracje, minimalistyczne podejście do zabawek, ciepłe światło. A jak powinno być ustawione biurko? Ściana ma znajdować się za plecami, nie należy siadać twarzą do ściany.

Porady wnętrzarskie

Jak kolor ścian w pokoju wpłynie na Twój nastrój?

Ważne elementy – feng Shui

• akwaria i fontanny,
• lampa solna,
• zegar z wahadłem,
• świece,
• świeże cięte kwiaty,
• zapewnienie naturalnego światła,
• lampy z szerokim spektrum światła,
• dostęp świeżego powietrza,
• porządek – brud to zła energia,
• usunięcie starych i zepsutych przedmiotów.

Angelika Drygas

Fot. envato elements

Zestawienie otwiera piękna i oryginalna roślina pochodząca z tropikalnej części Brazylii. Jeżeli dobrze się nią zaopiekujemy, odwdzięczy się szybkim wzrostem – a może dorosnąć nawet do 100 cm wysokości. Z masywnej i wzniesionej łodygi wyrastają charakterystyczne, duże i miękkie liście o sercowatym kształcie. Dodatkowo na oliwkowym tle odznaczają się duże, jasne cętki. Z kolei spodnia strona blaszki liściowej wybarwiona jest na kolor bordowy.

Begonia koralowa (Begonia maculata)

FOTO: Envato Elements

Ta piękna i wdzięczna roślina potrzebuje jasnego stanowiska. Optymalna temperatura dla niej to  18-22°C latem i 15-18°C zimą. Begonia koralowa wymaga także żyznej gleby o lekko kwaśnym odczynie. Lubi wilgotne powietrze, pamiętajmy jednak, że tej rośliny nie należy zraszać!

2. Irezyna Herbsta (Iresine Herbstii)

Ta roślina również pochodzi z Brazylii. W swojej ojczyźnie rośnie jako niewysoki krzew. Na jej rozgałęzionych pędach ulokowane są lancetowate liście wybarwione na różnorodne odcienie purpury oraz różu. Najczęściej przybierają barwę amarantowo-purpurową, ale zdarzają się również okazy o liściach koloru czerwonego wina. Irezyna może jednak kwitnąć, a jej kwiaty są drobne, białe lub kremowe. Można je spokojnie usunąć, aby zbytnio nie osłabiały rośliny.

Irezyna Herbsta (Iresine Herbstii)

FOTO: Envato Elements

Irezyna potrzebuje dobrze nasłonecznionego stanowiska. Preferuje ona gleby żyzne, przepuszczalne i umiarkowanie wilgotne. Najlepiej sprawdzi się uniwersalna ziemia do kwiatów doniczkowych, dodatkowo rozluźniona piaskiem (w proporcji 4:1).

3. Afelandra czworokątna (Aphelandra squarrosa)

Chociaż roślina ta tworzy imponujące, żółte kłosy kwiatostanów, to jednak najbardziej zachwycają jej liście. Są one ciemnozielone, ale z wyraźnie widocznym, jasnym unerwieniem. Kształt liści jest eliptyczny bądź owalny. Mogą one osiągać nawet do 20 cm długości. W zależności od odmiany afelandry, unerwienie może być żółto-kremowe bądź srebrzysto-białe. Chociaż w tropikalnych lasach roślina ta dorasta do 100 cm wysokości i 80 cm szerokości, to w warunkach domowych należy ją przycinać, aby zachować jej zwarty pokrój.

Afelandra czworokątna (Aphelandra squarrosa)

FOTO: Envato Elements

Afelandra wymaga bardzo jasnego stanowiska uprawy, lecz pamiętajmy, aby chronić ją przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych, gdyż jej liście łatwo ulegają poparzeniom. W okresie wegetacji roślina ta powinna znajdować się w pomieszczeniu o temperaturze pokojowej, z kolei na zimę wchodzi ona w stan spoczynku, dlatego warto obniżyć temperaturę w pokoju do około 15-18°C. Afelandra lubi zraszanie liści, pamiętajmy jednak, aby woda zawsze była miękka i odstana. Dodatkowo warto wiedzieć, że jest to roślina niezwykle odporna na opary z kuchenek gazowych. Z tego względu warto zaprosić ją do kuchni!

4. Czermiówka ‘Flaming Red’ (Homalomena rubescens ‘Flaming Red’)

Ta odmiana czermiówki pochodzi z Indonezji. Ma ona kępiasty pokrój i może dorastać do 150 cm wysokości. Zachwycające liście są duże, sercowate, o burgundowym zabarwieniu. Jej wydłużone ogonki liściowe przybierają charakterystyczny odcień ciemnej czerwieni wpadającej w brąz. Lśniące i gładkie listowie może osiągać do 50 cm długości. Blaszki liściowe mają faliste obrzeża, co nadaje czerniówce bardzo niebanalny wygląd.

Homalomena preferuje stanowiska dobrze oświetlone, ze światłem rozproszonym. Dobrze sprawdzi się również w zacienionym pomieszczeniu. Istnieje jednak ryzyko, iż bez dostatecznej ilości światła jej liście i ogonki liściowe nie będą idealnie wybarwione. Podłoże dla czermiówki powinno być przepuszczalne, o lekko kwaśnym odczynie. Roślina ta lubi dużą wilgotność powietrza. Należy pamiętać, aby jej nie zraszać.

5. Fitonia czerwona (Fittonia verschaffeltii)

Piękna, czerwonolistna odmiana popularnej fitonii to jedna z najbardziej ozdobnych, przyciągających uwagę roślin. Tworzy ona gęstwinę liści o niezwykłym ubarwieniu. Blaszka liściowa przybiera kolor – jak wskazuje nazwa tej niewielkiej rośliny – intensywnej czerwieni wpadającej w róż. Inne popularne odmiany fitonii wybarwiają się na biel czy pomarańcz. Bardzo często umieszcza się ją w ogrodach w szkle. Kompozycjom w słoikach nadaje ona szczególnego charakteru.

Fitonia czerwona (Fittonia verschaffeltii)

FOTO: Envato Elements

To roślina ciepłolubna, nieznosząca niskich temperatur i przeciągów. Nie możemy więc fundować jej drastycznych spadków temperatury. Fitonia nie lubi również suchego powietrza, dlatego właśnie najpiękniej będzie rosnąć w szkle. Najlepiej będzie czuć się na stanowisku zacienionym, tam, gdzie nie będą padać na nią bezpośrednie promienie słoneczne. Pamiętajmy, że roślina ta wytwarza bardzo płytki system korzeniowy, nie może więc znajdować się w zbyt głębokiej doniczce. Fitonia jest rośliną kwasolubną, a najlepiej rośnie w ziemi wilgotnej, torfowej oraz bogatej w substancje odżywcze.

6. Kaladium dwubarwne (Caladium bicolor)

Ta roślina pochodząca z Ameryki Południowej w domowej uprawie potrafi dorosnąć do około 30-40 cm wysokości. Kaladium tworzy podziemną bulwę, z której na długich i wzniesionych ogonkach wyrastają spore, miękkie liście. Przybierają one sercowato-strzałkowaty bądź szeroko-lancetowaty kształt, a dodatkowo zachwycają pięknym ubawieniem z wyraźnie zaznaczonym unerwieniem na blaszce liściowej. W sprzyjających warunkach także i ta roślina może zakwitać, jej kwiaty nie są jednak szczególnie dekoracyjne. Dobrym pomysłem będzie usuwanie ich, aby niepotrzebnie nie zabierały roślinie energii.

Kaladium dwubarwne (Caladium bicolor)

FOTO: Envato Elements

Kaladium dwubarwne nie jest niestety zbyt łatwe w uprawie. W sprzedaży najczęściej oferuje się bulwiaste kłącze. Wczesną wiosną sadzimy roślinę płytko do doniczki wypełnionej przepuszczalnym, piaskowo-torfowym podłożem. Powinno mieć ono lekko kwaśne pH. Odpowiednie będzie więc podłoże dla palm. Przez cały sezon wegetacyjny kaladium regularnie zasilamy nawozem dla roślin o zmniejszonej ilości azotu i większej zawartości potasu. Pamiętajmy o systematycznym podlewaniu rośliny! Jej stanowisko natomiast powinno być jasne, ale osłonięte od bezpośredniego słońca.

7. Niedośpian kłosolistny (Hypoestes phyllostachya)

W naturze to niewielki półkrzew, który porasta ciepłe i wilgotne tereny Afryki i Azji. Ma on jajowate, ostro zakończone, zielone liście. Największym walorem niedośpianu jest nakrapianie blaszki liściowej – ma ona nieregularne, jasnoróżowe plamki. Pod względem wybarwienia jest to roślina bardzo różnorodna. Najbardziej popularne odmiany mają liście zielone, białe, różowe czy karminowe o różnym stopniu wybarwienia, ale także wielkości i ilości plamistych cętek oraz smug.

Niedośpian kłosolistny (Hypoestes phyllostachya)

FOTO: Envato Elements

Niedośpian preferuje stanowisko z rozproszonym światłem oraz temperaturę pokojową. Odpowiednie dla tej rośliny będzie podłoże wilgotne, pamiętajmy jednak, że w donicy nie mogą tworzyć się zastoje wody. Pamiętajmy również o zapewnieniu niedośpianowi odpowiedniej wilgotności powietrza – to wręcz klucz w jego uprawie. W celu zagęszczenia pędów systematycznie przycinajmy roślinę.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Ta paproć jest naprawdę wyjątkowa, a to ze względu na strukturę liści – jej wielkość i fakturę, przypominającą łuskę krokodyla. Dodatkowo roślina ta jest stuprocentowo bezpieczna dla zwierząt. Przy tym bardzo szybko rośnie! Oczywiście do wzrostu potrzebuje odpowiednich warunków.

Podłoże dla paproci krokodylej musi być przepuszczalne, ale jednocześnie dobrze utrzymywać wilgoć. Najlepszym rozwiązaniem będzie zatem dodatek włókna kokosowego albo domieszka perlitu lub innych dodatków rozluźniających. Oczywiście tak jak inne paprocie, również Microsorum crocodyllus wymaga podwyższonej wilgotności powietrza. Optimum to 50-60%. Z tego względu wilgotna łazienka z oknem będzie stanowić idealne miejsce dla tej paproci! W suchych mieszkaniach natomiast dobrze zaopatrzyć się w nawilżacz powietrza – on zapobiegnie obsychaniu liści. Do podlewania paproci krokodylej używajmy wyłącznie wody odstanej lub przefiltrowanej. Niestety, paprocie są bardzo wrażliwe na twardą wodę kranową. Uważajmy także, aby rośliny nie przelać. Za uważną pielęgnację na pewno odwdzięczy się nam ona pięknym wzrostem – jej liście mogą osiągać nawet metr długości.

Syngonium lub zroślicha stopowcowa

Wszystkie odmiany tej rośliny są wyjątkowo szybko rosnące! Warto po zakupie nawet małej sadzonki regularnie kontrolować jej wzrost. Może się bowiem okazać, że nasze syngonium w szybkim czasie będzie potrzebować przesadzenia do nowej doniczki! Roślina ta, nazywana również wdzięcznie zroślichą, bardzo szybko wypuszcza nowe liście. Świetnie sprawdzi się zarówno jako roślina wisząca, ale można prowadzić ją również na paliku. Przycinanie z kolei pozwoli zachować jej krzaczkowaty pokrój.  

Syngonium lub zroślicha stopowcowa

FOTO: Envato Elements

Jeżeli liście syngonium zaczynają żółknąć, to musimy zwrócić uwagę na sposób, w jaki podlewamy roślinę. Jej podłoże musi przeschnąć między kolejnymi nawodnieniami, nie może jednak pozostawać ono długo w takim stanie, gdyż liście bardzo szybko zaczną nabierać słomkowej barwy. Zroślicha uwielbia stanowisko ze światłem rozproszonym, idealna będzie więc dla niej okolica okna wschodniego. Ma ona bardzo delikatne i cienkie liście, z tego względu bezpośrednie nasłonecznienie może je poparzyć. Również w tym przypadku warto zadbać o odpowiednią wilgotność powietrza – w okolicach 50%. Syngonię bardzo łatwo się rozmnaża – jeżeli roślina jest dostatecznie bujna, możemy podzielić ją podczas przesadzania. Łatwo ukorzeniają się także sadzonki pędowe. Roślinę ucinamy poniżej węzła, czyli miejsca, z którego wyrasta ogonek liściowy. Następnie wkładamy do wody z dodatkiem węgla aktywnego. Jeżeli nasza zroślicha nie rozwija nowych liści, powinniśmy zwiększyć wilgotność powietrza.

Calathea warscewiczii, inaczej kalatea

Piękne i aksamitne liście kalatei rosną naprawdę gęsto. Calathea warscewiczii jest jedną z najbardziej dostojnych roślin doniczkowych, która z pewnością nada się jako główna ozdoba salonu. Również inne odmiany kalatei mogą osiągać imponujące rozmiary. I tak na przykład Calathea orbifolia ma wielkie, okrągłe liście, a Calathea ornata Sanderiana może poszczycić się liśćmi ciemniejszymi, lecz udekorowanymi różowymi pręgami. Nowe liście kalatei zawsze wychodzą w formie rurki. Dodatkowo warto mieć na uwadze, że są dużo jaśniejsze od liści starszych.

Calathea warscewiczii, inaczej kalatea

FOTO: Envato Elements

Kalatee nie nadadzą się do miejsc bardzo jasnych, gdyż preferują półcień, do którego nie dotrze bezpośrednie słońce. Parapety więc raczej odpadają. W przypadku tych roślin również mamy do czynienia z miłośniczkami sporej wilgotności powietrza. Powinna ona wynosić minimum 60%. W suchych mieszkaniach konieczne będzie zaopatrzenie się w nawilżacz powietrza, w przeciwnym razie możemy mieć pewność, że na liściach kalatei pojawią się przebarwienia, a końcówki szybko wyschną. Rośliny te, podobnie jak paprocie, potrzebują podłoża jednocześnie sypkiego, jak i podtrzymującego wilgoć. Do podlewania używamy tylko wody przegotowanej lub przefiltrowanej o temperaturze pokojowej. Nieodpowiednie nawadnianie kalatei może się skończyć plamami na liściach.

Rhipsalis, czyli patyczak

W naturze rhipsalisy porastają gałęzie drzew, a więc żyją w górnych partiach tropikalnych dżungli. Z tego względu również w naszych domach powinniśmy im przygotować miejsce pod sufitem – na przykład w wiszących makramach, ale także na wysoko położonych półkach. Przyrosty patyczaków mogą być naprawdę imponujące. Za odpowiednią opiekę roślina z pewnością odwdzięczy się młodymi pędami. Początkowo będą one mieć soczysty, jasnozielony kolor.

Rhipsalis, czyli patyczak

FOTO: Envato Elements

Rhipsalis uwielbia światło rozproszone, przepuszczalne podłoże oraz wysoką wilgotność powietrza. Bardzo ceni również zraszanie drobną mgiełką. Robimy to wcześnie rano i wieczorem. Pamiętajmy, aby naszego patyczaka nie przelać, gdyż bardzo źle reaguje on na nadmiar wody. Zaczynają wówczas gnić nie tylko korzenie, ale także długie i piękne pędy. Po zakupie jak najszybciej przesadźmy roślinę do przepuszczalnego podłoża. Nada się tutaj mieszanka do epifitów bądź kaktusów i sukulentów. Regularnie przeglądajmy również pędy patyczaka, gdyż niestety roślinę tę bardzo często upodobają sobie wełnowce.

Trzykrotka

Trzykrotka również odznacza się bardzo szybkim wzrostem – wystarczy dać jej wystarczająco dużą ilość słońca i regularnie, acz rozważnie podlewać. Najlepiej trzykrotkę od razu po zakupie przesadzić do podłoża nie przesychającego zbyt szybko, ale przy tym rozluźnionym paskiem i perlitem.

Trzykrotka

FOTO: Envato Elements

Roślina ta jest bardzo łatwa w uprawie. Warto jednak pamiętać, że nie toleruje wody utrzymującej się na jej liściach. Z tego względu warto zanurzać doniczkę na kilka minut w misce z letnią wodą. Pamiętajmy, aby kolejną dawkę wody serwować wówczas, gdy podłoże mocno przeschnie na całej głębokości. W okresie wiosenno-letnim trzykrotkę regularnie zasilamy nawozem o wysokiej zawartości potasu. Gdy temperatury nocą będą dodatnie, trzykrotkę można wystawić na balkon bądź taras, dzięki czemu zacznie rosnąć jeszcze szybciej. Należy jednak roślinę przyzwyczajać stopniowo do przebywania na zewnątrz i nie wystawiać jej od razu na pełne słońce.

Rhaphidophora tetrasperma, inaczej monstera miniaturowa

Ta spokrewniona z popularną monsterą roślina potrafi urosnąć w błyskawicznym tempie. I niech nie zmyli nas jej nazwa – mimo iż „miniaturowa”, to może stać się… prawdziwym potworem! Rhaphidophora tetrasperma wytwarza mnóstwo nowych oczek i sama się pięknie zagęszcza.

Rhaphidophora tetrasperma, inaczej monstera miniaturowa

FOTO: Envato Elements

Aby nasza krewna monstery nie sprawiała problemów i zdrowo się rozwijała, należy przesadzić ją od razu po zakupie do luźnego podłoża z dodatkiem perlitu, chipsów kokosowych oraz kory. Dzięki temu korzenie będą miały spory dostęp do tlenu. Tym samym roślinę będzie trudniej przelać. Idealnie nada się więc tradycyjne podłoże do monster. Pamiętajmy, aby roślinę podlewać wyłącznie wtedy, gdy ziemia przeschnie całkowicie na całej głębokości. Warto dać zarówno monsterze miniaturowej, jak i „tradycyjnym” monsterom sporo słońca i kokosowy palik, a na pewno zaskoczą nas swoim szybkim i gwałtownym przyrostem. Duże rozmiary osiągają także monstera dziurawa czy monstera Monkey Mask.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Źródło: jungleboogie.pl

Aloes pochodzi z południa Afryki. Ma mięsiste liście, które układają się w rozetę. Temperatura uprawy aloesu nigdy nie może spaść poniżej 7°C – z tego względu w naszym klimacie możliwa jest uprawa tej rośliny wyłącznie w domach, szklarniach czy oranżeriach.

Istnieje wiele odmian aloesu, które różnią się walorami dekoracyjnymi. Najczęściej spotykane w naszych mieszkaniach są aloes pstry oraz aloes ościsty. Ten pierwszy należy do najłatwiej zakwitających aloesów, a jego kwiaty są pomarańczowoczerwone, ulokowane na wysokich pędach. Z kolei liście mają gładkie brzegi, są ostro zakończone i przybierają kształt litery V. Aloes ościsty natomiast tworzy ciemnozielone, lancetowate liście z białym obrzeżeniem. Są one wyposażone w krótkie i miękkie kolce.

Aloes jest powszechnie znany ze swoich właściwości leczniczych. Ponadto polecany jest zwłaszcza do sypialni, gdyż filtruje powietrze z zanieczyszczeń, a dodatkowo je nawilża.

Jak uprawiać aloes, aby pięknie się rozwijał?

Aloes wymaga stanowiska jasnego, lecz nie toleruje bezpośredniego nasłonecznienia. Z tego względu w pokoju wychodzącym na południe roślina ta nie powinna stać przy oknie. Pamiętajmy jednak, że w przypadku zbyt słabego oświetlenia liście aloesu bledną i stają się miękkie. Aloes lubi podłoże żyzne i przepuszczalne. Zalecana jest mieszanka zwykłej ziemi kwiatowej z gruboziarnistym piaskiem. Roślina ta najlepiej będzie się czuć w pomieszczeniu, w którym panuje przeciętna temperatura pokojowa. Zimą jednak warto pamiętać, aby przenieść aloes w miejsce, w którym temperatura będzie wynosić około 10°C. W ten sposób zapewnimy roślinie odpoczynek.

Aloes – jak uprawiać tę roślinę w domu?

FOTO: Envato Elements

Aloes podlewamy regularnie, w okresie wiosenno-letnim obficiej niż jesienią oraz zimą. Należy uważać, aby nie przelać rośliny, zwłaszcza w zimowe miesiące – dojdzie wtedy do gnicia korzeni i liści. Jeżeli już doprowadzimy do przelania, możemy spróbować uratować roślinę. Najlepiej wyciąć nadgniłe części, a miejsca ran posypać sproszkowanym węglem aktywnym z dodatkiem środka grzybobójczego. Później przesadzamy aloes do świeżej ziemi. Podczas podlewania pamiętajmy również, aby nie moczyć liści tej rośliny. Woda pozostająca wewnątrz rozety liściowej również jest przyczyną gnicia. Aloes zasilamy co około 10 dni, ale wyłącznie wiosną i latem. Najlepiej używać nawozu dla roślin doniczkowych o zwiększonej ilości potasu.

Co 3 lata w okresie wiosennym należy przesadzić aloes do nowej doniczki. Pojemnik wypełniamy takim samym podłożem jak to, w którym do tej pory rozwijała się roślina. Zanim wsypiemy ziemię, warto utworzyć warstwę drenażową z drobnych kamyków bądź keramzytu. Czasem należy także wymieniać wierzchnią warstwę ziemi na świeższą.

Aloes, w odróżnieniu od agawy, nie zamiera po kwitnieniu. Co więcej – zdarza się, że pięknie zakwita jesienią lub zimą. Jeżeli nie zależy nam na kwiatach, można je ściąć, pozostawiając jednak pęd kwiatostanowy. Wówczas aloes wytworzy więcej odrostów, a z nich będzie można rozmnożyć roślinę.

Kamila Berthold
Fot. Enavto elements

Uczulają głównie rośliny kwitnące, ze względu na produkcję wszelkiego rodzaju pyłków. Mogą uczulać także te, które wydzielają intensywny zapach w okresie kwitnienia. Poza tym bardzo często silną alergię wywołują także rośliny pokryte drobnymi włoskami. Osoby z alergią skórną podczas pielęgnacji swoich kwiatów doniczkowych powinny zaopatrzyć się w rękawiczki – również sok widzialny po uszkodzeniu tkanki rośliny może działać alergicznie.

Pamiętajmy, że również ziemia w doniczce może stać się przyczyną reakcji alergicznych. Z tego względu podłoże powinno być przepuszczalne i niezbyt chłonne dla wody. Słaba cyrkulacja powietrza w mieszkaniu w połączeniu z wilgotnym podłożem może prowadzić do pojawienia się na jego powierzchni wykwitów pleśni. A pleśń dodatkowo uczula.

Rośliny dla alergików – one nie uczulą!

Istnieje spora grupa roślin, które są bezpieczne dla alergików. Co to za rośliny?

Geranium

Geranium

FOTO: Envato Elements

Roślina ta jest nazywana inaczej anginką bądź anginowcem. Zachwyca nie tylko wyglądem, ale jak wskazuje jej potoczna nazwa – ma także właściwości lecznicze. Przede wszystkim geranium ma właściwości bakteriobójcze oraz przeciwwirusowe, które są znane od lat, a przy tym udowodnione naukowo. Rośliny tej używa się zarówno w kosmetyce, jak i w medycynie. Dodatkowo z powodzeniem można stosować ją w aromaterapii. Zapach anginki jest nawet w stanie odstraszyć komary i muszki owocówki! Geranium uwielbia światło rozproszone.

Eukaliptus

Eukaliptus

FOTO: Envato Elements

To roślina pochodząca z Australii, Nowej Gwinei i południowo-wschodniej Indonezji. Ma charakterystyczne, stalowoniebieskie liście. Eukaliptus znany jest ze swego pozytywnego oddziaływania na drogi oddechowe. Jest także niezwykle mrozoodporny i z tego względu nadaje się do ogrodu. Dzięki pachnącym olejkom eterycznym odstrasza nieprzyjemne insekty, takie jak muchy i komary. Bardzo szybko rośnie, może dorastać do 2-4 m wysokości. Najlepiej czuje się na stanowisku dobrze nasłonecznionym i w żyznej oraz przepuszczalnej glebie. W okresie wiosenno-letnim eukaliptus należy obficie podlewać i zasilać co jakiś czas nawozem. Sporą zaletą tej rośliny jest jej niezwykła odporność na choroby oraz szkodniki.

Dracena

Dracena

FOTO: Envato Elements

To roślina występująca naturalnie w Azji, Afryce oraz na Wyspach Kanaryjskich. To ozdobne drzewko ma smukłe i długie liście. Przy tym bardzo dobrze filtruje toksyny, takie jak na przykład benzen, toluen, formaldehyd czy nawet tlenek węgla (czad). Podłoże dla draceny powinno być torfowe, gliniaste, żyzne. Odczyn musi być lekko kwaśny. Roślina powinna znajdować się w miejscu nasłonecznionym. W odpowiednich warunkach może urosnąć nawet do 2,5 m!

Skrzydłokwiat

Skrzydłokwiat

FOTO: Pixabay

To bardzo popularny w polskich domach kwiat o błyszczących i długich liściach. Chociaż kwitnie, to jego ciężki, woskowy pyłek nie unosi się w powietrzu i dzięki temu nie wywołuje reakcji alergicznej. Skrzydłokwiat również oczyszcza powietrze, głównie z benzenu i formaldehydu, a także z acetonu i trójchloroetylenu. Najlepiej będzie czuł się w miejscu zacienionym. To idealna roślina do sypialni – umożliwi zdrowy i długi sen.

Sansewieria

Sansewieria

FOTO: Envato Elements

Nazywana również wężownicą lub potocznie językiem teściowej, jest rośliną małą wymagającą i wysoce odporną na suszę. Swoją nazwę zawdzięcza długim, sztywnym liściom. I – dodatkowo, również pochłania szkodliwe substancje, zwłaszcza te pochodzące ze smogu, z farb, impregnatów czy klejów. Pamiętajmy jednak, że sansewieria jest silnie trująca. Z tego względu powinna być ustawiana w miejscu niedostępnym dla zwierząt oraz małych dzieci.

Filodendron

Filodendron

FOTO: Envato Elements

To bardzo zróżnicowany rodzaj roślin – większość z nich rośnie w formie pnączy, wytwarzając korzenie powietrzne. Niektóre filodendrony potrafią osiągnąć 3 m wysokości! Również ta roślina świetnie pozbywa się toksyn z otoczenia. Eliminuje szkodliwe substancje z lakierów, środków do dezynfekcji, kosmetyków, spalin czy nawet dwutlenek węgla.

Epipremnum

Epipremnum

FOTO: Envato Elements

Rośliny z tego rodzaju pochodzą z Azji, Australii oraz wysp Pacyfiku. Ich sercowate liście wybarwiają się na kolor zielono-biały. Epipremnum uwielbiają miejsca jasne, ale nie tolerują bezpośredniej ekspozycji na słońce. Potrzebują podłoża żyznego, próchniczego, przepuszczalnego i delikatnie wilgotnego, o odczynie lekko kwaśnym. W warunkach naturalnych rośliny te potrafią rozrastać się do 4-5 m. Epipremnum ma właściwości lecznicze, co więcej – usuwa szkodliwe substancje, takie jak benzen, formaldehyd czy toluen.

Sukulenty

Sukulenty

FOTO: Envato Elements

To niewielkie rośliny, które jednak często wybarwiają się pięknie od czerwieni po róż, fiolet czy błękit. Według badań sukulenty oczyszczają oraz nawilżają powietrze. Świetnie nadadzą się dla osób, które nie mają ręki do roślin. Będą dobre dla zapominalskich i osób dopiero stawiających pierwsze kroki w pielęgnacji roślin. Pamiętajmy, że lepiej przesuszyć podłoże sukulentów niż je przelać. W tym drugim przypadku dojdzie najpewniej do przegnicia korzeni roślin.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements, Pixabay

Jakie drewno do łazienki?

Do łazienek poleca się teak, merbau, badi, wenge, jatoba i cedr, ale także trwałe drewno dębowe, jesionowe, modrzewiowe, czy jaworowe. Niestety, sporym zagrożeniem jest wilgoć, która jest wysoka w tego typu miejscach, do tego para, woda, drażniące kosmetyki i detergenty.

Podłoga drewniana po pewnym czasie, może się odkształcać, zmieniać swoją fakturę, a także kolor. Na szczęście, w sklepach dostępne są specjalistyczne impregnaty: oleje i lakiery, które uchronią drewno przed dewastacją. Środki tego typu nie pozwolą wilgoci przedostać się do wnętrza drewna i dodatkowo zadziałają niczym bariera ochronna.

Lakier czy olej?

Lakierowanie nie zawsze jest trafnym zabiegiem. Podłogi mogą być wtedy zbyt śliskie. Zdarza się także, że woda nie ma jak odparować, a wilgoć dostaje się przez wąskie szczeliny i psuje drewno od wewnątrz. Tutaj warto wybrać lakiery dedykowane pomieszczeniom łazienkowym. Dobrze położony lakier zabezpieczy powierzchnię na wiele lat.

FOTO: Envato Elements

Są zwolennicy olejowania drewna. Naturalny olej nie tylko zabezpiecza wierzchnią warstwę drewna, lecz dostaje się do jego struktury. W pierwszym roku eksperci zalecają olejowanie nawet dwu- lub trzykrotne. W następnych latach raz na pół roku. To nieskomplikowany zabieg, bez cyklinowania. Oczywiście, płytki ceramiczne są łatwiejsze w obsłudze, wystarczy je umyć i gotowe, ale nie stworzą naturalnej aranżacji. Do tego wszystkiego drewno jest ciepłe i przyjemne w eksploatacji, prezentuje się pięknie i naturalnie. Olej daje także ciekawy i atrakcyjny, z punktu widzenia dekoratorskiego, matowy efekt wykończenia. Można za jego pomocą podkreślić piękno i usłojenie desek. Olejowanie sprawia, że para wodna w minimalnym stopniu wnika w drewno, a wilgoć szybko wydostaje się na zewnątrz.

Meble,wanna i blaty

Najlepsze meble łazienkowe to te wykonane z litego drewna, są najodporniejsze na działanie wilgoci. W tym przypadku dobre jest drewno dębowe zabezpieczone odpowiednim lakierem, ale także iroko lub teak – olejowane. Wszystkie otwory, krawędzie, szczeliny i załamania należy równie dokładnie pokryć warstwą zabezpieczającą. Nawet boki wanny można wykończyć drewnem. Do realizacji tego pomysłu nada się lakierowana płyta MDF, z fornirem z drewna. Oczywiście, całość musi być lakierowana.

WNĘTRZARSKIE TRENDY

Piękne doniczki, które ozdobią każdy dom. Przegląd najnowszych trendów

Wielu specjalistów podkreśla, że do wilgotnych pomieszczeń nadają się gatunki drzew egzotycznych, ponieważ są bardzo twarde i odporne na działanie wilgoci. Na przykład  merbau z Malezji, które jest na pewno trwalsze od dębu. Inne to lapacho z Ameryki Południowej, afrykańskie doussie, ale też teak (świetne do jachtów). Nasze rodzime drewno jak dąb, klon czy jawor wymaga troskliwej pielęgnacji.

Angelika Drygas

fot. envato elements

Źródło: dobrewnetrza.net

Mleko to produkt, który dość szybko się psuje, dlatego ta metoda pielęgnacji roślin nie wydaje się być najlepsza. Jeżeli podlejemy roślinę mlekiem, to jej korzonki szybko się uduszą. W rezultacie w podłożu zaczną się rozwijać szkodliwe bakterie, a to doprowadzi do śmierci kwiatu. Jeżeli już zdecydujemy się na ten sposób, pamiętajmy o rozcieńczeniu mleka wodą. Nie należy dodawać go do ziemi częściej niż raz w miesiącu. Mleko nie nadaje się także dla wszystkich roślin. Zawiera ono sporo wapnia i z tego powodu można je stosować tylko w przypadku roślin lubiących podłoże zasadowe lub obojętne.

Fusy i skorupki jaj – tak czy nie?

Bardzo często sięgając po naturalne nawozy wybieramy fusy z kawy lub skorupki jaj. Są one bezpieczne i zalecane, jest tu jednak pewien haczyk. Oczywiście są to resztki, które zawierają wiele składników mineralnych, lecz nie będą odpowiednie dla wszystkich roślin. Fusy można stosować tylko w przypadku gatunków, które lubią kwaśne podłoże. Będą to na przykład azalie czy paprocie. Z kolei skorupki jaj, bogate w wapń, nadadzą się tylko dla gatunków, które lubią podłoże zasadowe bądź obojętne, takie jak sansewieria czy aloes. Jeżeli rośliny kwasolubne będziemy podsypywać regularnie skorupkami jaj, zaczną one bardzo szybko chorować.

Wywar z czosnku i cebuli – czy na pewno pomaga?

Zarówno czosnek, jak i cebula mają udowodnione działanie grzybobójcze. Jeżeli jednak chcemy je wykorzystać, nie będzie najlepszym sposobem pokrojenie ich w plasterki i włożenie do ziemi. W ten sposób szybko się zepsują i stracą swoje właściwości. Najlepszym pomysłem będzie przygotowanie wyciągu lub wywaru z cebuli bądź czosnku. Po ostudzeniu i rozcieńczeniu wodą opryskujemy nim rośliny bądź je podlewamy. Pamiętajmy również, że każdy wywar musi być świeży – przechowujmy go nie dłużej niż przez 2 dni.

Okazuje się, że storczyki wręcz potrzebują wyciągu z czosnku do rozwoju. Dzięki temu będą wytwarzać więcej nowych kwiatów. Do przygotowania wywaru potrzebne będą 3 ząbki czosnku oraz 1 litr wody. Zagotowany preparat odstawiamy w garnku pod przykrywką na jedną dobę. Po tym czasie moczymy storczyki w wywarze przez 20-30 min. Pamiętajmy, aby nie podlewać nim roślin! Po prostu wstawiamy kwiaty do wody, a po podanym czasie je wyjmujemy.

Woda po gotowanych warzywach – tak, ale nie zawsze

Bardzo popularnym środkiem stosowanym do podlewania roślin doniczkowych jest woda pozostała po gotowaniu warzyw. Jest ona cennym źródłem składników odżywczych. Pamiętajmy jednak, że nie może być ona osolona. Podlanie roślin osoloną wodą po gotowaniu ziemniaków może prowadzić do ich śmierci, gdyż sól utrudnia roślinom pobieranie wody z gleby.

Sposób na błyszczące liście? Pamiętaj, aby tego unikać!

Pocieranie liści olejem, majonezem czy piwem to niezbyt dobry pomysł. Te dwa pierwsze składniki szybko się psują i jełczeją. Po wysmarowaniu tymi preparatami rośliny zaczną nieprzyjemnie pachnieć. Poza tym zatkamy ich aparaty szparkowe, które służą do oddychania i transpiracji. Liście potarte lepkim piwem natomiast szybko się zakurzą. Najlepszą metodą nabłyszczania liści jest potarcie ich wewnętrzną stroną skórki od banana albo wodą z dodatkiem kilku kropli dobrej jakości oliwy.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Odpowiednie oświetlenie może stworzyć całą magię sylwestrowego wieczoru. Warto zrezygnować ze zwykłego, sufitowego oświetlenia i zastąpić je punktowo rozmieszczonymi źródłami światła. Klimat stworzą z pewnością odpowiednio zabezpieczone świeczki. Jednak jeśli obawiasz się połączenia ognia i żywiołowej zabawy, świece możesz zastąpić sznurami choinkowych lampek lub światełek LED, rozmieszczonymi w różnych punktach pokoju - np. na karniszu, na stole itp. Sylwestrowy wieczór to czas na maksymalizm, nie obawiaj się więc równoczesnego włączenia lampek na choince, świetlnej zasłony w oknie i zapalenia świeczek na stole! 

FOTO: Envato Elements

Jakie kolory wybrać na sylwestrowe dekoracje? 

Bez wątpienia wybór kolorów, które staną się motywem wiodącym dla naszych sylwestrowych dekoracji, to jedna z kluczowych decyzji do podjęcia. Najczęściej decydujemy się na odcienie srebra i złota - to bardzo dobry wybór, bo sprawdzają się one w niemal każdym towarzystwie, a do tego są eleganckie i podkreślają świąteczną atmosferę. Połączenie srebra, złota i jeszcze jednego koloru - np. odcieni kamieni szlachetnych, czyli głębokiej czerwieni, granatu, zieleni, ale także czerni lub bieli – to doskonały wybór na eleganckie przyjęcie w stylu glamour. Z kolei jeśli zależy nam na bardziej swojskim wystroju, warto puścić wodze fantazji i nie ograniczać się przy doborze kolorów, przygotowując np. balonowe girlandy. Sylwestrowa noc to czas na przesadę! 

Czy balony to wciąż dobra opcja na sylwestra? 

Wielu z nas nie wyobraża sobie wejścia w nowy rok bez dekoracji z balonów. Wróciły do łask zwłaszcza w ostatnich latach, gdy rekordy popularności zaczęły bić balony wypełnione helem. Układamy z nich całe napisy lub po prostu podwieszamy je pod sufitem, by tworzyły wyjątkową imprezową atmosferę. Bez wątpienia balony to dobry wybór, gdy chcemy szybko udekorować dom na przyjęcie sylwestrowe! 

Osoby, którym na sercu leży dobro planety, nie muszą rezygnować z balonowych dekoracji. W ofercie wielu sklepów dostępne są bowiem alternatywy dla foliowych i gumowych balonów, wykonane z biodegradowalnych materiałów. To dobry pomysł, gdy chcemy zaszaleć i nie mieć z tyłu głowy wyrzutów sumienia, że zaśmiecamy Ziemię! 

FOTO: Envato Elements

Jakie dekoracje DIY przygotować na sylwestra? 

Także na sylwestrową imprezę możemy z łatwością przygotować ozdoby samodzielnie. Mogą to być np. girlandy z kolorowego papieru, samodzielnie wycięte napisy, serpentyny, skręcone na ostrzu nożyczek czy papierowe czapeczki. Jeśli zależy nam na bardziej eleganckich dekoracjach, możemy np. wykorzystać taśmy z kolorowymi dżetami lub brokat do ozdobienia stołu lub naczyń. 

FOTO: Envato Elements

Zuzanna Ćwiklińska

zdjęcia: envato elements

Kamień w czajniku tworzy się pod wpływem zbyt twardej wody z kranu. Kiedy ją podgrzewamy, na powierzchni tworzy się osad z wapnia, który następnie pokrywa wnętrze czajnika. Po wyschnięciu biały nalot możemy zauważyć na ściankach czy grzałce. Kamień nie tylko wygląda nieestetycznie, ale także wpływa na funkcjonowanie elementów grzewczych. W rezultacie nasz elektryczny czajnik szybko się psuje. Dlatego tak ważne jest jego regularne odkamienianie.

Jak odkamieniać czajnik?

Dobrym rozwiązaniem będzie użycie profesjonalnego odkamieniacza, a więc chemicznego środka, który w ciągu kilkunastu minut rozpuści kamień. Takie preparaty dostępne są w formie płynu bądź proszku. Podczas korzystania z nich trzeba jednak pamiętać o odpowiednim zabezpieczeniu i zachowaniu ostrożności – na dłoniach powinniśmy mieć gumowe rękawiczki, a po zakończeniu odkamieniania należy dokładnie wypłukać czajnik. Zawsze stosujmy się do instrukcji załączonej na opakowaniu. Istnieją jednak również naturalne sposoby na odkamienianie czajnika! Są one znacznie tańsze, a przy tym równie skuteczne co chemiczne środki.

Odkamienianie czajnika sodą oczyszczoną

Aby przygotować płyn, który skutecznie poradzi sobie z odkamienieniem czajnika, należy 4 łyżki stołowe sody oczyszczonej zmieszać z 1,5 litrem wody. Tak przygotowany preparat wlewamy do czajnika i pozostawiamy na około godzinę. Następnie opróżniamy czajnik i dokładnie go przepłukujemy. Jeżeli zapach sody będzie wciąż zbyt intensywny, możemy kilkukrotnie zagotować wodę w czajniku.

Odkamienianie czajnika octem

Ocet jest znacznie skuteczniejszym środkiem na odkamienianie niż soda. W przypadku sporego kamienia warto więc wybrać ten specyfik. Wystarczy zmieszać w stosunku 1:1 ocet z wodą. Taki roztwór należy wlać do czajnika, a następnie zagotować zawartość i odczekać około 90 minut. Później musimy dokładnie przepłukać urządzenie. Niestety wadą octu jest jego bardzo intensywny zapach. Aby się go pozbyć, należy kilkukrotnie zagotować wodę w czajniku.

Odkamienianie czajnika sokiem z cytryny

Cytryna to owoc, który znajduje się w prawie każdym domu. Przy okazji to także dobry środek czyszczący. Wystarczy sok z dużej cytryny bądź 5 łyżeczek kwasku cytrynowego. Zalewamy czajnik wodą i dodajemy jeden z tych składników. Mikstura jednak nie zadziała szybko – należy ją pozostawić w czajniku na kilkanaście godzin bądź całą dobę. Po całym zabiegu dokładnie przepłukujemy urządzenie.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

We wnętrzach minimalistycznych i nowoczesnych dobrze sprawdzą się te rośliny, które osiągają spore rozmiary. Najlepiej wybrać jeden okaz, który pięknie wyeksponujemy w centralnym miejscu salonu. W sypialni czy w gabinecie lepiej wybrać takie rośliny, które będą dobrze wyglądać w miejscach takich, jak na przykład regał. Przy tym należy pamiętać o zapewnieniu roślinie odpowiedniej dawki światła słonecznego.

W przypadku kwiatów doniczkowych w nowoczesnych wnętrzach ciekawym rozwiązaniem będzie postawienie na… kolor. Nie tylko zielone rośliny doniczkowe, ale także te o przebarwiających się na różne kolory liściach są teraz w modzie. Nadadzą one wnętrzu charakteru oraz wspaniale je ożywią.

Monstera

Monstera Variegata

FOTO: Envato Elements

To absolutna królowa, jeżeli chodzi o kwiaty doniczkowe. Jej ozdobą są sporej wielkości, dekoracyjne liście. Popularna i bardzo pożądana monstera Variegata przebarwia się na biało bądź jasnozielono. Z kolei odmiana Monkey Mask odznacza się charakterystycznymi dziurami w liściach. Należy pamiętać, że roślina ta osiąga znaczne rozmiary. Trzeba mieć to na uwadze, wybierając dla niej stanowisko. Monstera świetnie sprawdzi się w nowoczesnym wnętrzu, gdyż wystarczy jeden okaz tej rośliny, aby nasz salon czy sypialnia nabrały klimatu. Dodatkowo charakterystyczny, oryginalny i niezwykle ozdobny wygląd tej rośliny przypadnie do gustu nawet najbardziej wybrednym estetom.

Monstera nie lubi stanowisk bezpośrednio nasłonecznionych. Preferuje miejsca jasne i półcieniste. Z tego względu w pomieszczeniu z większymi oknami warto trzymać ją w głębi pokoju. Pamiętajmy, że roślina ta potrzebuje sporej wilgotności powietrza. Warto ją regularnie zraszać, używając wyłącznie miękkiej wody.

Strelicja

Strelicja

FOTO: Envato Elements

Strelicja to bardzo efektowna roślina, również osiągająca spore rozmiary. Przyciąga uwagę swoim egzotycznym wyglądem. Może pięknie zakwitać, trzeba jednak się nagimnastykować, aby ujrzeć jej piękne kwiaty o pomarańczowo-niebieskiej barwie. Nie jest to bowiem roślina łatwa w uprawie. Stanie się jednak ozdobą każdego wnętrza nawet i bez kwiatów.  Wszystko ze względu na jej liście, które osiągają imponujące rozmiary – mogą urosnąć nawet na wysokość 100 cm. Mają intensywną, zieloną barwę, która lekko opalizuje na srebrny kolor.

Stanowisko dla strelicji musi być słoneczne, w przeciwnym razie roślina nie będzie prezentować się efektownie. Doskonale sprawdzi się ona w pomieszczeniach południowych. Strelicję można także w ciągu wiosny i lata wystawić na taras lub balkon, należy jednak pamiętać, aby wnieść doniczkę z kwiatem do domu w okresie jesienno-zimowym.

Sansewieria

Sansewieria

FOTO: Envato Elements

Sansewieria, inaczej wężownica gwinejska, to klasyk jeżeli chodzi o urządzanie wnętrz. Jest dosyć łatwa w uprawie, a przy tym charakteryzuje się atrakcyjnym wyglądem. Świetnie sprawdzi się we wnętrzach minimalistycznych, zwłaszcza ze względu na jej sztywne, pionowe oraz mieczowate liście. Jest niezwykle uniwersalna i świetnie będzie prezentować się także w innych wnętrzach. Roślina dorasta zwykle do 50-60 cm. Dobrym pomysłem będzie umieszczenie jej w długich, prostokątnych pojemnikach. Dla przełamania ostrości salonu można wybrać również okrągłą donicę.

Największym błędem w pielęgnacji sansewierii jest jej zbyt obfite podlewanie. Wężownica sprawdzi się nie tylko w bardzo jasnym świetle, ale także w bardziej zacienionych zakamarkach domu. Optymalne jest dla niej światło rozproszone. Oprócz popularnej sansewierii gwinejskiej, warto zwrócić uwagę również na sansewierię cylindryczną, której długie owalne liście przypominają szpikulce.

Zamiokulkas zamiolistny

Zamiokulkas zamiolistny

FOTO: Envato Elements

W ostatnich latach zamiokulkas zdobył ogromną popularność, co z pewnością wynika z niewielkich wymagań pielęgnacyjnych. Idealnie sprawdzi się dla zapominalskich. Z powodzeniem można go postawić w ciemniejszym miejscu pokoju. Również tę roślinę warto uprawiać pojedynczo w centralnym miejscu salonu czy gabinetu. Pamiętajmy, że także zamiokulkas może dorosnąć do sporych rozmiarów, należy więc co jakiś czas roślinę przesadzać do większych pojemników.

W uprawie zamiokulkasa trzeba pamiętać przede wszystkim o ochronie rośliny przed przeciągami. Preferuje ona temperaturę pokojową. Sprawdzi się nawet w Tychy miejscach, gdzie światło słoneczne dociera bardzo słabo – na przykład w łazience. Nie narażajmy go natomiast na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, gdyż może to doprowadzić do poparzenia liści.

Wprowadź kolor do swojego wnętrza!

Begonia Maculata

FOTO: Envato Elements

Coraz większą popularnością cieszą się rośliny o różowych liściach, przebarwieniach bądź unerwieniu. Charakteryzują się ciekawym wyglądem, a przy tym staną się unikalną ozdobą każdego wnętrza. Jeżeli w naszym monochromatycznym salonie brakuje koloru, z pewnością pomogą rośliny o delikatnie różowych liściach! Jakie rośliny odznaczają się taką barwą? Najpopularniejsze gatunki to:

• fitonie;
• begonie;
• niektóre calathee i maranty;
• aglonemy;
• różowe syngonium;
• Ceropagia Woodii Variegata;
• Calisia Rosato;
• Transcendentia Tricolor.

Calathea

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Na początku musimy pozyskać pestkę z owocu. Wystarczy w tym celu kupić świeże awokado. Nie może więc ono mieć brązowych plam. Skórka powinna być ładna, zielona, a po dotknięciu również lekko miękka. Przy wyjmowaniu pestki z owocu pamiętajmy, aby jej nie uszkodzić. Awokado przekrójmy delikatnie na pół i wyjmijmy pestkę ze środka. Ważne jest, aby zająć się nią jak najszybciej po wyjęciu z owocu.

Teraz wystarczy wbić w pestkę 2 lub 3 wykałaczki, tak, aby stworzyły nam one podporę. Opieramy je o ściany naczynia, które wypełniamy uprzednio wodą. Płaską część pestki zanurzamy w wodzie na około 1/3 wysokości nasiona, z kolei ostrzejsza strona musi wystawać poza szklankę bądź słoik. Naczynie z pestką kładziemy w miejscu nasłonecznionym, najlepiej na parapecie. Nie możemy doprowadzić do wysuszenia pestki, a więc regularnie uzupełniajmy wodę w słoiku czy szklance. Nasze nasiono powinno zacząć kiełkować po około 2-4 tygodniach, chociaż czasem ten proces trwa dłużej.

Gdy naczynie wypełni się korzeniami i pojawi się łodyga, należy delikatnie oddzielić pestkę od rośliny. Następnie wsadzamy naszą sadzonkę do doniczki z ziemią. Pamiętajmy, aby czubek rośliny wystawał poza doniczkę.

Awokado z pestki: jak je uprawiać?

Uprawa awokado nie jest skomplikowana, jednak wymaga czasu i cierpliwości. Po pierwsze roślina ta wymaga żyznej i bogatej w próchnicę ziemi. Powinna być ona wilgotna i lekko przepuszczalna. Donica, do której przesadzimy naszą sadzonkę, musi być zbliżona wielkością do naczynia, w którym kiełkowała pestka. Awokado potrzebuje stanowiska ciepłego i lekko słonecznego. Nie może jednak stać w pełnym słońcu, gdyż preferuje miejsce ze światłem rozproszonym. Roślina do rozwoju potrzebuje temperatury około 20℃. Pamiętać należy, że nie może przebywać w pomieszczeniu, w którym temperatura spada poniżej 10℃. Z tego względu wiosną i latem możemy trzymać donicę z awokado w ogrodzie bądź na balkonie, a w okresie jesienno-zimowym przenieść ją do domu. Latem awokado należy podlewać dosyć obficie, gdyż lubi ono wilgotne podłoże. Wiosną i jesienią wodę roślinie wystarczy dostarczać dwa razy w tygodniu. Zimą z kolei pozwalamy jej na odpoczynek i podlewamy raz w tygodniu. Raz do roku warto młode awokado przesadzić do większej doniczki. Starsze przesadzamy co 2-3 lata. Najlepszą porą na ten zabieg jest wiosna.

Jak wyhodować awokado z pestki w domu?

FOTO: Envato Elements

Awokado w optymalnych warunkach uprawy zakwitnie i zaowocuje po około 4-6 latach. Owoce niestety dojrzewają długo, bo aż 6-8 miesięcy. Pamiętajmy, że awokado to drzewo zielone i długowieczne – może żyć ponad 100 lat. Z tego względu będzie rodzić owoce w domowych warunkach nawet przez 50 lat! Musimy mieć na uwadze również fakt, że drzewko to, nawet w warunkach domowych, może osiągnąć spore rozmiary – do 20 m wysokości.

Awokado z pestki: najczęstsze błędy w uprawie

Najczęstszym błędem w uprawie awokado jest przelanie rośliny. Chociaż lubi ona wilgoć, to nie można podlewać jej bez opamiętania. W wyniku nadmiaru wody liście awokado zaczną żółknąć, a następnie usychać. Jeżeli dojdzie do przelania rośliny, koniecznie przesuszmy ziemię w doniczce. Na kilka dni należy także wstrzymać się z podlewaniem.

ZOBACZ TAKŻE: Roślina przelana czy przesuszona? Jak ją uratować?

Pamiętać należy również, że awokado nie toleruje wody kranowej. Regularne spryskiwanie rośliny wodą prosto z kranu może spowodować powstanie chorób grzybowych na liściach oraz łodydze. Pierwszym objawem porażenia chorobą będzie pojawienie się białego osadu na liściach. Najlepiej do podlewania i zraszania awokado wybrać wodę odstaną. Ostatnim częstym błędem jest wystawienie rośliny na pełne nasłonecznienie. Gdy słońce spali delikatne liście awokado, cała roślina obumrze. Dlatego lepiej będzie postawić ją w półcieniu.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Drobiazgiem, który można przygotować w ostatniej chwili i ucieszyć kogoś bliskiego, jest na przykład paczuszka lub puszka z piernikami. Jeśli mamy naprawdę mało czasu, potrzebny będzie przepis na szybkie pierniczki – znajdziesz go na przykład tutaj. Możemy też oczywiście skorzystać z upieczonych i udekorowanych wcześniej ciasteczek. Owijamy je celofanem, przewiązujemy wstążeczką i gotowe - mały, znaczący podarunek, który z pewnością ucieszy każdego. 

Jeśli możemy pozwolić sobie na nieco dłuższe przygotowania, warto pomyśleć o estetycznym opakowaniu. Możemy na przykład pomalować farbą akrylową starą puszkę po kawie czy herbacie i do niej włożyć nasze pierniczki – to prezent typu “2w1”, bo puszkę obdarowany może później ponownie wykorzystać. 

Przeczytaj także: Jak zapakować prezenty pod choinkę?

FOTO: Envato Elements

Pomysł na prezent w 24 godziny: domowe kulki do kąpieli 

Taki prezent sprawdzi się, jeśli wiemy, że obdarowany lubi kąpiele w wannie i mamy trochę czasu w zapasie. Potrzebne będą: 

• 0,5 szklanki sody oczyszczonej 
• 1/4 szklanki kwasku cytrynowego 
• 20 ml oliwki dla dzieci  
• 1 ml olejku zapachowego 
• forma w kształcie serca lub kuli 

Zrobienie domowych kuli do kąpieli jest bardzo szybkie. Wystarczy wymieszać w misce sodę oraz kwasek, następnie wlać oliwkę i olejek zapachowy. Wszystko mieszamy do momentu, aż przyjmie konsystencję mokrego śniegu. W razie potrzeby można dodać wodę, ale uwaga! Najlepiej użyć do tego butelki z atomizerem, by zwilżyć masę, ale nie doprowadzić do tego, by zaczęła się pienić. Gdy mieszanka przyjmie odpowiednią konsystencję, wkładamy ją do foremek – mogą to być np. silikonowe tacki do lodu, foremki w ciekawych kształtach czy nawet niewielkie pudełka po jogurcie. Odstawiamy, by masa zastygła i lekko stwardniała. Następnie ostrożnie wyjmujemy z formy i gotowe! Kule do kąpieli możemy podarować owinięte celofanem lub w ozdobnym słoju. 

FOTO: Envato Elements

Jak zrobić świeczkę na prezent? 

Nie musimy prowadzić w domu małej pracowni, by móc przygotować świeczkę w prezencie na ostatnią chwilę. Taki drobiazg z pewnością umili długie, zimowe wieczory. Spodoba się także entuzjastom idei less waste, jeśli zrobimy go z resztek starych świec. 

Nasze porady na temat tego, jak zrobić własną świecę, którą możesz podarować w prezencie, znajdziesz tutaj: Jak zrobić samemu świeczkę na święta? 

FOTO: Envato Elements

Prezent w 10 minut: zakładka do książki 

Prawdziwy miłośnik książek zawsze narzeka, że w jego domu brakuje kolejnych wspaniałych pozycji do przeczytania oraz zakładek do nich. Jeśli nie masz już czasu, by sprezentować mu nową lekturę, przygotuj ręcznie robioną zakładkę! Możesz skorzystać z jednego z wielu poradników, zamieszczonych np. na YouTube. Nasza propozycja to jednak zakładka z pudełka po chusteczkach. Przygotowanie jej jest banalnie proste! 

Weź ozdobne prostokątne papierowe pudełko po chusteczkach i rozłóż je na płasko. Ostrymi nożyczkami odetnij dłuższe boczne ściany. Za pomocą kleju sklej je ze sobą, brązowymi częściami do wewnątrz. W razie potrzeby wyrównaj i skróć nożyczkami. Na górze zrób dziurkę dziurkaczem i przeciągnij przez otwór sznurek lub wstążkę. Zawiąż ozdobny supełek i gotowe! 

FOTO: Envato Elements

Szybki prezent dla każdego - jak zrobić malowany kubek? 

Ta propozycja może się wydawać atrakcyjna tylko dla osób z talentem plastycznym, jednak wcale nie musi tak być. W większości wymaga jednak pewnego zapasu czasowego, bowiem potrzebny będzie gładki, ceramiczny kubek (najlepiej biały) oraz pisaki do ceramiki - większość z nas nie ma takich przedmiotów w domu, więc konieczna będzie wizyta w sklepie. Jednak jeśli na ostatnich zakupach dorzucimy te rzeczy do koszyka, potem wystarczy już tylko chwila! Na kubku możemy napisać coś miłego, ulubioną krótką sentencję, narysować zabawny obrazek lub prosty wzór. Wszystko zależy od naszej kreatywności. 

FOTO: Envato Elements

Zuzanna Ćwiklińska

zdjęcia: envato elements

Konserwacja mebli i akcesoriów z wikliny nie jest wcale trudna! Trzeba jednak pamiętać o dwóch podstawowych zasadach. Wikliny nie można bowiem ani przesuszyć, ani zalać wodą – w przeciwnym razie szybko ją zniszczymy. Dodatki i meble najlepiej przechowywać w pomieszczeniach suchych, nienarażonych na czynniki atmosferyczne. Dzięki temu wiklinowe przedmioty dłużej zachowają atrakcyjny wygląd. Dobrym pomysłem będzie pomalowanie wikliny bezbarwnym lakierem, który ochroni ją przed odbarwianiem oraz wilgocią.

Jak wyczyścić wiklinowe meble i akcesoria?

Do czyszczenia wiklinowych przedmiotów nie potrzeba żadnych specjalistycznych środków. Wystarczy roztwór wody oraz amoniaku i soli. Na litr ciepłej wody przypadną 4 łyżki amoniaku i 1 łyżeczka soli. Nada się także woda i kwasek cytrynowy. Wystarczy 1 łyżeczkę kwasu dodać do 1 litra wody. Wykorzystajmy także wodę utlenioną lub ocet, ale wyłącznie w proporcji 1 łyżka płynu na litr wody.

Pamiętajmy, aby pod żadnym pozorem nie używać mydła – przez nie wiklina ciemnieje. Wyplatane z wikliny przedmioty przecieramy lekko zwilżoną ściereczką. W przypadku większych zabrudzeń możemy użyć szczotki ryżowej. Nie należy jednak szorować zbyt mocno, gdyż zarysujemy powierzchnię surowca. Umyty przedmiot z wikliny ustawiamy w ciepłe miejsce do wysuszenia. Nie wystawiajmy jednak plecionki na bezpośrednie działanie promieni słonecznych! Aby nadać przedmiotom z wikliny blask, warto przecierać je co pół roku olejem lnianym bądź oliwą z oliwek.

Zniszczona wiklina – jak ją odświeżyć?

Aby odświeżyć zniszczony wiklinowy przedmiot, najpierw należy zeszlifować papierem ściernym pozostałości po poprzednim lakierowaniu. Później szczotką ryżową oczyszczamy zabrudzenia. Klejem przyczepiamy obluzowane elementy plecionki. Dobrym pomysłem będzie umocowanie ich gwoździkami – dzięki temu nie rozłączą się ponownie. Odnowioną rzeczy myjemy w sposób opisany w tym artykule, a następnie malujemy wybranym lakierem. Najlepiej nałożyć dwie warstwy – drugą dopiero wtedy, gdy wyschnie pierwsza.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Ciemiernik

FOTO: Envato Elements

Ciemiernik to piękna roślina z rodziny jaskrowatych. Występuje w wielu różnych odmianach. Kwiaty ciemiernika – w zależności od gatunku – mogą pojawić się jeszcze przed Bożym Narodzeniem. Ciemiernik biały potocznie nazywany jest różą Bożego Narodzenia, właśnie ze względu na kwitnięcie w tym okresie. Ciemierniki najpóźniej kwitnące obsypują się kwiatami jeszcze w maju. Kwiaty tej rośliny są pojedyncze, półpełne lub pełne o pięciu płatkach. Mogą występować w sporej gamie kolorystycznej: od koloru białego, poprzez różowy, ciemnoczerwony, aż do intensywnie ciemnobordowego. Warto mieć ciemierniki w ogrodzie, gdyż są wyjątkowo odporne na niskie temperatury, a przy tym odznaczają się długowiecznością.

Wrzosiec

Wrzosiec

FOTO: Envato Elements

Ta mała i gęsta krzewinka ma zimozielone liście i należy do roślin wrzosowatych. Jej wysokość zależy od odmiany, ale przeciętnie dorasta do 15-40 cm. Jeżeli warunki atmosferyczne są sprzyjające, to kwiaty wrzośców pojawiają się już w grudniu, bardzo często jeszcze pod śniegiem. Wrzośce wymagają gleb lekko kwaśnych, próchniczych i umiarkowanie wilgotnych. Lubią stanowiska słoneczne lub półcieniste. Pamiętajmy, aby podczas surowych zim okryć je przed mrozem, nie mogą one bowiem przemarznąć ani wyschnąć.

Zimokwiat wczesny

Zimokwiat wczesny

FOTO: Pixabay

Chociaż wiele osób myli tę roślinę z forsycją, to podstawowa zasada polega na tym, że zimkowiat kwitnie znacznie wcześniej od forsycji. Charakteryzuje się on dzwonkowatymi kwiatami, które pojawiają się już w lutym. Zewnętrzne płatki są jasnożółte, natomiast wewnętrzne – purpurowe. Dużym walorem tej rośliny jest przyjemny i intensywny zapach, który można poczuć nawet ze znacznej odległości. Zimokwiat pochodzi z Chin, dlatego w czasie ostrego mrozu może przemarznąć. Dobrym pomysłem będzie zabezpieczenie go chochołem ze słomy czy agrowłókniną.

Oczar pośredni

Oczar pośredni

FOTO: Envato Elements

To bardzo ciekawa roślina, powstała ze skrzyżowania oczaru omszonego i oczaru japońskiego. Kwitnie od stycznia, czasem nawet od grudnia. Kwiaty utrzymują się na roślinie aż do marca. Wyglądają one trochę jak frędzelki i przez niektórych nazywane są pajączkami. Najczęściej przybierają barwę żółtą, czasem pomarańczową lub lekko czerwoną – wszystko zależy od odmiany. Dodatkowo krzewy te charakteryzują się pięknymi liśćmi, które jesienią przebarwiają się na pomarańczowo-czerwony kolor.

Jaśmin nagokwiatowy

Jaśmin nagokwiatowy

FOTO: Pixabay

Ta bardzo dekoracyjna roślina w polskich ogrodach jest spotykana bardzo rzadko. Pierwsze kwiaty obsypują roślinę już w końcu października, a kwitnienie trwa stopniowo aż do końca kwietnia, z przerwami w trakcie mrozów. Przy bardzo niskiej temperaturze zdarza się, że kwiaty opadają. Intensywnie żółte kwiaty tej odmiany jaśminu wyrastają pojedynczo na cienkich, bezlistnych pędach. Dodatkowo warto wiedzieć, że krzew ten ma niezwykle wiotkie pędy. Z tego względu należy prowadzić go jak pnącze, czyli przy kratce ogrodowej. Pędy nie przytwierdzą się same do podpór i dlatego powinniśmy je przywiązywać lub przeplatać.

Kalina wonna

Kalina wonna

FOTO: Pixabay

Jeżeli zima jest łagodna, to kwiaty kaliny mogą pojawić się w styczniu albo na początku lutego. W przypadku silnych mrozów krzew ten zakwitnie w marcu. Pączki kwiatów są zabarwione na różowo. Gdy się rozwijają, są prawie białe i pięknie pachną. Kalina jest dosyć odporna na niskie temperatury. Jesienią liście tej rośliny przebarwiają się na kolor czerwono-brązowy, co nadaje kalinie jeszcze większego uroku.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements, Pixabay

Aby lodówka służyła nam jak najdłużej, musimy regularnie o nią dbać. Na bieżąco eliminujmy drobne zabrudzenia. Wyrzucajmy także z wnętrza lodówki zepsute produkty – stają się one źródłem rozwoju drobnoustrojów. Przynajmniej raz w tygodniu powinniśmy zrobić dokładny przegląd pożywienia. Produkty z krótką datą ważności dobrze będzie kłaść z przodu. Dzięki temu o nich nie zapomnimy.

A jak umyć lodówkę krok po kroku? Najpierw należy całkowicie ją opróżnić, a następnie odłączyć urządzenie od prądu. Wyjmujemy także wszystkie ruchome części, takie jak półki i szuflady. Dokładnie je myjemy, a później wycieramy do sucha. Wnętrze lodówki myjemy wybranym środkiem, zaczynając od góry. Potem wszystko przecieramy jeszcze raz, miękką ściereczką nasączoną czystą wodą. Na koniec wycieramy do sucha. Gdy lodówka już dokładnie wyschnie, możemy z powrotem włożyć produkty spożywcze do środka.

Pamiętajmy, aby czyścić również lodówkę z zewnątrz. Do tego celu wybierajmy miękką ściereczkę lub gąbkę. Do osuszania przydadzą się papierowe ręczniki. Sprawdzajmy również uszczelki w lodówce – to miejsca najbardziej podatne na zabrudzenia. Regularnie czyśćmy też otwór odpływowy, najlepiej patyczkami kosmetycznymi. Podczas mycia należy uważać na elementy oświetlenia i system odpowiadający za utrzymanie temperatury w lodówce. Zamoczenie ich wodą może grozić awarią całego sprzętu.

Czym wyczyścić lodówkę?

Pamiętajmy, aby lodówki nie czyścić silnymi detergentami, które mogłyby przedostać się do pożywienia! Używajmy delikatnych, a najlepiej naturalnych środków. Istnieje kilka sposób na wyczyszczenie lodówki domowymi sposobami. Oto one.

Ocet

Chociaż ocet nie pachnie przyjemnie, to warto przekonać się do jego niezastąpionej mocy podczas sprzątania. Wykazuje on właściwości odkażające i czyszczące. Nie tylko likwiduje przykre zapachy, ale także bez problemu usuwa resztki jedzenia czy rozlane płyny. Jego ogromną zaletą jest również zapobieganie rozwojowi pleśni. To środek niedrogi i w zupełności ekologiczny. Ocet można stosować na trudne zabrudzenia w lodówce lub w celach odkażających. Nie należy jednak używać go częściej niż raz w miesiącu. Do sprzątania można wykorzystać również wodę z octem w stosunku 3:1. Pamiętajmy, że wykorzystana woda nie może być zbyt ciepła. Takim płynem nasączamy ściereczkę i dokładnie myjemy lodówkę.

Sok z cytryny

Urządzenie takie jak lodówka z łatwością odświeżymy przy pomocy soku z cytryny. Dokładnie usuwa on zabrudzenia, a dodatkowo nie niszczy powierzchni. Oczywiście pozostawia również świeży i przyjemny aromat. Sok z cytryny nadaje się zwłaszcza do czyszczenia szuflad czy półek. Wystarczy sok z 3 cytryn zmieszać z 1/2 szklanki ciepłej wody. Sok można zastąpić również kwaskiem cytrynowym – wykazuje on podobną skuteczność.

Soda oczyszczona

Soda oczyszczona jest szczególnie polecana do czyszczenia lodówki. Wszystko ze względu na jej właściwości odtłuszczające i antybakteryjne. Dziki temu bardzo dobrze radzi sobie z zabrudzeniami oraz usuwa pleśń wewnątrz urządzenia. Można stosować ją co najmniej raz w tygodniu. Aby skutecznie umyć lodówkę, należy przygotować mieszankę z 3 łyżek sody oczyszczonej i 1/2 szklanki letniej wody. Mieszamy, dopóki nie powstanie gęsta papka. Tak przygotowaną pastą możemy umyć wszystkie części urządzenia. Po umyciu odczekujemy około 10 minut, a następnie wycieramy wnętrze lodówki do sucha.

Sól

Jeżeli lodówka wydziela nieprzyjemny zapach, to najskuteczniejsza na ten problem będzie sól. Skutecznie usuwa ona szkodliwe drobnoustroje. Dodatkowo znajduje się w każdym domu. Doskonale neutralizuje zapachy. Warto więc wsypać szczyptę soli na spodek, który umieszczamy na dolnej partii lodówki. Aby przygotować roztwór z soli, wystarczy rozpuścić jej 2 łyżki w 1 litrze ciepłej wody.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Chyba każdemu z nas kiedyś się to przydarzyło: gdy wydaje się, że wszystko przed świętami jest już gotowe, nagle okazuje się, że zabrakło papieru do owinięcia prezentów. Pół biedy, jeśli mamy jeszcze zapas czasu, jednak co robić w sytuacji, gdy prezenty powinny być zapakowane “na wczoraj”? Wtedy warto uruchomić wyobraźnię i wykorzystać inne opakowania, które mamy w domu, na przykład: 

• celofan, 
• papier do durkarki, 
• kawałki materiału, 
• nieduże chusty, 
• pudełko po butach, pomalowane kryjącą farbą. 

O czym trzeba pamiętać przy niestandardowym pakowaniu prezentów? 

Alternatywy dla papieru do pakowania czy torebek prezentowych mają pewne wady. Przede wszystkim nie każdą rzecz da się w nie zapakować. Dla przykładu, w przezroczystym celofanie najlepiej będą prezentowały się drobiazgi, takie jak pierniczki czy małe, ozdobne przedmioty, a nawet biżuteria. Lepiej nie owijać nim większych paczek, zwłaszcza, jeśli mają dodatkowo pudełko od producenta – celofanowe opakowanie nie doda im uroku. Z kolei w papier do drukarki owiniemy raczej tylko małe przedmioty. W tym przypadku możemy jednak nieco poszaleć z ozdobami - owinąć prezent kolorową wstążką, zawiązać ozdobną kokardę i wsunąć za nią choinkową gałązkę. 

FOTO: Envato Elements

Furoshiki po polsku. Czym jest ta metoda i jak jej użyć? 

Furoshiki to japońskie chusty z materiału, które służą do owijania, pakowania i przenoszenia przedmiotów. Można je kupić w sklepach internetowych, a na YouTube dostępne są liczne poradniki dotyczące tego, jak pakować prezenty w takie chusty. Jednak w palącej sytuacji, gdy pakunki muszą za chwilę znaleźć się pod choinką, nie mamy czasu na internetowe zakupy. Wówczas możemy spróbować zapakować prezenty np. w zalegające w szafie szale czy apaszki (te kwadratowe można zawiązać tak jak chusty furoshiki). Sprawdzą się także zwykłe materiały tekstylne, np. kawałki lnianego płótna, które dadzą świetny efekt w połączeniu z zimowym akcentem.

FOTO: Envato Elements

Jak modnie zapakować prezenty? 

O dziwo, pakowaniem prezentów także rządzi moda! Możemy to dostrzec każdego roku, gdy w sklepach pojawiają się ozdobne papiery w świątecznych motywach. Niedawno triumfy święciły wzory w stylu retro. Z kolei w tym roku modne są motywy, zaczerpnięte z popularnych dekoracji, na przykład dziadek do orzechów. 

W modzie od kilku lat pozostaje również minimalistyczne pakowanie prezentów. To także opcja dla tych, którzy nie czują się dobrze w komponowaniu zwalających z nóg opakowań. Wystarczy rolka brązowego papieru, jutowy sznurek lub kolorowa wstążka i jakas drobna dekoracja – twardy pierniczek, szyszka, laska cynamonu, choinkowa gałązka, drewniana zawieszka i tak dalej. Z tych elementów bez trudu skomponujemy proste i eleganckie opakowanie. 

FOTO: Envato Elements

Pakowanie prezentów w duchu less waste 

Wszyscy, którym na sercu leży dobro planety, w okolicach świąt Bożego Narodzenia z niepokojem myślą o stertach papieru, zmarnowanego na pakowanie. Jednak są pewne triki, które pozwolą opakować prezenty w duchu less waste. To wcale nie jest trudne! Warto przede wszystkim wypuszczać opakowania w drugi obieg. W tym rozwiązaniu najlepiej sprawdzają się torebki prezentowe, których można używać dopóki nie są podarte lub uszkodzone. Jeśli przyczepiony do nich bilecik jest zużyty, wystarczy go oderwać i zastąpić karteczką, przypiętą spinaczem do torebki. 

Ponownie można wykorzystać także wszelkiego rodzaju pudełka - oczywiście najlepiej sprawdzą się te ze świątecznym motywem, ale gładki brązowy karton także będzie doskonały. W większości przypadków do “świątecznego recyklingu” nadadzą się także wstążki oraz kokardy i ozdoby - wyjątek to sytuacja, gdy trzeba je przeciąć, by dostać się do prezentu. 

FOTO: Envato Elements

Jak najlepiej zapakować prezent? 

Nie ma jednego najlepszego sposobu na zapakowanie prezentów. Warto pakować je tak, by dostanie się do podarunku nie było trudne, zwłaszcza dla dzieci. Kwestia tego, czy wybierzemy celofan, czy papier w świąteczne wzory, jest drugorzędna. Najważniejsze pozostaje to, by obdarować bliskich drobiazgiem prosto z serca!

FOTO: Envato Elements

Swetry z włókien naturalnych, w tym wełniane, kaszmirowe czy moherowe, są szczególnie narażone na kurczenie się. Najczęściej proces ten następuje, gdy wypierzemy ulubione ubranie w zbyt wysokiej temperaturze lub jeśli będziemy je poddawać skokom temperatur, np. mocząc na zmianę w gorącej i zimnej wodzie. Wówczas sweter skurczy się lub sfilcuje. Proces ten można do pewnego stopnia odwrócić, ale tylko pod warunkiem, że ubranie pozostało elastyczne. Niestety, sweter sfilcowany “na sztywno” jest już nie do uratowania. 

Jak prać wełnę? 

Przy praniu wełny kluczowe jest trzymanie się temperatury, podanej na metce. Wówczas będziemy mieli pewność, że ubranie się nie skurczy i nie sfilcuje. Do prania ręcznego możemy dodać także szampon lub odżywkę do włosów, dzięki którym swetry staną się bardziej puszyste i będą przyjemnie pachniały. Przy praniu ręcznym trzeba pamiętać, by nie trzeć i nie szorować wełny, ale delikatnie ją ugniatać. 

Jak uratować skurczony sweter domowym sposobem? 

Jednym z najprostszych sposobów na uratowanie skurczonego wełnianego swetra jest wypranie go ręcznie w wodzie z dodatkiem szamponu oraz odżywki do włosów. Te kosmetyki mają za zadanie dbać o nasze włosy, równie dobrze zatroszczą się więc o naturalne włókna swetrów. To także świetne rozwiązanie, gdy szampon lub odżywka przestały się sprawdzać na naszych włosach - dzięki temu możemy je zużyć do czegoś innego. 

Aby uratować skurczony sweter, zanurz go w misce z ciepłą wodą - przestrzegaj zaleceń na metce! Do wody wlej ok. 50 ml odżywki do włosów i wymieszaj. Delikatnie ugniataj sweter, a następnie zostaw go w wodzie na 2-3 godziny. Po tym czasie znów zacznij od delikatnego ugniatania i stopniowo rozciągaj sweter centymetr po centymetrze. Gdy osiągnie zadowalający rozmiar, wysusz go na płasko na ręczniku. 

Jak rozciągnąć skurczony sweter z użyciem zamrażalnika? 

Sweter, który na skutek nieszczęśliwego wypadku w praniu uległ skurczeniu, można uratować także innymi domowymi sposobami. Jeden z nich nie wymaga żadnych dodatkowych specyfików. Wystarczy namoczyć sweter wodą i delikatnie odcisnąć, a następnie owinąć folią aluminiową i włożyć na kilka godzin do zamrażalnika. Po tym czasie wyjmujemy ubranie i, podobnie jak w przypadku sposobu z odżywką, delikatnie rozciągamy. 

Do rozciągnięcia skurczonego swetra można wykorzystać także odwrotny proces, czyli poddanie go wysokiej temperaturze. Nie chodzi jednak o pranie, ale o prasowanie żelazkiem parowym. Jeśli użyjemy bardzo dużej ilości pary, włókna zaczną się rozchodzić i można będzie rozciągnąć sweter do poprzedniego rozmiaru. Trzeba jednak pamiętać, by przeprowadzać ten zabieg, gdy ubranie jest przewrócone na lewą stronę!

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

W przypadku wielu roślin doniczkowych nie należy dopuścić do kontaktu soków roślinnych ze skórą. Oczywistym jest również, że większość roślin doniczkowych jest niejadalna, a więc w przypadku połknięcia ich części należy obserwować wszystkie objawy. Z każdą niepokojącą reakcją powinniśmy udać się niezwłocznie do lekarza.

1. Datura (Bieluń)

Datura (Bieluń)

FOTO: Envato Elements

Datura to bardzo efektowna i imponująca roślina, której piękne kwiaty przypominają w kształcie trąbki. Jednak we wszystkich jej częściach są zawarte trujące alkaloidy, które w dużej dawce potrafią być śmiertelne. Szkodliwe substancje wywołują palpitacje serca, konwulsje, halucynacje, a nawet mogą prowadzić do śpiączki.

2. Gwiazda betlejemska (Poinsecja)

Gwiazda betlejemska (Poinsecja)

FOTO: Envato Elements

Poinsecja to piękna roślina, nierozerwalnie kojarzona z Bożym Narodzeniem. Wielu z nas nie wyobraża sobie klimatycznych Świąt bez tego kwiatu. Pamiętajmy jednak, że kontakt z sokami zawartymi w roślinie może powodować wysypki i podrażnienia skóry.

3. Anturium

Anturium

FOTO: Envato Elements

Anturium to elegancka i oryginalna roślina, często goszcząca w naszych domach. Jej kolbiasty kwiatostan otoczony jest pokrytymi woskiem liśćmi. Niestety, to właśnie liście, a także pędy, zawierają kryształki szczawianu wapnia. Ich ilość w roślinie nie jest spora, pamiętajmy jednak, że są one trujące dla człowieka. Połknięcie kawałka anturium spowoduje obrzęk języka, gardła oraz warg. Kontakt skóry z sokiem może skończyć się wysypką, z kolei zatarcie nim oka grozi poważnym zapaleniem spojówek.

4. Bluszcz doniczkowy

Bluszcz doniczkowy

FOTO: Envato Elements

Wszystkie części bluszczu zawierają w sobie saponiny. Są to substancje działające drażniąco na skórę i spojówki oczu. Połknięcie kawałka bluszczu może doprowadzić do zaburzeń i zatrzymania oddechu, pojawienia się gorączki i wysypki, halucynacji, odrętwienia, wymiotów.

5. Skrzydłokwiat

Skrzydłokwiat

FOTO: Envato Elements

Interesujący i delikatny skrzydłokwiat to popularny kwiat doniczkowy, lecz, niestety – również trujący. Roślina ta zawiera w sobie szczawiany wapnia. Należy uważać, aby żadna jej część nie dostała się do ust. Grozi to podrażnieniem śluzówki jamy ustnej i przewodu pokarmowego oraz obrzękami górnych dróg oddechowych.

6. Monstera

Monstera

FOTO: Envato Elements

Ta imponująca i ozdobna roślina gości w niejednym domu. Jest dosyć wymagająca, ale bardzo efektowna, dlatego cieszy się sporą popularnością. Może jednak okazać się szczególnie niebezpieczna. Kontakt z sokiem monstery skończyć może się wysypką, pieczeniem spojówek czy – w przypadku połknięcia – obrzmieniem błon śluzowych przewodu pokarmowego.

7. Cyklamen perski

Cyklamen perski

FOTO: Envato Elements

Na tę piękną roślinę należy uważać zwłaszcza przy rozmnażaniu czy przesadzaniu. Podczas wykonywania tych czynności lepiej mieć na rękach gumowe rękawiczki i pod żadnym pozorem nie zbliżać dłoni do ust! Dlaczego? Podziemne bulwy cyklamenu zawierają trujące dla człowieka saponiny i cyklaminę. Ich dotarcie do przewodu pokarmowego może spowodować nudności, wymioty i biegunkę, zawroty głowy czy drgawki.

8. Wilczomlecz lśniący

To piękny kwiat z Madagaskaru, który świetnie aklimatyzuje się w nasłonecznionych miejscach. Należy jednak uważać, zwłaszcza jeżeli w pobliżu znajdują się dzieci. Kontakt z tą rośliną może spowodować podrażnienie skóry czy biegunkę.

9. Oleander pospolity

Oleander pospolity

FOTO: Envato Elements

Chociaż oleander może być wykorzystywany jako roślina lecznicza, pomagając na przykład w chorobach układu krążenia, to jednak okazuje się także szczególnie trujący. Najczęściej ten dekoracyjny kwiat wydaje się niegroźny, lecz zawiera on trujący sok, uwalniający się po przecięciu rośliny. Kontakt z nim może podrażniać skórę, z kolei spożycie kawałka rośliny grozi zatruciem, drgawkami czy osłabieniem serca.

10. Filodendron

Filodendron

FOTO: Envato Elements

Podobnie jak anturium, zawiera w sobie szczawiany oraz inne uczulające substancje. Kontakt z sokiem tej rośliny grozi bolesnym podrażnieniem skóry lub wysypką. Po połknięciu mogą pojawić się następujące dolegliwości: bóle brzucha, wymioty, pieczenie jamy ustnej i gardła, ślinotok, obrzęk błon śluzowych.

Oczywiście to nie wszystkie kwiaty doniczkowe, które są silnie trujące. Inne niebezpieczne rośliny to:

• rośliny z rodziny obrazkowatych;
• rośliny psiankowate;
• rośliny amarylkowate;
• alokazja;
• fikus;
• kaladium;
• hoja;
• amarylis;
• scindapsus.

Pierwsza pomoc w przypadku zatrucia rośliną

Zazwyczaj podczas zabiegów pielęgnacyjnych wokół roślin dochodzi do podrażnienia skóry, niekiedy także oczu. Prace takie powinniśmy więc zawsze wykonywać w ochronnych rękawiczkach. Po zakończeniu pracy pamiętać należy również o dokładnym umyciu rąk.

A co zrobić, jeżeli już doszło do kontaktu z niebezpieczną rośliną? W przypadku podrażnienia skóry lub oczu należy jak najszybciej spłukać te miejsca silnym strumieniem zimnej wody. Jeżeli sok lub fragment roślin dostał się do jamy ustnej, powinniśmy przepłukać usta wodą lub mlekiem. Nie połykajmy jednak w tym przypadku płynów! Jeżeli dojdzie do połknięcia fragmentu kwiatu, powinniśmy od razu wywołać wymioty, przy czym należy wypić bardzo dużą ilość wody. Dzięki temu rozcieńczymy truciznę i ułatwimy jej wydalenie z naszego organizmu. Jeżeli po spożyciu rośliny wystąpiły halucynacje, pamiętajmy, aby pod żadnym pozorem nie pić wody. W przypadku bardzo silnego zatrucia niezwłocznie należy skontaktować się z lekarzem.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Źródło: Deccoria.pl

Ten drobny proszek sprawdza się nawet w przypadku największych zabrudzeń. Można go używać zarówno w łazience, jak i w kuchni. Dodatkowo sposobów szorowania piekarnika sodą oczyszczoną jest sporo. Jeżeli nasz piekarnik jest tylko lekko przybrudzony i nie ma na nim dużych plam z tłuszczu, można po prostu zwilżyć ścianki piekarnika, a potem zasypać je sodą. Tak zaaplikowany proszek pozostawiamy na noc – soda się uaktywni i zacznie rozpuszczać zabrudzenia. Rano przecieramy piekarnik ściereczką.

A co w przypadku bardzo zabrudzonego piekarnika? W tym przypadku można z sody oczyszczonej przygotować specjalną papkę. To mieszanina wody i sody w proporcji 1:1. Powstała maź powinna być na tyle gęsta, aby nie spływała ze ścianek piekarnika. Jeżeli zabrudzenia są naprawdę spore, najefektywniejsze będzie szorowanie. Szorstką stroną gąbki do mycia naczyń rozprowadzamy papkę. Po zakończeniu szorowania wszystko dokładnie spłukujemy letnią wodą.

Płyn do mycia naczyń – sprzymierzeniec w walce z tłuszczem

Warto spróbować najpierw rozmiękczyć trudne zabrudzenia, takie jak na przykład plamy z tłuszczu. W tym celu świetnie sprawdzi się płyn do mycia naczyń. Jest bezpieczny, delikatny dla skóry, a przy tym dobrze wiąże tłuszcz i pomaga go zmyć. Do żaroodpornego naczynia wypełnionego wodą wlewamy kilka kropel płynu do mycia naczyń. Następnie wstawiamy do piekarnika na kilkanaście minut na maksymalnie grzanie. Wytworzona para wodna z płynem osiądzie na ściankach, a dzięki temu mycie będzie o wiele łatwiejsze.

Ocet – poskramiacz zabrudzeń

Ocet to bardzo często wykorzystywany składnik podczas sprzątania. Chociaż jego zapach może być nieprzyjemny, to bez obaw – szybko się ulotni i nie przeniesie się na pieczone potrawy. Istnieje kilka sposobów na czyszczenie przy pomocy octu. Pierwszy polega na przygotowaniu mieszaniny z 5 łyżek octu, 4 łyżek sody oczyszczonej oraz 5 kropli płynu do mycia naczyń. Uważajmy jednak podczas wlewania octu do sody, gdyż może zajść wówczas reakcja chemiczna, w wyniku które mieszanina będzie pienić się i kipieć. Możemy jeszcze do całości dodać sok z połowy cytryny. Doskonale odświeży on naszą mieszaninę, wydzielając przyjemny zapach. Tak przygotowany preparat będzie mocno się pienił. Nakładamy go na największe zabrudzenia i odczekujemy godzinę. Po tym czasie ścieramy pianę szmatką.

Z octu można również stworzyć inny płyn, który nada się na trudne zabrudzenia. Wystarczą 3 łyżki boraksu, 1/4 szklanki octu, 2 szklanki gorącej wody i kilka kropel płynu do mycia naczyń. Powstały preparat musimy dokładnie wymieszać – dzięki temu boraks się rozpuści. Uzyskaną mieszaninę przelewamy do butelki z atomizerem. Płyn rozprowadzamy po ściankach i drzwiczkach piekarnika. Pozostawiamy na około 1-2 godzin. Następnie specyfik zbieramy mokrą gąbką lub lekko zwilżoną miękką szmatką.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Boże Narodzenie i wigilijna kolacja to doskonałe okazje, by użyć eleganckiego serwisu stołowego. Jednolita zastawa doda całemu wydarzeniu uroczystości. Na świątecznym stole pięknie wyglądają klasyczne białe talerze, jednak w świąteczny klimat wpisze się także nieco bardziej nowoczesna zastawa w kolorze czerwonym.

FOTO: Envato Elements

Motyw lub kolor przewodni: jak z nim udekorować stół? 

Wybranie motywu lub koloru przewodniego dla dekoracji stołu na Boże Narodzenie może pomóc tym osobom, które nie czują w sobie artystycznego drygu, a chcą ozdobić dom. Mogą to być na przykład choinkowe gałązki - wystarczy położyć jedną przy każdym nakryciu a kilka większych ułożyć na stole. Taka dekoracja będzie wyglądała spójnie, bo stworzy całość z bożonarodzeniowym drzewkiem.

FOTO: Envato Elements

Z kolei kolor przewodni można dopasować do choinkowych dekoracji. Masz na choince tylko złote bombki? Ułóż sztućce na talerzach i przewiąż je kokardą ze złotej wstążki lub obok każdego nakrycia połóż małą bombkę. Nie trzeba wiele, by stworzyć spójny wystrój na wigilijny wieczór! 

FOTO: Envato Elements

Jak zrobić prosty stroik z serwetką? 

Jednym z najprostszych sposobów, by odmienić wygląd stołu i dodać mu świątecznego klimatu, jest przygotowanie prostych stroików z serwetkami. 

FOTO: Envato Elements

Potrzebne będą: 

• serwety, 
• małe gałązki choinki, 
• wstążka lub jutowy sznurek, 
• opcjonalnie: laski cynamonu, zawieszki świąteczne, małe bombki itp. 

Aby przygotować taką dekorację, każdą serwetę składamy w prostokąt lub zwijamy w rulon. Następnie obwiązujemy każdą wstążką lub sznurkiem, zostawiając trochę zapasu, i robimy ozdobną kokardę. Pod sznurek lub wstążkę wsuwamy po jednej choinkowej gałązce. Tak przygotowaną dekorację kładziemy na każdym talerzu lub obok nakrycia. 

Opcjonalnie na sznurek można nawlec bombkę, pierniczka lub świąteczną zawieszkę. Wraz z choinkową gałązką pod wstążkę możemy wsunąć laskę cynamonu. 

FOTO: Envato Elements

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Jaśmin – pnącze o pięknym zapachu

FOTO: Envato Elements

Jaśmin to pnącze, którego kwiaty charakteryzują się cudownym zapachem. Ta roślina kwitnie w nocy, a w regionach, z których pochodzi, istnieje tradycja układania z niej girland. Należy pamiętać, że popularny w Polsce krzew to jaśminowiec – „prawdziwy” jaśmin niestety nie przetrwa w naszym klimacie. Z tego względu może być uprawiany tylko w doniczkach. Według tradycyjnych wierzeń jest to kwiat miłości. Pomaga pielęgnować związki, zwłaszcza gdy stoi w sypialni. Ze względu na bardzo intensywny zapach nie zawsze jest jednak wskazane, aby lokować go w pomieszczeniu, w którym się odpoczywa i śpi.

Pieniążek przyciąga pieniądze

Pieniążek przyciąga pieniądze

FOTO: Envato Elements

Pilea inaczej nazywana jest pieniążkiem. Dawniej uważano, że okrągły kształt liści roślina ta zawdzięcza schowanym w doniczce monetom. Z tego względu do dzisiaj uważa się, że pilea przynosi powodzenie finansowe. Pieniążek nie jest bardzo wymagający w uprawie.

Więcej o uprawie pilei znajdziesz w tym artykule: Ta zapomniana roślina powraca w wielkim stylu! Jak dbać o pieniążek?

Storczyk – ponadczasowa klasyka

Storczyk – ponadczasowa klasyka

FOTO: Envato Elements

Również orchidee sprzyjają związkom, chroniąc zakochanych od przeszkód i niepowodzeń. Według chińskich wierzeń natomiast przyciągają wszystko, co piękne. To epifity, co oznacza, że nie rosną bezpośrednio w ziemi, a na przykład na drzewach lub między skałami. Storczyki mogą kwitnąć cały rok, a kolorowe płatki ich kwiatów od razu wprawiają w dobry humor!

Chcesz dowiedzieć się więcej na temat uprawy storczyków? Sprawdź: Pielęgnacja storczyków: tych zasad musisz przestrzegać, aby cieszyć się pięknymi kwiatami!

Aloes i jego uzdrawiająca moc

Aloes i jego uzdrawiająca moc

FOTO: Envato Elements

Ta roślina nie jest szczególnie ozdobna, ale tkwią w niej właściwości lecznicze. W starożytnym Egipcie te rośliny uważano za symbol nieśmiertelności, składano je więc do grobowców zmarłych faraonów. Aloes najlepiej trzymać w kuchni lub przy oknach. Dzięki temu ochroni mieszkańców przed nieszczęśliwymi wypadkami i chorobami.

Grubosz drzewiasty – dekoracyjny sukulent

Grubosz drzewiasty – dekoracyjny sukulent

FOTO: Envato Elements

Grubosz to sukulent, który ze względu na kształt swoich liści nazywany jest także drzewkiem pieniędzy lub szczęścia. Według tradycyjnych wierzeń ma on przyciągać do domu dostatek. Każdy nowy listek, który pojawi się na gałązkach tej rośliny, zwiastuje przypływ gotówki. Najlepiej grubosz będzie się czuł w południowo-wschodniej części mieszkania.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements