Ciemiernik

FOTO: Envato Elements

Ciemiernik to wyjątkowa roślina, która w sprzyjających warunkach może zakwitnąć nawet w grudniu czy styczniu. Liczy ona około 20 gatunków, które rosą zarówno w Europie, jak i w Azji. Również w Polsce można spotkać ciemierniki jako dziko rosnące rośliny. Wiele osób wybiera je jednak jako ozdoby ogrodów. Najwcześniej kwitnącym rodzajem jest ciemiernik biały – on może obsypać się kwiatami jeszcze przed Bożym Narodzeniem. Kwiaty mogą pojawiać się nawet pod śniegiem! Ciemiernik jest niezwykle mrozoodporny, jednak lepiej radzi sobie w trakcie łagodnej zimy – zbyt niskie spadki temperatur sprawiają, że zawkitnie nieco później.

Roślina ta najlepiej rośnie w glebie lekko zasadowej lub obojętnej. Podłoże musi być bogate w wapń, a dodatkowo żyzne i przepuszczalne. Stanowisko powinno być cieniste lub półcieniste i osłonięte od wiatru. Ciemiernik biały będzie pięknie się prezentował w ogródku skalnym bądź w towarzystwie zimozielonych krzewów.

Śnieżynka przebiśnieg

Śnieżynka przebiśnieg

FOTO: Envato Elements

Roślina ta znana jest jako symbol wiosny, a zakwitnąć może już w lutym. W naturze pojawia się zwłaszcza w Europie Środkowej i Południowej. Gatunek ten hodowany jest z cebul, które sadzimy w ogrodzie we wrześniu bądź w październiku. Jeżeli warunki będą sprzyjające, przebiśniegi pojawią się jeszcze przed wiosną i będą kwitnąć aż do kwietnia.

Przebiśnieg to roślina bardzo tolerancyjna oraz w pełni mrozoodporna. Jest także niezwykle łatwa w uprawie, nie ma więc szczególnych wymagań dotyczących podłoża. Ważne, aby było ono lekko kwaśne. Przebiśniegi najlepiej będą czuły się w cieniu oraz półcieniu. Środowisko powinno być umiarkowanie wilgotne. Tej rośliny najczęściej nie trzeba podlewać, gdyż wystarczy jej topniejący śnieg.

Krokus wiosenny

Krokus wiosenny

FOTO: Envato Elements

Krokus nazywany jest również szafranem. To jedna z najwcześniej kwitnących roślin – jej niezwykłych kwiatów możemy spodziewać się od lutego do kwietnia. Krokus dziko rośnie przede wszystkim w Europie Środkowej. Jego kwiaty mogą przybierać przeróżne barwy, na przykład białą, fioletową, różową czy żółtą.

Szafran najlepiej będzie rosnąć w glebie przepuszczalnej i próchniczej, o lekko kwaśnym odczynie. Idealne stanowisko powinno być jasne i słoneczne. Roślina ta poradzi sobie jednak także w półcieniu. Pamiętajmy, aby nie przelać podłoża, w którym rosną krokusy, chociaż powinno być ono stale wilgotne.

Szafirek groniasty

Szafirek groniasty

FOTO: Envato Elements

Szafirek to naprawdę piękna wczesnowiosenna roślina. Ma niezwykle ciekawie zbudowane kwiatostany. Chociaż jest mrozoodporny, to w Polsce jest tylko rośliną uprawną. W naturze rośnie nie tylko w Europie czy Azji, ale także w Afryce. Pierwszych kwiatów szafirka możemy spodziewać się już pod koniec marca bądź w kwietniu. Roślina ta będzie kwitnąć nawet do czerwca.

Ten gatunek lubi glebę żyzną oraz przepuszczalną. Pamiętajmy, aby szafirkowi zapewnić stanowisko słoneczne bądź półcieniste.

Zimokwiat wczesny

Zimokwiat wczesny

FOTO: Envato Elements

Zimokwiat wczesny w naturze rośnie w Azji, głównie w Chinach. W Polsce to popularne drzewko bądź krzew ozdobny. Może osiągać kilka metrów – maksymalnie od 12 do 14 m. W lutym i marcu roślina ta wypuszcza piękne żółte kwiaty. Mają kształt kielichów i dodatkowo pięknie pachną. Podczas łagodnej zimy zimokwiat może zakwitnąć nawet wcześniej.

Gatunek ten będzie dobrze rosnąć w żyznej glebie. Co ważne, podłoże może być obojętne albo lekko kwaśne, lecz powinno być stale wilgotne. Najlepsze stanowisko dla zimokwiatu będzie jasne i słoneczne. Musi być ono również osłonięte od zimnego wiatru – z tego względu roślina ta najlepiej będzie się czuć przy płocie bądź w okolicy zimozielonych krzewów. Zimokwiat dobrze radzi sobie w polskich warunkach, jednak w temperaturze poniżej -20°C najlepiej okryć roślinę słomą lub agrowłókniną.

Przylaszczka pospolita

Przylaszczka pospolita

FOTO: Envato Elements

Przylaszczka to przedstawicielka rodziny jaskrowatych. Kwitnie wcześnie i jest bardzo popularna w Polsce. Kwiatów tej rośliny możemy spodziewać się w marcu, kwietniu oraz maju. Najczęściej są one niebiesko-fioletowe, chociaż zdarzają się również w barwie różowej czy białej. Dodatkową wartością dekoracyjną odznaczają się zimozielone liście przylaszczki.

Roślina ta najlepiej rośnie w glebie próchniczej, stale lekko wilgotnej. Idealne stanowisko dla przylaszczki byłoby cieniste bądź półcieniste, osłonięte od wiatru. W naturze rośnie ona w lasach i zaroślach, nie jest więc przyzwyczajona do podmuchów mroźnych wiatrów. Pamiętajmy, że gatunek ten podlega ścisłej ochronie, nie można więc w naturze jej zrywać czy wykopywać.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Paprocie oczyszczają i nawilżają powietrze

FOTO: Envato Elements

Paprotki niegdyś zdobiły wnętrze każdego domu, a obecnie znów wracają do łask! Gatunków paproci jest ogrom, więc mamy w czym wybierać. Najczęściej w naszym otoczeniu pojawia się jednak lubiany i popularny nefrolepis. A dlaczego obecność tej rośliny nam służy? Badania NASA wykazały, że paprocie mają dobrze rozwiniętą zdolność do usuwania szkodliwych związków pojawiających się w powietrzu. Najskuteczniej radzą sobie z formaldehydem. W warunkach domowych substancja ta występuje chociażby w meblach, panelach podłogowych, dywanach, wykładzinach oraz tapetach. Dodatkowo formaldehyd jest jednym z bardziej istotnych składników smogu i dymu tytoniowego. Ekspozycja na tę toksynę może skończyć się suchością i drapaniem w gardle, kaszlem oraz katarem. Paprocie dodatkowo nawilżą powietrze w naszym otoczeniu. Ponadto naukowcy udowodnili, że rośliny te neutralizują szkodliwe promieniowanie emitowane przez telewizory czy komputery.

Żyworódka najlepsza na rany i podniesienie odporności

Żyworódka najlepsza na rany i podniesienie odporności

FOTO: Pixabay

Żyworódka to roślina, która współcześnie jest często wybierana. Wszystko dlatego, że prezentuje się niebanalnie, a poza tym jest niezwykle łatwa w uprawie. Nie wszyscy zdają sobie sprawę ze zdrowotnych właściwości tej rośliny zaliczanej w poczet sukulentów. Żyworódka bogata jest bowiem w wiele cennych składników: witaminę C, magnez, selen, wapń, potas, mangan… i wiele, wiele więcej! Wykazuje ona działanie przeciwgrzybiczne, przeciwzapalne, przeciwbólowe, immunostymulujące, regenerujące, a przede wszystkim – bakteriobójcze i wirusobójcze. Sok z tej rośliny sprawdza się w przypadku ran i schorzeń skórnych. Możemy wykorzystać go na trądzik, wrzodziejące rany i odleżyny, stany zapalne w obrębie jamy ustnej, a nawet na ból stawów. Sok z żyworódki wzmacnia odporność, pomoże także w walce z infekcjami.

Sansewieria zapewni dobry sen

Sansewieria zapewni dobry sen

FOTO: Envato Elements

Sansewieria, nazywana także wężownicą, to dosyć popularna roślina, goszcząca w wielu polskich domach. Charakteryzuje się ona nie tylko dekoracyjnością, ale także długowiecznością i odpornością na trudne warunki. Ale na tym nie koniec zalet sansewierii! Wężownica – podobnie jak paproć, również świetnie oczyszcza powietrze, zwłaszcza z dwutlenku węgla, formaldehydu, ksylenu, toluenu oraz benzenu. Jeżeli postawimy ją w sypialni, z pewnością wkrótce podniesie się komfort naszego snu! Roślina ta polecana jest zwłaszcza dla osób z alergią – jeżeli mamy zatkany nos, sansewieria skutecznie ułatwi nam oddychanie przed zaśnięciem.

Sansewieria zapewni dobry sen

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Pixabay, Envato elements

Przed przystąpieniem do aranżacji kwiatów w łazience musimy zwrócić uwagę na warunki panujące w tym pomieszczeniu. Pamiętajmy, że każda łazienka jest inna i w zależności od jej rodzaju będziemy mogli dobrać gatunki roślin czy wybrać miejsce ich ustawienia. Przede wszystkimi kwiaty doniczkowe umiejscowione w tej przestrzeni powinny uwielbiać dużą wilgotność powietrza oraz wysoką temperaturę. Najlepiej więc sprawdzą się wszelkie odmiany tropikalne. W zależności od dostępu do światła można wykorzystać przestrzeń na parapecie, podłodze bądź elementach armatury.

Jakie rośliny do nowoczesnej łazienki?

W nowoczesnych wnętrzach często stawiamy na minimalizm i innowacyjne rozwiązania. Jednym z pomysłów na ciekawą aranżację jest ściana z mchu. Stanowi ona w każdym pomieszczeniu niezwykły element dekoracyjny, który w łazience może zostać umiejscowiony jako tło w pobliżu lustra czy nad wanną. Dodatek mchu na ścianie będzie pięknie komponował się z wszelkimi drewnianymi bądź drewnopodobnymi elementami.

Jakie rośliny wybrać do łazienki? Przykłady do ciemnych i jasnych pomieszczeń

FOTO: Envato Elements

Gatunek mchu, który jest najlepszy w przypadku aranżacji łazienki to chrobotek reniferowy, zwany również mchem dekoracyjnym. Gotową w sklepie roślinę oczyszczono z naturalnych zabrudzeń, a także poddano procesowi stabilizacji, dzięki czemu nie wymaga ona dodatkowych zabiegów pielęgnacyjnych. Struktura mchu sprawia, że jest on idealnym rozwiązaniem dla pomieszczeń o dużej wilgotności, ale bez dostępu do światła. Możemy więc zazielenić w ten sposób także tę łazienkę, w której nie ma okna, a oświetlenie jest sztuczne.

Jakie rośliny do ciemnej łazienki?

W wielu łazienkach dostęp do światła słonecznego jest znacząco ograniczony. Nie oznacza to jednak, że w takim przypadku musimy całkowicie zrezygnować z roślin! Istnieje wiele gatunków, które doskonale poradzą sobie w takim środowisku. Przede wszystkim może to być paproć. Roślina ta w naturze rośnie w wilgotnych lasach, w których dostęp do naturalnego światła również jest mocno ograniczony. Dodatkowo paprocie intensywnie pochłaniają wilgoć, a więc nie będą wymagać aż tak częstego podlewania jak te, które znajdują się w innym miejscu domu.

Inną rośliną idealną do ciemnej łazienki jest bluszcz. Jego pnące liście bardzo lubią zacienione miejsca. Bluszcz jednak nie lubi zbyt wysokiej wilgotności powietrza – jeżeli więc stoi w łazience, powinniśmy zrezygnować z częstego podlewania. Wytwarzana podczas gorącej kąpieli para wodna w zupełności tej roślinie wystarczy!

Jakie rośliny wybrać do łazienki? Przykłady do ciemnych i jasnych pomieszczeń

FOTO: Envato Elements

Zamiokulkas zamiolistny także sprawdzi się w ciemnej łazience. Intensywne i bezpośrednie światło słoneczne wpływa na niego wręcz niekorzystnie. Jednak podobnie jak w przypadku bluszczu, nie należy go często podlewać, jeżeli znajduje się w wilgotnym pomieszczeniu. Rośliną lubiącą cień jest również sansewieria cylindryczna, chociaż poradzi sobie ona także i w jasnych miejscach. Jest to roślina bardzo łatwa w uprawie, lecz musimy umieścić ją z dala od wanny czy prysznica, gdyż sansewieria nie jest przyzwyczajona do zbyt wilgotnego klimatu i zdecydowanie bardziej woli suszę.

W nieco większej, ale ciemnej łazience, możemy umieścić skrzydłokwiata. Najlepiej postawić go na podłodze, gdyż roślina ta może osiągnąć spore rozmiary. Jest ona wręcz stworzona do łazienki – uwielbia dużą wilgotność powietrza na tyle, że pomimo pary wodnej generowanej w tym pomieszczeniu może wymagać dodatkowego podlewania. Poza tym skrzydłokwiat oczyszcza powietrze, sprawdzi się więc także w sypialni.

Jakie rośliny do jasnej łazienki?

Jeżeli w naszej łazience znajduje się okno, mamy większy zakres możliwości w wyborze roślin doniczkowych. Dobrym wyborem będą osiągające niewielkie rozmiary fitonie. Ich liście wybarwiają się na piękne kolory, a ze względu na to, że ich naturalnym środowiskiem są lasy tropikalne, świetnie sprawdzą się w ciepłej i wilgotnej łazience. Innym niewymagającym kwiatem jest zanokcica. To odmiana paproci, która nie potrzebuje aż tak dużo słońca oraz wielu zabiegów pielęgnacyjnych.

Jasne łazienkowe wnętrze ożywią również długie liście alokazji. Do pomieszczeń o dużym nasłonecznieniu można z powodzeniem wybrać też storczyki. Te uwielbiane przez wielu rośliny uwielbiają ciepło, więc nie będą się nadawały do zimnej łazienki. Naszą uwagę powinny zwrócić także inne kwiaty tropikalne, które występują w lasach równikowych.

Co zamiast kwiatów doniczkowych?

Łazienka to wnętrze, w którym możemy wykorzystać nietuzinkowe i nowoczesne rozwiązania. Pięknym elementem dekoracyjnym może w tym pomieszczeniu być również las w słoiku. To bardzo modny dodatek, który od kilku sezonów wybiera sporo osób.

Unikalnym rozwiązaniem dla osób lubiących rośliny, ale nie mających ręki do pielęgnacji będą suszone bukiety. Lawenda czy polne kwiaty wniosą do naszej łazienki niezwykłe aromaty, które stworzą przyjazną i komfortową atmosferę.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Przed przystąpieniem do zazieleniania kuchni powinniśmy sprawdzić, jakie warunki panują w tym pomieszczeniu. Podczas gotowania zwiększa się wilgotność powietrza, natomiast w czasie pieczenia dodatkowo w szybkim tempie rośnie temperatura. Włączony okap i otwarte okno to także gwałtowana zmiana warunków otoczenia. W rezultacie wniosek nasuwa się jeden – do kuchni nie powinniśmy wybierać roślin wrażliwych na przeciągi i szybkie zmiany temperatury.

Również rodzaj kuchenki wpływa na warunki panujące w pomieszczeniu – kuchenka gazowa generuje więcej ciepła niż elektryczna. Zwróćmy uwagę również na to, że podczas smażenia dookoła osadzają się drobinki tłuszczu. Również zlokalizowane w pobliżu kuchenki rośliny pokryją się tłustym osadem, co sprawi, że ich aparaty szparkowe będą się zatykać, utrudniając fotosyntezę. Szczególnie kłopotliwe jest wyczyszczenie liści na przykład fiołka afrykańskiego. Z tego względu kwiaty doniczkowe należy postawić w minimum metrowej odległości od źródeł ciepła.

Jak pięknie zaaranżować kwiaty doniczkowe w kuchni?

FOTO: Envato Elements

W którym miejscu kuchni najlepiej sprawdzą się rośliny?

Najlepszym miejscem na rozmieszczenie kwiatów doniczkowych w kuchni są okolice okien. Niekoniecznie jednak musimy ustawiać doniczki z roślinami na parapetach. Dobrym rozwiązaniem będą również kwietniki czy podwieszane na karniszach makramy.

Okazuje się, że dla wielu roślin ciepła i wilgotna kuchnia może okazać się idealnym miejscem do prawidłowego rozwoju. Szczególnie pomieszczenie to przypadnie do gustu cytrusom, skrzydłokwiatom, monsterom, filodendronom bądź oplątwom. Wybór konkretnych gatunków powinniśmy opierać głównie na dostępie do światła słonecznego. Innym kryterium jest styl, w jakim urządziliśmy kuchnię. Wybierając rośliny warto więc dobrać do wystroju doniczki lub osłonki, które także mogą stanowić element dekoracyjny.

Obok parapetów popularnym miejscem na ustawianie doniczek z roślinami są blaty kuchenne. Najczęściej uprawiamy na nich zioła doniczkowe. Nikogo nie trzeba przekonywać, że świeże zioła mają same zalety: pięknie wyglądają w kuchni, wydzielają szczególny aromat, ale przede wszystkim świetnie smakują w przygotowywanych potrawach. Przy okazji warto zwrócić uwagę na mniej popularne gatunki ziół, które również pięknie się prezentują i znajdą zastosowanie w codziennym użyciu. Będą to chociażby liść laurowy czy kolendra.

Na słonecznym parapecie możemy również uprawiać w doniczkach wiele warzyw, na przykład pomidorki koktajlowe czy papryczki. Hodujmy także warzywa liściowe, chociażby sałatę. W takim miejscu będą także dobrze rosły cytryny, kumkwaty, awokado, mango czy granat.

Jak pięknie zaaranżować kwiaty doniczkowe w kuchni?

FOTO: Envato Elements

Również półki w kuchni mogą okazać się świetnym miejscem na wyeksponowanie roślin – oczywiście o ile pozwala nam na to szerokość danej powierzchni. Na półkach położonych wyżej bądź niżej najlepiej będą wyglądały rośliny zwisające bądź pnące.

W niewielkiej kuchni dobrym pomysłem na zagospodarowanie przestrzeni dla kwiatów będą podwieszane kwietniki. Tak umiejscowione rośliny mogą rozrastać się z każdej strony. Dodatkowo wyglądają naprawdę niebanalnie. W tym przypadku sprawdzą się różne odmiany epipremnum, trzykrotki lub filodendrony.

A co z podłogą? Jeżeli dysponujemy sporym miejscem w kuchni, również i tam możemy postawić duże rośliny. Od razu sprawią one, że pomieszczenie będzie bardziej przytulne. W tym przypadku najlepiej będą wyglądać rośliny wysokie, na przykład fikus, pachira, strelicja czy areka. Dobrym pomysłem będzie zagospodarowanie zieleni na kwietnikach.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Zestawienie otwiera piękna i oryginalna roślina pochodząca z tropikalnej części Brazylii. Jeżeli dobrze się nią zaopiekujemy, odwdzięczy się szybkim wzrostem – a może dorosnąć nawet do 100 cm wysokości. Z masywnej i wzniesionej łodygi wyrastają charakterystyczne, duże i miękkie liście o sercowatym kształcie. Dodatkowo na oliwkowym tle odznaczają się duże, jasne cętki. Z kolei spodnia strona blaszki liściowej wybarwiona jest na kolor bordowy.

Begonia koralowa (Begonia maculata)

FOTO: Envato Elements

Ta piękna i wdzięczna roślina potrzebuje jasnego stanowiska. Optymalna temperatura dla niej to  18-22°C latem i 15-18°C zimą. Begonia koralowa wymaga także żyznej gleby o lekko kwaśnym odczynie. Lubi wilgotne powietrze, pamiętajmy jednak, że tej rośliny nie należy zraszać!

2. Irezyna Herbsta (Iresine Herbstii)

Ta roślina również pochodzi z Brazylii. W swojej ojczyźnie rośnie jako niewysoki krzew. Na jej rozgałęzionych pędach ulokowane są lancetowate liście wybarwione na różnorodne odcienie purpury oraz różu. Najczęściej przybierają barwę amarantowo-purpurową, ale zdarzają się również okazy o liściach koloru czerwonego wina. Irezyna może jednak kwitnąć, a jej kwiaty są drobne, białe lub kremowe. Można je spokojnie usunąć, aby zbytnio nie osłabiały rośliny.

Irezyna Herbsta (Iresine Herbstii)

FOTO: Envato Elements

Irezyna potrzebuje dobrze nasłonecznionego stanowiska. Preferuje ona gleby żyzne, przepuszczalne i umiarkowanie wilgotne. Najlepiej sprawdzi się uniwersalna ziemia do kwiatów doniczkowych, dodatkowo rozluźniona piaskiem (w proporcji 4:1).

3. Afelandra czworokątna (Aphelandra squarrosa)

Chociaż roślina ta tworzy imponujące, żółte kłosy kwiatostanów, to jednak najbardziej zachwycają jej liście. Są one ciemnozielone, ale z wyraźnie widocznym, jasnym unerwieniem. Kształt liści jest eliptyczny bądź owalny. Mogą one osiągać nawet do 20 cm długości. W zależności od odmiany afelandry, unerwienie może być żółto-kremowe bądź srebrzysto-białe. Chociaż w tropikalnych lasach roślina ta dorasta do 100 cm wysokości i 80 cm szerokości, to w warunkach domowych należy ją przycinać, aby zachować jej zwarty pokrój.

Afelandra czworokątna (Aphelandra squarrosa)

FOTO: Envato Elements

Afelandra wymaga bardzo jasnego stanowiska uprawy, lecz pamiętajmy, aby chronić ją przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych, gdyż jej liście łatwo ulegają poparzeniom. W okresie wegetacji roślina ta powinna znajdować się w pomieszczeniu o temperaturze pokojowej, z kolei na zimę wchodzi ona w stan spoczynku, dlatego warto obniżyć temperaturę w pokoju do około 15-18°C. Afelandra lubi zraszanie liści, pamiętajmy jednak, aby woda zawsze była miękka i odstana. Dodatkowo warto wiedzieć, że jest to roślina niezwykle odporna na opary z kuchenek gazowych. Z tego względu warto zaprosić ją do kuchni!

4. Czermiówka ‘Flaming Red’ (Homalomena rubescens ‘Flaming Red’)

Ta odmiana czermiówki pochodzi z Indonezji. Ma ona kępiasty pokrój i może dorastać do 150 cm wysokości. Zachwycające liście są duże, sercowate, o burgundowym zabarwieniu. Jej wydłużone ogonki liściowe przybierają charakterystyczny odcień ciemnej czerwieni wpadającej w brąz. Lśniące i gładkie listowie może osiągać do 50 cm długości. Blaszki liściowe mają faliste obrzeża, co nadaje czerniówce bardzo niebanalny wygląd.

Homalomena preferuje stanowiska dobrze oświetlone, ze światłem rozproszonym. Dobrze sprawdzi się również w zacienionym pomieszczeniu. Istnieje jednak ryzyko, iż bez dostatecznej ilości światła jej liście i ogonki liściowe nie będą idealnie wybarwione. Podłoże dla czermiówki powinno być przepuszczalne, o lekko kwaśnym odczynie. Roślina ta lubi dużą wilgotność powietrza. Należy pamiętać, aby jej nie zraszać.

5. Fitonia czerwona (Fittonia verschaffeltii)

Piękna, czerwonolistna odmiana popularnej fitonii to jedna z najbardziej ozdobnych, przyciągających uwagę roślin. Tworzy ona gęstwinę liści o niezwykłym ubarwieniu. Blaszka liściowa przybiera kolor – jak wskazuje nazwa tej niewielkiej rośliny – intensywnej czerwieni wpadającej w róż. Inne popularne odmiany fitonii wybarwiają się na biel czy pomarańcz. Bardzo często umieszcza się ją w ogrodach w szkle. Kompozycjom w słoikach nadaje ona szczególnego charakteru.

Fitonia czerwona (Fittonia verschaffeltii)

FOTO: Envato Elements

To roślina ciepłolubna, nieznosząca niskich temperatur i przeciągów. Nie możemy więc fundować jej drastycznych spadków temperatury. Fitonia nie lubi również suchego powietrza, dlatego właśnie najpiękniej będzie rosnąć w szkle. Najlepiej będzie czuć się na stanowisku zacienionym, tam, gdzie nie będą padać na nią bezpośrednie promienie słoneczne. Pamiętajmy, że roślina ta wytwarza bardzo płytki system korzeniowy, nie może więc znajdować się w zbyt głębokiej doniczce. Fitonia jest rośliną kwasolubną, a najlepiej rośnie w ziemi wilgotnej, torfowej oraz bogatej w substancje odżywcze.

6. Kaladium dwubarwne (Caladium bicolor)

Ta roślina pochodząca z Ameryki Południowej w domowej uprawie potrafi dorosnąć do około 30-40 cm wysokości. Kaladium tworzy podziemną bulwę, z której na długich i wzniesionych ogonkach wyrastają spore, miękkie liście. Przybierają one sercowato-strzałkowaty bądź szeroko-lancetowaty kształt, a dodatkowo zachwycają pięknym ubawieniem z wyraźnie zaznaczonym unerwieniem na blaszce liściowej. W sprzyjających warunkach także i ta roślina może zakwitać, jej kwiaty nie są jednak szczególnie dekoracyjne. Dobrym pomysłem będzie usuwanie ich, aby niepotrzebnie nie zabierały roślinie energii.

Kaladium dwubarwne (Caladium bicolor)

FOTO: Envato Elements

Kaladium dwubarwne nie jest niestety zbyt łatwe w uprawie. W sprzedaży najczęściej oferuje się bulwiaste kłącze. Wczesną wiosną sadzimy roślinę płytko do doniczki wypełnionej przepuszczalnym, piaskowo-torfowym podłożem. Powinno mieć ono lekko kwaśne pH. Odpowiednie będzie więc podłoże dla palm. Przez cały sezon wegetacyjny kaladium regularnie zasilamy nawozem dla roślin o zmniejszonej ilości azotu i większej zawartości potasu. Pamiętajmy o systematycznym podlewaniu rośliny! Jej stanowisko natomiast powinno być jasne, ale osłonięte od bezpośredniego słońca.

7. Niedośpian kłosolistny (Hypoestes phyllostachya)

W naturze to niewielki półkrzew, który porasta ciepłe i wilgotne tereny Afryki i Azji. Ma on jajowate, ostro zakończone, zielone liście. Największym walorem niedośpianu jest nakrapianie blaszki liściowej – ma ona nieregularne, jasnoróżowe plamki. Pod względem wybarwienia jest to roślina bardzo różnorodna. Najbardziej popularne odmiany mają liście zielone, białe, różowe czy karminowe o różnym stopniu wybarwienia, ale także wielkości i ilości plamistych cętek oraz smug.

Niedośpian kłosolistny (Hypoestes phyllostachya)

FOTO: Envato Elements

Niedośpian preferuje stanowisko z rozproszonym światłem oraz temperaturę pokojową. Odpowiednie dla tej rośliny będzie podłoże wilgotne, pamiętajmy jednak, że w donicy nie mogą tworzyć się zastoje wody. Pamiętajmy również o zapewnieniu niedośpianowi odpowiedniej wilgotności powietrza – to wręcz klucz w jego uprawie. W celu zagęszczenia pędów systematycznie przycinajmy roślinę.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Ta paproć jest naprawdę wyjątkowa, a to ze względu na strukturę liści – jej wielkość i fakturę, przypominającą łuskę krokodyla. Dodatkowo roślina ta jest stuprocentowo bezpieczna dla zwierząt. Przy tym bardzo szybko rośnie! Oczywiście do wzrostu potrzebuje odpowiednich warunków.

Podłoże dla paproci krokodylej musi być przepuszczalne, ale jednocześnie dobrze utrzymywać wilgoć. Najlepszym rozwiązaniem będzie zatem dodatek włókna kokosowego albo domieszka perlitu lub innych dodatków rozluźniających. Oczywiście tak jak inne paprocie, również Microsorum crocodyllus wymaga podwyższonej wilgotności powietrza. Optimum to 50-60%. Z tego względu wilgotna łazienka z oknem będzie stanowić idealne miejsce dla tej paproci! W suchych mieszkaniach natomiast dobrze zaopatrzyć się w nawilżacz powietrza – on zapobiegnie obsychaniu liści. Do podlewania paproci krokodylej używajmy wyłącznie wody odstanej lub przefiltrowanej. Niestety, paprocie są bardzo wrażliwe na twardą wodę kranową. Uważajmy także, aby rośliny nie przelać. Za uważną pielęgnację na pewno odwdzięczy się nam ona pięknym wzrostem – jej liście mogą osiągać nawet metr długości.

Syngonium lub zroślicha stopowcowa

Wszystkie odmiany tej rośliny są wyjątkowo szybko rosnące! Warto po zakupie nawet małej sadzonki regularnie kontrolować jej wzrost. Może się bowiem okazać, że nasze syngonium w szybkim czasie będzie potrzebować przesadzenia do nowej doniczki! Roślina ta, nazywana również wdzięcznie zroślichą, bardzo szybko wypuszcza nowe liście. Świetnie sprawdzi się zarówno jako roślina wisząca, ale można prowadzić ją również na paliku. Przycinanie z kolei pozwoli zachować jej krzaczkowaty pokrój.  

Syngonium lub zroślicha stopowcowa

FOTO: Envato Elements

Jeżeli liście syngonium zaczynają żółknąć, to musimy zwrócić uwagę na sposób, w jaki podlewamy roślinę. Jej podłoże musi przeschnąć między kolejnymi nawodnieniami, nie może jednak pozostawać ono długo w takim stanie, gdyż liście bardzo szybko zaczną nabierać słomkowej barwy. Zroślicha uwielbia stanowisko ze światłem rozproszonym, idealna będzie więc dla niej okolica okna wschodniego. Ma ona bardzo delikatne i cienkie liście, z tego względu bezpośrednie nasłonecznienie może je poparzyć. Również w tym przypadku warto zadbać o odpowiednią wilgotność powietrza – w okolicach 50%. Syngonię bardzo łatwo się rozmnaża – jeżeli roślina jest dostatecznie bujna, możemy podzielić ją podczas przesadzania. Łatwo ukorzeniają się także sadzonki pędowe. Roślinę ucinamy poniżej węzła, czyli miejsca, z którego wyrasta ogonek liściowy. Następnie wkładamy do wody z dodatkiem węgla aktywnego. Jeżeli nasza zroślicha nie rozwija nowych liści, powinniśmy zwiększyć wilgotność powietrza.

Calathea warscewiczii, inaczej kalatea

Piękne i aksamitne liście kalatei rosną naprawdę gęsto. Calathea warscewiczii jest jedną z najbardziej dostojnych roślin doniczkowych, która z pewnością nada się jako główna ozdoba salonu. Również inne odmiany kalatei mogą osiągać imponujące rozmiary. I tak na przykład Calathea orbifolia ma wielkie, okrągłe liście, a Calathea ornata Sanderiana może poszczycić się liśćmi ciemniejszymi, lecz udekorowanymi różowymi pręgami. Nowe liście kalatei zawsze wychodzą w formie rurki. Dodatkowo warto mieć na uwadze, że są dużo jaśniejsze od liści starszych.

Calathea warscewiczii, inaczej kalatea

FOTO: Envato Elements

Kalatee nie nadadzą się do miejsc bardzo jasnych, gdyż preferują półcień, do którego nie dotrze bezpośrednie słońce. Parapety więc raczej odpadają. W przypadku tych roślin również mamy do czynienia z miłośniczkami sporej wilgotności powietrza. Powinna ona wynosić minimum 60%. W suchych mieszkaniach konieczne będzie zaopatrzenie się w nawilżacz powietrza, w przeciwnym razie możemy mieć pewność, że na liściach kalatei pojawią się przebarwienia, a końcówki szybko wyschną. Rośliny te, podobnie jak paprocie, potrzebują podłoża jednocześnie sypkiego, jak i podtrzymującego wilgoć. Do podlewania używamy tylko wody przegotowanej lub przefiltrowanej o temperaturze pokojowej. Nieodpowiednie nawadnianie kalatei może się skończyć plamami na liściach.

Rhipsalis, czyli patyczak

W naturze rhipsalisy porastają gałęzie drzew, a więc żyją w górnych partiach tropikalnych dżungli. Z tego względu również w naszych domach powinniśmy im przygotować miejsce pod sufitem – na przykład w wiszących makramach, ale także na wysoko położonych półkach. Przyrosty patyczaków mogą być naprawdę imponujące. Za odpowiednią opiekę roślina z pewnością odwdzięczy się młodymi pędami. Początkowo będą one mieć soczysty, jasnozielony kolor.

Rhipsalis, czyli patyczak

FOTO: Envato Elements

Rhipsalis uwielbia światło rozproszone, przepuszczalne podłoże oraz wysoką wilgotność powietrza. Bardzo ceni również zraszanie drobną mgiełką. Robimy to wcześnie rano i wieczorem. Pamiętajmy, aby naszego patyczaka nie przelać, gdyż bardzo źle reaguje on na nadmiar wody. Zaczynają wówczas gnić nie tylko korzenie, ale także długie i piękne pędy. Po zakupie jak najszybciej przesadźmy roślinę do przepuszczalnego podłoża. Nada się tutaj mieszanka do epifitów bądź kaktusów i sukulentów. Regularnie przeglądajmy również pędy patyczaka, gdyż niestety roślinę tę bardzo często upodobają sobie wełnowce.

Trzykrotka

Trzykrotka również odznacza się bardzo szybkim wzrostem – wystarczy dać jej wystarczająco dużą ilość słońca i regularnie, acz rozważnie podlewać. Najlepiej trzykrotkę od razu po zakupie przesadzić do podłoża nie przesychającego zbyt szybko, ale przy tym rozluźnionym paskiem i perlitem.

Trzykrotka

FOTO: Envato Elements

Roślina ta jest bardzo łatwa w uprawie. Warto jednak pamiętać, że nie toleruje wody utrzymującej się na jej liściach. Z tego względu warto zanurzać doniczkę na kilka minut w misce z letnią wodą. Pamiętajmy, aby kolejną dawkę wody serwować wówczas, gdy podłoże mocno przeschnie na całej głębokości. W okresie wiosenno-letnim trzykrotkę regularnie zasilamy nawozem o wysokiej zawartości potasu. Gdy temperatury nocą będą dodatnie, trzykrotkę można wystawić na balkon bądź taras, dzięki czemu zacznie rosnąć jeszcze szybciej. Należy jednak roślinę przyzwyczajać stopniowo do przebywania na zewnątrz i nie wystawiać jej od razu na pełne słońce.

Rhaphidophora tetrasperma, inaczej monstera miniaturowa

Ta spokrewniona z popularną monsterą roślina potrafi urosnąć w błyskawicznym tempie. I niech nie zmyli nas jej nazwa – mimo iż „miniaturowa”, to może stać się… prawdziwym potworem! Rhaphidophora tetrasperma wytwarza mnóstwo nowych oczek i sama się pięknie zagęszcza.

Rhaphidophora tetrasperma, inaczej monstera miniaturowa

FOTO: Envato Elements

Aby nasza krewna monstery nie sprawiała problemów i zdrowo się rozwijała, należy przesadzić ją od razu po zakupie do luźnego podłoża z dodatkiem perlitu, chipsów kokosowych oraz kory. Dzięki temu korzenie będą miały spory dostęp do tlenu. Tym samym roślinę będzie trudniej przelać. Idealnie nada się więc tradycyjne podłoże do monster. Pamiętajmy, aby roślinę podlewać wyłącznie wtedy, gdy ziemia przeschnie całkowicie na całej głębokości. Warto dać zarówno monsterze miniaturowej, jak i „tradycyjnym” monsterom sporo słońca i kokosowy palik, a na pewno zaskoczą nas swoim szybkim i gwałtownym przyrostem. Duże rozmiary osiągają także monstera dziurawa czy monstera Monkey Mask.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Źródło: jungleboogie.pl

Aloes pochodzi z południa Afryki. Ma mięsiste liście, które układają się w rozetę. Temperatura uprawy aloesu nigdy nie może spaść poniżej 7°C – z tego względu w naszym klimacie możliwa jest uprawa tej rośliny wyłącznie w domach, szklarniach czy oranżeriach.

Istnieje wiele odmian aloesu, które różnią się walorami dekoracyjnymi. Najczęściej spotykane w naszych mieszkaniach są aloes pstry oraz aloes ościsty. Ten pierwszy należy do najłatwiej zakwitających aloesów, a jego kwiaty są pomarańczowoczerwone, ulokowane na wysokich pędach. Z kolei liście mają gładkie brzegi, są ostro zakończone i przybierają kształt litery V. Aloes ościsty natomiast tworzy ciemnozielone, lancetowate liście z białym obrzeżeniem. Są one wyposażone w krótkie i miękkie kolce.

Aloes jest powszechnie znany ze swoich właściwości leczniczych. Ponadto polecany jest zwłaszcza do sypialni, gdyż filtruje powietrze z zanieczyszczeń, a dodatkowo je nawilża.

Jak uprawiać aloes, aby pięknie się rozwijał?

Aloes wymaga stanowiska jasnego, lecz nie toleruje bezpośredniego nasłonecznienia. Z tego względu w pokoju wychodzącym na południe roślina ta nie powinna stać przy oknie. Pamiętajmy jednak, że w przypadku zbyt słabego oświetlenia liście aloesu bledną i stają się miękkie. Aloes lubi podłoże żyzne i przepuszczalne. Zalecana jest mieszanka zwykłej ziemi kwiatowej z gruboziarnistym piaskiem. Roślina ta najlepiej będzie się czuć w pomieszczeniu, w którym panuje przeciętna temperatura pokojowa. Zimą jednak warto pamiętać, aby przenieść aloes w miejsce, w którym temperatura będzie wynosić około 10°C. W ten sposób zapewnimy roślinie odpoczynek.

Aloes – jak uprawiać tę roślinę w domu?

FOTO: Envato Elements

Aloes podlewamy regularnie, w okresie wiosenno-letnim obficiej niż jesienią oraz zimą. Należy uważać, aby nie przelać rośliny, zwłaszcza w zimowe miesiące – dojdzie wtedy do gnicia korzeni i liści. Jeżeli już doprowadzimy do przelania, możemy spróbować uratować roślinę. Najlepiej wyciąć nadgniłe części, a miejsca ran posypać sproszkowanym węglem aktywnym z dodatkiem środka grzybobójczego. Później przesadzamy aloes do świeżej ziemi. Podczas podlewania pamiętajmy również, aby nie moczyć liści tej rośliny. Woda pozostająca wewnątrz rozety liściowej również jest przyczyną gnicia. Aloes zasilamy co około 10 dni, ale wyłącznie wiosną i latem. Najlepiej używać nawozu dla roślin doniczkowych o zwiększonej ilości potasu.

Co 3 lata w okresie wiosennym należy przesadzić aloes do nowej doniczki. Pojemnik wypełniamy takim samym podłożem jak to, w którym do tej pory rozwijała się roślina. Zanim wsypiemy ziemię, warto utworzyć warstwę drenażową z drobnych kamyków bądź keramzytu. Czasem należy także wymieniać wierzchnią warstwę ziemi na świeższą.

Aloes, w odróżnieniu od agawy, nie zamiera po kwitnieniu. Co więcej – zdarza się, że pięknie zakwita jesienią lub zimą. Jeżeli nie zależy nam na kwiatach, można je ściąć, pozostawiając jednak pęd kwiatostanowy. Wówczas aloes wytworzy więcej odrostów, a z nich będzie można rozmnożyć roślinę.

Kamila Berthold
Fot. Enavto elements

Uczulają głównie rośliny kwitnące, ze względu na produkcję wszelkiego rodzaju pyłków. Mogą uczulać także te, które wydzielają intensywny zapach w okresie kwitnienia. Poza tym bardzo często silną alergię wywołują także rośliny pokryte drobnymi włoskami. Osoby z alergią skórną podczas pielęgnacji swoich kwiatów doniczkowych powinny zaopatrzyć się w rękawiczki – również sok widzialny po uszkodzeniu tkanki rośliny może działać alergicznie.

Pamiętajmy, że również ziemia w doniczce może stać się przyczyną reakcji alergicznych. Z tego względu podłoże powinno być przepuszczalne i niezbyt chłonne dla wody. Słaba cyrkulacja powietrza w mieszkaniu w połączeniu z wilgotnym podłożem może prowadzić do pojawienia się na jego powierzchni wykwitów pleśni. A pleśń dodatkowo uczula.

Rośliny dla alergików – one nie uczulą!

Istnieje spora grupa roślin, które są bezpieczne dla alergików. Co to za rośliny?

Geranium

Geranium

FOTO: Envato Elements

Roślina ta jest nazywana inaczej anginką bądź anginowcem. Zachwyca nie tylko wyglądem, ale jak wskazuje jej potoczna nazwa – ma także właściwości lecznicze. Przede wszystkim geranium ma właściwości bakteriobójcze oraz przeciwwirusowe, które są znane od lat, a przy tym udowodnione naukowo. Rośliny tej używa się zarówno w kosmetyce, jak i w medycynie. Dodatkowo z powodzeniem można stosować ją w aromaterapii. Zapach anginki jest nawet w stanie odstraszyć komary i muszki owocówki! Geranium uwielbia światło rozproszone.

Eukaliptus

Eukaliptus

FOTO: Envato Elements

To roślina pochodząca z Australii, Nowej Gwinei i południowo-wschodniej Indonezji. Ma charakterystyczne, stalowoniebieskie liście. Eukaliptus znany jest ze swego pozytywnego oddziaływania na drogi oddechowe. Jest także niezwykle mrozoodporny i z tego względu nadaje się do ogrodu. Dzięki pachnącym olejkom eterycznym odstrasza nieprzyjemne insekty, takie jak muchy i komary. Bardzo szybko rośnie, może dorastać do 2-4 m wysokości. Najlepiej czuje się na stanowisku dobrze nasłonecznionym i w żyznej oraz przepuszczalnej glebie. W okresie wiosenno-letnim eukaliptus należy obficie podlewać i zasilać co jakiś czas nawozem. Sporą zaletą tej rośliny jest jej niezwykła odporność na choroby oraz szkodniki.

Dracena

Dracena

FOTO: Envato Elements

To roślina występująca naturalnie w Azji, Afryce oraz na Wyspach Kanaryjskich. To ozdobne drzewko ma smukłe i długie liście. Przy tym bardzo dobrze filtruje toksyny, takie jak na przykład benzen, toluen, formaldehyd czy nawet tlenek węgla (czad). Podłoże dla draceny powinno być torfowe, gliniaste, żyzne. Odczyn musi być lekko kwaśny. Roślina powinna znajdować się w miejscu nasłonecznionym. W odpowiednich warunkach może urosnąć nawet do 2,5 m!

Skrzydłokwiat

Skrzydłokwiat

FOTO: Pixabay

To bardzo popularny w polskich domach kwiat o błyszczących i długich liściach. Chociaż kwitnie, to jego ciężki, woskowy pyłek nie unosi się w powietrzu i dzięki temu nie wywołuje reakcji alergicznej. Skrzydłokwiat również oczyszcza powietrze, głównie z benzenu i formaldehydu, a także z acetonu i trójchloroetylenu. Najlepiej będzie czuł się w miejscu zacienionym. To idealna roślina do sypialni – umożliwi zdrowy i długi sen.

Sansewieria

Sansewieria

FOTO: Envato Elements

Nazywana również wężownicą lub potocznie językiem teściowej, jest rośliną małą wymagającą i wysoce odporną na suszę. Swoją nazwę zawdzięcza długim, sztywnym liściom. I – dodatkowo, również pochłania szkodliwe substancje, zwłaszcza te pochodzące ze smogu, z farb, impregnatów czy klejów. Pamiętajmy jednak, że sansewieria jest silnie trująca. Z tego względu powinna być ustawiana w miejscu niedostępnym dla zwierząt oraz małych dzieci.

Filodendron

Filodendron

FOTO: Envato Elements

To bardzo zróżnicowany rodzaj roślin – większość z nich rośnie w formie pnączy, wytwarzając korzenie powietrzne. Niektóre filodendrony potrafią osiągnąć 3 m wysokości! Również ta roślina świetnie pozbywa się toksyn z otoczenia. Eliminuje szkodliwe substancje z lakierów, środków do dezynfekcji, kosmetyków, spalin czy nawet dwutlenek węgla.

Epipremnum

Epipremnum

FOTO: Envato Elements

Rośliny z tego rodzaju pochodzą z Azji, Australii oraz wysp Pacyfiku. Ich sercowate liście wybarwiają się na kolor zielono-biały. Epipremnum uwielbiają miejsca jasne, ale nie tolerują bezpośredniej ekspozycji na słońce. Potrzebują podłoża żyznego, próchniczego, przepuszczalnego i delikatnie wilgotnego, o odczynie lekko kwaśnym. W warunkach naturalnych rośliny te potrafią rozrastać się do 4-5 m. Epipremnum ma właściwości lecznicze, co więcej – usuwa szkodliwe substancje, takie jak benzen, formaldehyd czy toluen.

Sukulenty

Sukulenty

FOTO: Envato Elements

To niewielkie rośliny, które jednak często wybarwiają się pięknie od czerwieni po róż, fiolet czy błękit. Według badań sukulenty oczyszczają oraz nawilżają powietrze. Świetnie nadadzą się dla osób, które nie mają ręki do roślin. Będą dobre dla zapominalskich i osób dopiero stawiających pierwsze kroki w pielęgnacji roślin. Pamiętajmy, że lepiej przesuszyć podłoże sukulentów niż je przelać. W tym drugim przypadku dojdzie najpewniej do przegnicia korzeni roślin.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements, Pixabay

Mleko to produkt, który dość szybko się psuje, dlatego ta metoda pielęgnacji roślin nie wydaje się być najlepsza. Jeżeli podlejemy roślinę mlekiem, to jej korzonki szybko się uduszą. W rezultacie w podłożu zaczną się rozwijać szkodliwe bakterie, a to doprowadzi do śmierci kwiatu. Jeżeli już zdecydujemy się na ten sposób, pamiętajmy o rozcieńczeniu mleka wodą. Nie należy dodawać go do ziemi częściej niż raz w miesiącu. Mleko nie nadaje się także dla wszystkich roślin. Zawiera ono sporo wapnia i z tego powodu można je stosować tylko w przypadku roślin lubiących podłoże zasadowe lub obojętne.

Fusy i skorupki jaj – tak czy nie?

Bardzo często sięgając po naturalne nawozy wybieramy fusy z kawy lub skorupki jaj. Są one bezpieczne i zalecane, jest tu jednak pewien haczyk. Oczywiście są to resztki, które zawierają wiele składników mineralnych, lecz nie będą odpowiednie dla wszystkich roślin. Fusy można stosować tylko w przypadku gatunków, które lubią kwaśne podłoże. Będą to na przykład azalie czy paprocie. Z kolei skorupki jaj, bogate w wapń, nadadzą się tylko dla gatunków, które lubią podłoże zasadowe bądź obojętne, takie jak sansewieria czy aloes. Jeżeli rośliny kwasolubne będziemy podsypywać regularnie skorupkami jaj, zaczną one bardzo szybko chorować.

Wywar z czosnku i cebuli – czy na pewno pomaga?

Zarówno czosnek, jak i cebula mają udowodnione działanie grzybobójcze. Jeżeli jednak chcemy je wykorzystać, nie będzie najlepszym sposobem pokrojenie ich w plasterki i włożenie do ziemi. W ten sposób szybko się zepsują i stracą swoje właściwości. Najlepszym pomysłem będzie przygotowanie wyciągu lub wywaru z cebuli bądź czosnku. Po ostudzeniu i rozcieńczeniu wodą opryskujemy nim rośliny bądź je podlewamy. Pamiętajmy również, że każdy wywar musi być świeży – przechowujmy go nie dłużej niż przez 2 dni.

Okazuje się, że storczyki wręcz potrzebują wyciągu z czosnku do rozwoju. Dzięki temu będą wytwarzać więcej nowych kwiatów. Do przygotowania wywaru potrzebne będą 3 ząbki czosnku oraz 1 litr wody. Zagotowany preparat odstawiamy w garnku pod przykrywką na jedną dobę. Po tym czasie moczymy storczyki w wywarze przez 20-30 min. Pamiętajmy, aby nie podlewać nim roślin! Po prostu wstawiamy kwiaty do wody, a po podanym czasie je wyjmujemy.

Woda po gotowanych warzywach – tak, ale nie zawsze

Bardzo popularnym środkiem stosowanym do podlewania roślin doniczkowych jest woda pozostała po gotowaniu warzyw. Jest ona cennym źródłem składników odżywczych. Pamiętajmy jednak, że nie może być ona osolona. Podlanie roślin osoloną wodą po gotowaniu ziemniaków może prowadzić do ich śmierci, gdyż sól utrudnia roślinom pobieranie wody z gleby.

Sposób na błyszczące liście? Pamiętaj, aby tego unikać!

Pocieranie liści olejem, majonezem czy piwem to niezbyt dobry pomysł. Te dwa pierwsze składniki szybko się psują i jełczeją. Po wysmarowaniu tymi preparatami rośliny zaczną nieprzyjemnie pachnieć. Poza tym zatkamy ich aparaty szparkowe, które służą do oddychania i transpiracji. Liście potarte lepkim piwem natomiast szybko się zakurzą. Najlepszą metodą nabłyszczania liści jest potarcie ich wewnętrzną stroną skórki od banana albo wodą z dodatkiem kilku kropli dobrej jakości oliwy.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

We wnętrzach minimalistycznych i nowoczesnych dobrze sprawdzą się te rośliny, które osiągają spore rozmiary. Najlepiej wybrać jeden okaz, który pięknie wyeksponujemy w centralnym miejscu salonu. W sypialni czy w gabinecie lepiej wybrać takie rośliny, które będą dobrze wyglądać w miejscach takich, jak na przykład regał. Przy tym należy pamiętać o zapewnieniu roślinie odpowiedniej dawki światła słonecznego.

W przypadku kwiatów doniczkowych w nowoczesnych wnętrzach ciekawym rozwiązaniem będzie postawienie na… kolor. Nie tylko zielone rośliny doniczkowe, ale także te o przebarwiających się na różne kolory liściach są teraz w modzie. Nadadzą one wnętrzu charakteru oraz wspaniale je ożywią.

Monstera

Monstera Variegata

FOTO: Envato Elements

To absolutna królowa, jeżeli chodzi o kwiaty doniczkowe. Jej ozdobą są sporej wielkości, dekoracyjne liście. Popularna i bardzo pożądana monstera Variegata przebarwia się na biało bądź jasnozielono. Z kolei odmiana Monkey Mask odznacza się charakterystycznymi dziurami w liściach. Należy pamiętać, że roślina ta osiąga znaczne rozmiary. Trzeba mieć to na uwadze, wybierając dla niej stanowisko. Monstera świetnie sprawdzi się w nowoczesnym wnętrzu, gdyż wystarczy jeden okaz tej rośliny, aby nasz salon czy sypialnia nabrały klimatu. Dodatkowo charakterystyczny, oryginalny i niezwykle ozdobny wygląd tej rośliny przypadnie do gustu nawet najbardziej wybrednym estetom.

Monstera nie lubi stanowisk bezpośrednio nasłonecznionych. Preferuje miejsca jasne i półcieniste. Z tego względu w pomieszczeniu z większymi oknami warto trzymać ją w głębi pokoju. Pamiętajmy, że roślina ta potrzebuje sporej wilgotności powietrza. Warto ją regularnie zraszać, używając wyłącznie miękkiej wody.

Strelicja

Strelicja

FOTO: Envato Elements

Strelicja to bardzo efektowna roślina, również osiągająca spore rozmiary. Przyciąga uwagę swoim egzotycznym wyglądem. Może pięknie zakwitać, trzeba jednak się nagimnastykować, aby ujrzeć jej piękne kwiaty o pomarańczowo-niebieskiej barwie. Nie jest to bowiem roślina łatwa w uprawie. Stanie się jednak ozdobą każdego wnętrza nawet i bez kwiatów.  Wszystko ze względu na jej liście, które osiągają imponujące rozmiary – mogą urosnąć nawet na wysokość 100 cm. Mają intensywną, zieloną barwę, która lekko opalizuje na srebrny kolor.

Stanowisko dla strelicji musi być słoneczne, w przeciwnym razie roślina nie będzie prezentować się efektownie. Doskonale sprawdzi się ona w pomieszczeniach południowych. Strelicję można także w ciągu wiosny i lata wystawić na taras lub balkon, należy jednak pamiętać, aby wnieść doniczkę z kwiatem do domu w okresie jesienno-zimowym.

Sansewieria

Sansewieria

FOTO: Envato Elements

Sansewieria, inaczej wężownica gwinejska, to klasyk jeżeli chodzi o urządzanie wnętrz. Jest dosyć łatwa w uprawie, a przy tym charakteryzuje się atrakcyjnym wyglądem. Świetnie sprawdzi się we wnętrzach minimalistycznych, zwłaszcza ze względu na jej sztywne, pionowe oraz mieczowate liście. Jest niezwykle uniwersalna i świetnie będzie prezentować się także w innych wnętrzach. Roślina dorasta zwykle do 50-60 cm. Dobrym pomysłem będzie umieszczenie jej w długich, prostokątnych pojemnikach. Dla przełamania ostrości salonu można wybrać również okrągłą donicę.

Największym błędem w pielęgnacji sansewierii jest jej zbyt obfite podlewanie. Wężownica sprawdzi się nie tylko w bardzo jasnym świetle, ale także w bardziej zacienionych zakamarkach domu. Optymalne jest dla niej światło rozproszone. Oprócz popularnej sansewierii gwinejskiej, warto zwrócić uwagę również na sansewierię cylindryczną, której długie owalne liście przypominają szpikulce.

Zamiokulkas zamiolistny

Zamiokulkas zamiolistny

FOTO: Envato Elements

W ostatnich latach zamiokulkas zdobył ogromną popularność, co z pewnością wynika z niewielkich wymagań pielęgnacyjnych. Idealnie sprawdzi się dla zapominalskich. Z powodzeniem można go postawić w ciemniejszym miejscu pokoju. Również tę roślinę warto uprawiać pojedynczo w centralnym miejscu salonu czy gabinetu. Pamiętajmy, że także zamiokulkas może dorosnąć do sporych rozmiarów, należy więc co jakiś czas roślinę przesadzać do większych pojemników.

W uprawie zamiokulkasa trzeba pamiętać przede wszystkim o ochronie rośliny przed przeciągami. Preferuje ona temperaturę pokojową. Sprawdzi się nawet w Tychy miejscach, gdzie światło słoneczne dociera bardzo słabo – na przykład w łazience. Nie narażajmy go natomiast na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, gdyż może to doprowadzić do poparzenia liści.

Wprowadź kolor do swojego wnętrza!

Begonia Maculata

FOTO: Envato Elements

Coraz większą popularnością cieszą się rośliny o różowych liściach, przebarwieniach bądź unerwieniu. Charakteryzują się ciekawym wyglądem, a przy tym staną się unikalną ozdobą każdego wnętrza. Jeżeli w naszym monochromatycznym salonie brakuje koloru, z pewnością pomogą rośliny o delikatnie różowych liściach! Jakie rośliny odznaczają się taką barwą? Najpopularniejsze gatunki to:

• fitonie;
• begonie;
• niektóre calathee i maranty;
• aglonemy;
• różowe syngonium;
• Ceropagia Woodii Variegata;
• Calisia Rosato;
• Transcendentia Tricolor.

Calathea

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Na początku musimy pozyskać pestkę z owocu. Wystarczy w tym celu kupić świeże awokado. Nie może więc ono mieć brązowych plam. Skórka powinna być ładna, zielona, a po dotknięciu również lekko miękka. Przy wyjmowaniu pestki z owocu pamiętajmy, aby jej nie uszkodzić. Awokado przekrójmy delikatnie na pół i wyjmijmy pestkę ze środka. Ważne jest, aby zająć się nią jak najszybciej po wyjęciu z owocu.

Teraz wystarczy wbić w pestkę 2 lub 3 wykałaczki, tak, aby stworzyły nam one podporę. Opieramy je o ściany naczynia, które wypełniamy uprzednio wodą. Płaską część pestki zanurzamy w wodzie na około 1/3 wysokości nasiona, z kolei ostrzejsza strona musi wystawać poza szklankę bądź słoik. Naczynie z pestką kładziemy w miejscu nasłonecznionym, najlepiej na parapecie. Nie możemy doprowadzić do wysuszenia pestki, a więc regularnie uzupełniajmy wodę w słoiku czy szklance. Nasze nasiono powinno zacząć kiełkować po około 2-4 tygodniach, chociaż czasem ten proces trwa dłużej.

Gdy naczynie wypełni się korzeniami i pojawi się łodyga, należy delikatnie oddzielić pestkę od rośliny. Następnie wsadzamy naszą sadzonkę do doniczki z ziemią. Pamiętajmy, aby czubek rośliny wystawał poza doniczkę.

Awokado z pestki: jak je uprawiać?

Uprawa awokado nie jest skomplikowana, jednak wymaga czasu i cierpliwości. Po pierwsze roślina ta wymaga żyznej i bogatej w próchnicę ziemi. Powinna być ona wilgotna i lekko przepuszczalna. Donica, do której przesadzimy naszą sadzonkę, musi być zbliżona wielkością do naczynia, w którym kiełkowała pestka. Awokado potrzebuje stanowiska ciepłego i lekko słonecznego. Nie może jednak stać w pełnym słońcu, gdyż preferuje miejsce ze światłem rozproszonym. Roślina do rozwoju potrzebuje temperatury około 20℃. Pamiętać należy, że nie może przebywać w pomieszczeniu, w którym temperatura spada poniżej 10℃. Z tego względu wiosną i latem możemy trzymać donicę z awokado w ogrodzie bądź na balkonie, a w okresie jesienno-zimowym przenieść ją do domu. Latem awokado należy podlewać dosyć obficie, gdyż lubi ono wilgotne podłoże. Wiosną i jesienią wodę roślinie wystarczy dostarczać dwa razy w tygodniu. Zimą z kolei pozwalamy jej na odpoczynek i podlewamy raz w tygodniu. Raz do roku warto młode awokado przesadzić do większej doniczki. Starsze przesadzamy co 2-3 lata. Najlepszą porą na ten zabieg jest wiosna.

Jak wyhodować awokado z pestki w domu?

FOTO: Envato Elements

Awokado w optymalnych warunkach uprawy zakwitnie i zaowocuje po około 4-6 latach. Owoce niestety dojrzewają długo, bo aż 6-8 miesięcy. Pamiętajmy, że awokado to drzewo zielone i długowieczne – może żyć ponad 100 lat. Z tego względu będzie rodzić owoce w domowych warunkach nawet przez 50 lat! Musimy mieć na uwadze również fakt, że drzewko to, nawet w warunkach domowych, może osiągnąć spore rozmiary – do 20 m wysokości.

Awokado z pestki: najczęstsze błędy w uprawie

Najczęstszym błędem w uprawie awokado jest przelanie rośliny. Chociaż lubi ona wilgoć, to nie można podlewać jej bez opamiętania. W wyniku nadmiaru wody liście awokado zaczną żółknąć, a następnie usychać. Jeżeli dojdzie do przelania rośliny, koniecznie przesuszmy ziemię w doniczce. Na kilka dni należy także wstrzymać się z podlewaniem.

ZOBACZ TAKŻE: Roślina przelana czy przesuszona? Jak ją uratować?

Pamiętać należy również, że awokado nie toleruje wody kranowej. Regularne spryskiwanie rośliny wodą prosto z kranu może spowodować powstanie chorób grzybowych na liściach oraz łodydze. Pierwszym objawem porażenia chorobą będzie pojawienie się białego osadu na liściach. Najlepiej do podlewania i zraszania awokado wybrać wodę odstaną. Ostatnim częstym błędem jest wystawienie rośliny na pełne nasłonecznienie. Gdy słońce spali delikatne liście awokado, cała roślina obumrze. Dlatego lepiej będzie postawić ją w półcieniu.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

W przypadku wielu roślin doniczkowych nie należy dopuścić do kontaktu soków roślinnych ze skórą. Oczywistym jest również, że większość roślin doniczkowych jest niejadalna, a więc w przypadku połknięcia ich części należy obserwować wszystkie objawy. Z każdą niepokojącą reakcją powinniśmy udać się niezwłocznie do lekarza.

1. Datura (Bieluń)

Datura (Bieluń)

FOTO: Envato Elements

Datura to bardzo efektowna i imponująca roślina, której piękne kwiaty przypominają w kształcie trąbki. Jednak we wszystkich jej częściach są zawarte trujące alkaloidy, które w dużej dawce potrafią być śmiertelne. Szkodliwe substancje wywołują palpitacje serca, konwulsje, halucynacje, a nawet mogą prowadzić do śpiączki.

2. Gwiazda betlejemska (Poinsecja)

Gwiazda betlejemska (Poinsecja)

FOTO: Envato Elements

Poinsecja to piękna roślina, nierozerwalnie kojarzona z Bożym Narodzeniem. Wielu z nas nie wyobraża sobie klimatycznych Świąt bez tego kwiatu. Pamiętajmy jednak, że kontakt z sokami zawartymi w roślinie może powodować wysypki i podrażnienia skóry.

3. Anturium

Anturium

FOTO: Envato Elements

Anturium to elegancka i oryginalna roślina, często goszcząca w naszych domach. Jej kolbiasty kwiatostan otoczony jest pokrytymi woskiem liśćmi. Niestety, to właśnie liście, a także pędy, zawierają kryształki szczawianu wapnia. Ich ilość w roślinie nie jest spora, pamiętajmy jednak, że są one trujące dla człowieka. Połknięcie kawałka anturium spowoduje obrzęk języka, gardła oraz warg. Kontakt skóry z sokiem może skończyć się wysypką, z kolei zatarcie nim oka grozi poważnym zapaleniem spojówek.

4. Bluszcz doniczkowy

Bluszcz doniczkowy

FOTO: Envato Elements

Wszystkie części bluszczu zawierają w sobie saponiny. Są to substancje działające drażniąco na skórę i spojówki oczu. Połknięcie kawałka bluszczu może doprowadzić do zaburzeń i zatrzymania oddechu, pojawienia się gorączki i wysypki, halucynacji, odrętwienia, wymiotów.

5. Skrzydłokwiat

Skrzydłokwiat

FOTO: Envato Elements

Interesujący i delikatny skrzydłokwiat to popularny kwiat doniczkowy, lecz, niestety – również trujący. Roślina ta zawiera w sobie szczawiany wapnia. Należy uważać, aby żadna jej część nie dostała się do ust. Grozi to podrażnieniem śluzówki jamy ustnej i przewodu pokarmowego oraz obrzękami górnych dróg oddechowych.

6. Monstera

Monstera

FOTO: Envato Elements

Ta imponująca i ozdobna roślina gości w niejednym domu. Jest dosyć wymagająca, ale bardzo efektowna, dlatego cieszy się sporą popularnością. Może jednak okazać się szczególnie niebezpieczna. Kontakt z sokiem monstery skończyć może się wysypką, pieczeniem spojówek czy – w przypadku połknięcia – obrzmieniem błon śluzowych przewodu pokarmowego.

7. Cyklamen perski

Cyklamen perski

FOTO: Envato Elements

Na tę piękną roślinę należy uważać zwłaszcza przy rozmnażaniu czy przesadzaniu. Podczas wykonywania tych czynności lepiej mieć na rękach gumowe rękawiczki i pod żadnym pozorem nie zbliżać dłoni do ust! Dlaczego? Podziemne bulwy cyklamenu zawierają trujące dla człowieka saponiny i cyklaminę. Ich dotarcie do przewodu pokarmowego może spowodować nudności, wymioty i biegunkę, zawroty głowy czy drgawki.

8. Wilczomlecz lśniący

To piękny kwiat z Madagaskaru, który świetnie aklimatyzuje się w nasłonecznionych miejscach. Należy jednak uważać, zwłaszcza jeżeli w pobliżu znajdują się dzieci. Kontakt z tą rośliną może spowodować podrażnienie skóry czy biegunkę.

9. Oleander pospolity

Oleander pospolity

FOTO: Envato Elements

Chociaż oleander może być wykorzystywany jako roślina lecznicza, pomagając na przykład w chorobach układu krążenia, to jednak okazuje się także szczególnie trujący. Najczęściej ten dekoracyjny kwiat wydaje się niegroźny, lecz zawiera on trujący sok, uwalniający się po przecięciu rośliny. Kontakt z nim może podrażniać skórę, z kolei spożycie kawałka rośliny grozi zatruciem, drgawkami czy osłabieniem serca.

10. Filodendron

Filodendron

FOTO: Envato Elements

Podobnie jak anturium, zawiera w sobie szczawiany oraz inne uczulające substancje. Kontakt z sokiem tej rośliny grozi bolesnym podrażnieniem skóry lub wysypką. Po połknięciu mogą pojawić się następujące dolegliwości: bóle brzucha, wymioty, pieczenie jamy ustnej i gardła, ślinotok, obrzęk błon śluzowych.

Oczywiście to nie wszystkie kwiaty doniczkowe, które są silnie trujące. Inne niebezpieczne rośliny to:

• rośliny z rodziny obrazkowatych;
• rośliny psiankowate;
• rośliny amarylkowate;
• alokazja;
• fikus;
• kaladium;
• hoja;
• amarylis;
• scindapsus.

Pierwsza pomoc w przypadku zatrucia rośliną

Zazwyczaj podczas zabiegów pielęgnacyjnych wokół roślin dochodzi do podrażnienia skóry, niekiedy także oczu. Prace takie powinniśmy więc zawsze wykonywać w ochronnych rękawiczkach. Po zakończeniu pracy pamiętać należy również o dokładnym umyciu rąk.

A co zrobić, jeżeli już doszło do kontaktu z niebezpieczną rośliną? W przypadku podrażnienia skóry lub oczu należy jak najszybciej spłukać te miejsca silnym strumieniem zimnej wody. Jeżeli sok lub fragment roślin dostał się do jamy ustnej, powinniśmy przepłukać usta wodą lub mlekiem. Nie połykajmy jednak w tym przypadku płynów! Jeżeli dojdzie do połknięcia fragmentu kwiatu, powinniśmy od razu wywołać wymioty, przy czym należy wypić bardzo dużą ilość wody. Dzięki temu rozcieńczymy truciznę i ułatwimy jej wydalenie z naszego organizmu. Jeżeli po spożyciu rośliny wystąpiły halucynacje, pamiętajmy, aby pod żadnym pozorem nie pić wody. W przypadku bardzo silnego zatrucia niezwłocznie należy skontaktować się z lekarzem.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Źródło: Deccoria.pl

Jaśmin – pnącze o pięknym zapachu

FOTO: Envato Elements

Jaśmin to pnącze, którego kwiaty charakteryzują się cudownym zapachem. Ta roślina kwitnie w nocy, a w regionach, z których pochodzi, istnieje tradycja układania z niej girland. Należy pamiętać, że popularny w Polsce krzew to jaśminowiec – „prawdziwy” jaśmin niestety nie przetrwa w naszym klimacie. Z tego względu może być uprawiany tylko w doniczkach. Według tradycyjnych wierzeń jest to kwiat miłości. Pomaga pielęgnować związki, zwłaszcza gdy stoi w sypialni. Ze względu na bardzo intensywny zapach nie zawsze jest jednak wskazane, aby lokować go w pomieszczeniu, w którym się odpoczywa i śpi.

Pieniążek przyciąga pieniądze

Pieniążek przyciąga pieniądze

FOTO: Envato Elements

Pilea inaczej nazywana jest pieniążkiem. Dawniej uważano, że okrągły kształt liści roślina ta zawdzięcza schowanym w doniczce monetom. Z tego względu do dzisiaj uważa się, że pilea przynosi powodzenie finansowe. Pieniążek nie jest bardzo wymagający w uprawie.

Więcej o uprawie pilei znajdziesz w tym artykule: Ta zapomniana roślina powraca w wielkim stylu! Jak dbać o pieniążek?

Storczyk – ponadczasowa klasyka

Storczyk – ponadczasowa klasyka

FOTO: Envato Elements

Również orchidee sprzyjają związkom, chroniąc zakochanych od przeszkód i niepowodzeń. Według chińskich wierzeń natomiast przyciągają wszystko, co piękne. To epifity, co oznacza, że nie rosną bezpośrednio w ziemi, a na przykład na drzewach lub między skałami. Storczyki mogą kwitnąć cały rok, a kolorowe płatki ich kwiatów od razu wprawiają w dobry humor!

Chcesz dowiedzieć się więcej na temat uprawy storczyków? Sprawdź: Pielęgnacja storczyków: tych zasad musisz przestrzegać, aby cieszyć się pięknymi kwiatami!

Aloes i jego uzdrawiająca moc

Aloes i jego uzdrawiająca moc

FOTO: Envato Elements

Ta roślina nie jest szczególnie ozdobna, ale tkwią w niej właściwości lecznicze. W starożytnym Egipcie te rośliny uważano za symbol nieśmiertelności, składano je więc do grobowców zmarłych faraonów. Aloes najlepiej trzymać w kuchni lub przy oknach. Dzięki temu ochroni mieszkańców przed nieszczęśliwymi wypadkami i chorobami.

Grubosz drzewiasty – dekoracyjny sukulent

Grubosz drzewiasty – dekoracyjny sukulent

FOTO: Envato Elements

Grubosz to sukulent, który ze względu na kształt swoich liści nazywany jest także drzewkiem pieniędzy lub szczęścia. Według tradycyjnych wierzeń ma on przyciągać do domu dostatek. Każdy nowy listek, który pojawi się na gałązkach tej rośliny, zwiastuje przypływ gotówki. Najlepiej grubosz będzie się czuł w południowo-wschodniej części mieszkania.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Aby przygotować domowy nawóz, zalewamy 1-2 łyżeczki fusów z kawy 1 szklanką wody.  Gdy fusy napęcznieją, możemy zastosować je jako odżywkę. Do podlewania wykorzystujmy także resztki niedopitej kawy. Stosujemy napój silnie rozcieńczony w wodzie, w stosunku 1:5. Najkorzystniejsze fusy z kawy będą dla anturium, kamelii japońskiej, paproci, fiołka afrykańskiego oraz kaktusów. Zabieg należy stosować raz na 2 tygodnie.

Więcej o nawozie z fusach z kawy: Najlepszy nawóz dla roślin doniczkowych. Znajdziesz go w każdym domu!

2. Torebki z herbat ekspresowych

Herbata, podobnie jak kawa, także sprawdzi się jako idealny nawóz do kwiatów doniczkowych. Wystarczy umieścić zaparzoną wcześniej torebkę w ziemi. Można ułożyć torebki po herbacie także na dnie doniczki – w ten sposób będą pełnić rolę naturalnego filtru, wchłaniając nadmiar wody.

3. Mleko

Mleko nadaje się do podlewania kwiatów doniczkowych, gdyż przede wszystkim dostarcza im wapnia. Dzięki  temu składnikowi liście nie będą opadały ani żółkły. Najlepiej sprawdzi się oczywiście świeże mleko, sprzedawane w szklanych butelkach. W ostateczności można użyć sklepowego UHT. Dodawajmy nieco mleka raz w miesiącu do wody stosowanej do podlewania roślin. Ten sposób szczególnie polubią fikusy, bluszcze, aloesy czy sansewierie.

4. Woda mineralna

Chociaż jest to dosyć drogi sposób na podlewanie roślin, to można spróbować wykorzystać od czasu do czasu wodę mineralną. Wszystko ze względu na obecność w niej dwutlenku węgla, który rozpuszcza wapno. W ten sposób unikniemy powstawania białego osadu na powierzchni podłoża oraz w doniczce. Butelkowana woda jest ponadto bogata w wiele składników mineralnych.

5. Aspiryna

Aspiryna doskonale sprawdzi się jako odżywka do kwiatów. Raz na dwa miesiące do wody stosowanej do podlewania wrzućmy tabletkę aspiryny. Dzięki temu zabiegowi rośliny będą odporniejsze na choroby, bardziej się zazielenią, a ich kwiaty szybciej się rozwiną.

6. Skorupki jajek

Skorupki są bogate w azot i węglan wapnia. Z tego względu dobrym pomysłem jest zastosowanie ich do podlewania kwiatów. Wystarczy skorupki pokruszyć, a później zalać wodą. Po około tygodniu nasz roztwór będzie gotowy. Przed użyciem należy dokładnie go wymieszać. Do podlewania roślin można zastosować również ostudzoną wodę po gotowaniu jajek. Dzięki temu wzmocnimy kondycję naszych kwiatów.

7. Piwo

Aby skorzystać z piwa jako nawozu do kwiatów, należy go najpierw rozcieńczyć wodą w proporcji 1:1. Ten napój bogaty jest w witaminę B, najlepiej więc sprawdzi się w przypadku storczyków. Dodatkowo piwo wykazuje właściwości konserwujące liście kwiatów. Dzięki temu nasze rośliny będą zielone i w dobrej kondycji.

8. Drożdże

Nawóz z drożdży jest bardzo prosty do przygotowania! Wystarczy 100 g świeżych drożdży rozpuścić w 10 l ciepłej wody. Po około godzinie możemy tym roztworem podlać nasze kwiaty – nawóz nie będzie wymagał dalszego rozcieńczania. Najlepiej stosować go co 2 tygodnie. Najskuteczniej będzie działał wiosną i pod koniec lata.

9. Popiół z papierosów

Przede wszystkim popiół z papierosów przyda nam się, gdy chcemy zmienić odczyn gleby na zasadowy. Dodatkowo jest doskonałym środkiem na mszyce. Wystarczy posypać nim wierzchnią warstwę ziemi w doniczce. W ten sposób łatwo pozbędziemy się szkodników.

10. Woda po ziemniakach

Ostudzona woda po gotowaniu ziemniaków bogata jest w skrobię i mikroelementy. Dzięki temu pobudza mikroorganizmy glebowe do funkcjonowania. Można wykorzystywać ją do podlewania kwiatów doniczkowych nie częściej niż raz na 2 tygodnie.

Kamila Berthold
Fot. Pexels

Mimozę wstydliwą w Polsce uprawia się zwłaszcza w doniczkach.

FOTO: Pixabay

„Mimoza” to potoczne określenie osoby, którą bardzo łatwo urazić. Tymczasem roślina o tej nazwie również jest bardzo wrażliwa – silnie reaguje ona na dotyk. W tropikach mimoza jest bardzo popularna, w Polsce natomiast uprawia się ją zwłaszcza w doniczkach. Można ją spotkać także na południu Europy – zwłaszcza w ogrodach, parkach i na skwerach. Nie jest trudna w uprawie, będzie jednak wymagała bezpośrednio nasłonecznionego stanowiska. Mimoza potrzebuje także wilgotnej, dobrze zdrenowanej ziemi – w tym przypadku sprawdzi się podłoże torfowe. Roślina ta preferuje średnią wilgotność w pomieszczeniu, w okresie grzewczym warto jednak wyposażyć pokój w nawilżacz powietrza. Mimoza nie potrzebuje nawożenia, warto w okresie wegetacyjnym zasilić ją niewielką dawką nawozu potasowego. Co ciekawe, mimozę łatwo wyhodować z nasion.

Kangurza łapa

Kangurza łapa pochodzi z Australii.

FOTO: Envato Elements

Kangurza łapa pochodzi z Australii. Roślina ta jest bardzo rzadka i nieczęsto spotyka się ją w domach. Jej niezwykłe kwiaty porośnięte są drobnym, aksamitnym meszkiem. Rośnie szybko i nie jest bardzo wymagająca. Przede wszystkim kangurza łapa potrzebuje słonecznego stanowiska oraz lekkiego, przepuszczalnego i żyznego podłoża. Ta australijska roślina jest odporna na okresowe niedobory wody, idealnie więc nada się dla zapominalskich ogrodników. Pamiętajmy jednak, aby kangurzej łapy nie przelać, gdyż szybko zgniją jej korzenie. Podobnie zabójcze dla niej mogą okazać się mroźne przeciągi. Dobrym pomysłem jest jej przycinanie. Należy robić to po wyblaknięciu kwiatów, na wysokości 15 cm nad powierzchnią ziemi. Dzięki temu roślina się zagęści, a dodatkowo zostanie pobudzona do ponownego kwitnienia. Jeszcze jedną zaletą tej rośliny jest jej spora odporność na szkodniki i choroby.

Strelicja

Strelicja to nieco bardziej popularna roślina, znana także pod nazwą rajski ptak.

FOTO: Envato Elements

Strelicja to nieco bardziej popularna roślina, znana także pod nazwą rajski ptak – wszystko ze względu na jej wyjątkowy wygląd podczas kwitnienia. Ze względu na trudność uprawy niewielu ogrodników decyduje się na podjęcie wyzwania hodowli strelicji. Roślina ta pochodzi z rejonów Afryki Południowej. Najpopularniejszy gatunek to strelicja królewska, ale można niekiedy natknąć się także na strelicję białą. Roślina ta kwitnie wczesną wiosną bądź późną zimą. Warto zarezerwować dla niej więcej miejsca, gdyż w korzystnych warunkach z pewnością się rozrośnie. Aby tak się stało, musimy zapewnić jej jasne i ciepłe stanowisko. Należy ją również regularnie podlewać. Strelicja jest wrażliwa na spadki temperatury poniżej 15°C, przy czym nie toleruje suchego powietrza. Wymaga także bardzo żyznej i przepuszczalnej gleby. Najlepiej zakupić dla niej donicę ceramiczną lub glinianą.

Jatrofa wielosieczna

Jatrofa to roślina pochodząca z Ameryki Środkowej i Południowej.

FOTO: Pixabay

Jatrofa to roślina pochodząca z Ameryki Środkowej i Południowej. Ten niewielki krzew doniczkowy ma ciekawe, postrzępione i głęboko powcinane liście. Kwiatostan jest umiejscowiony ponad liśćmi, na długiej łodydze. Roślina ta wymaga dużo światła rozproszonego. Gleba powinna być utrzymywana w stałej wilgotności – nie można doprowadzić do jej przesuszenia. Jatrofa uwielbia wilgoć nie tylko w podłożu, ale również w powietrzu. W niekorzystnych warunkach dolne liście rośliny będą żółknąć. Nie jest ona polecana do domów ze zwierzętami bądź małymi dziećmi – jej sok jest silnie trujący.

Medinilla wspaniała

Niezwykle atrakcyjny jest kwiatostan medinilli – ma on postać zwisającej na długiej łodydze wiechy, przypominającej kiście winogron.

FOTO: Pixabay

Ta wiecznie zielona roślina pochodzi z tropikalnych lasów południowo-wschodniej Azji. W naturze rośnie na gałęziach drzew, zaliczana jest do epifitów. Niezwykle atrakcyjny jest kwiatostan medinilli – ma on postać zwisającej na długiej łodydze wiechy, przypominającej kiście winogron. Stąd też wzięły się jej potoczne nazwy: winogronowa róża czy różowa latarnia. Epifit ten najlepiej będzie czuć się w lekkim podłożu do storczyków, wzbogaconym jednak nawozem zakwaszającym pH gleby. Potrzebuje także bardzo dużej wilgotności powietrza, dlatego najlepiej hodować ją w zimowych ogrodach lub oranżeriach. W warunkach domowych trzeba ją często zraszać. W środowisku suchym będzie atakowana przez przędziorki i wełnowce. Nadmiar azotu może zahamować rozwój kwiatów, należy więc zredukować poziom tego pierwiastka do minimum.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements, Pixabay

Rośliny zwisające to głównie pnącza, które są przystosowane do wspinania się. Umożliwiają im to chociażby korzenie czepne, haczykowate kolce czy wijące się łodygi. Gdy jednak pnącze nie znajdzie wsparcia, przyjmuje formę płożącą bądź zwisającą. Dlaczego tego typu zielone i kwitnące rośliny są teraz w modzie? Wiele z nich ma właściwości umożliwiające oczyszczenie powietrza. Poza tym doskonale wpasowują się one w każde wnętrze. Można je dodatkowo umieścić na wysokości, a nawet w miejscach, w których nikt nie spodziewałby się ujrzeć rośliny!

Starzec Rowley‘a

FOTO: Envato Elements

Bardzo popularne doniczkowe rośliny o zwisającym pokroju to:

• cissus;
• kolumnea;
• ceropegia;
• lampion chiński;
• trzykrotka;
• patyczak;
• asparagus;
• eszynantus;
• kodonante;
• hoja;
• oplątwa.

Wśród zwisających roślin część pochodzi z lasów deszczowych, w których w naturze rosną jako pnącza. Z kolei druga grupa rośnie w bardziej suchych regionach i ma cechy sukulentów.

Kupowanie roślin zwisających – na co zwrócić uwagę?

Przed zakupem rośliny o zwisającym pokroju zwróćmy uwagę na jej kondycję. Przyjrzymy się grubości i długości pędów, kształtowi i gęstości rośliny oraz oczywiście doniczce, której rozmiar musi być odpowiednio dopasowany. Jeżeli roślina ma kwitnąć, sprawdźmy także poziom dojrzałości i rozmieszczenie pąków. To bardzo ważne, jeżeli bierzemy pod uwagę liczbę i jakość potencjalnych kwiatów. Podczas kupna zwracajmy również uwagę na obecność chorób i szkodników. Najłatwiej będzie zauważyć miseczniki i wełnowce. Z kolei rośliny atakowane przez przędziorka chmielowca będą miały szare przebarwienia na liściach.

Lampion chiński

FOTO: Envato Elements

Należycie sprawdźmy także, jak rośliny były pielęgnowane. Jeżeli więdną, mają żółte liście lub opadające pąki, to oznacza, że były trzymane w pomieszczeniach z suchym powietrzem i rzadko podlewane. Brązowe plamki na liściach natomiast najczęściej są objawem przelania. Ważna jest także właściwa ochrona rośliny podczas transportu. Jeżeli temperatura spadnie poniżej 12℃, powinniśmy przenieść roślinę do domu w dodatkowej osłonie z papieru bądź kartonu.

Pielęgnacja roślin zwisających

Większość roślin zwisających potrzebuje ciepłego stanowiska o umiarkowanym nasłonecznieniu. Pamiętajmy, że kwitnące rośliny oraz te, które charakteryzują się kolorowymi liśćmi potrzebują znacznie więcej słońca niż rośliny zielone. Dodatkowo te, które mają grube i mięsiste liście raczej wymagają mniej wody niż rośliny, których liście są cienkie i delikatne. Obie grupy podlewamy regularnie letnią, odstaną wodą. Podłoże w doniczce nie może wyschnąć, ale nie powinno być także przesadnie wilgotne. Większość roślin zwisających lubi zraszanie, jednak należy pamiętać, aby podczas tego zabiegu omijać kwiaty. Aby roślina wyglądała dobrze przez cały czas i szybciej rosła, dobrym pomysłem będzie zasilać ją nawozem w okresie wiosenno-letnim. Robimy to raz na 2-4 tygodnie. Pamiętajmy również o regularnym usuwaniu zwiędniętych kwiatów i starych liści z rośliny. Pędy możemy przycinać, jeżeli są zbyt długie.

Trzykrotka

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Cynamon pochodzi z wewnętrznej kory drzew Cinnamomum verum. Przyprawą, którą możemy kupić w sklepie najczęściej, jest tak zwany cynamon kasja, który uprawiany jest w Indonezji oraz w Chinach. „Prawdziwy” cynamon pochodzi natomiast ze Sri Lanki i nazywany jest cynamonem cejlońskim. Jest on znacznie lepszym wyborem, jeżeli chodzi o walory smakowe i zdrowotne. W przypadku uprawy roślin nie ma jednak zbyt dużego znaczenia, który rodzaj tej przyprawy wybierzemy. Warto pamiętać, że cynamon kasja jest znacznie bardziej atrakcyjny cenowo niż ten, który pochodzi ze Sri Lanki.

Aldehyd cynamonowy odznacza się właściwościami przeciwbakteryjnymi oraz przeciwgrzybicznymi. Dodatkowo wspomaga on ukorzenianie się roślin i hamuje działanie tych mikroorganizmów, które powodowałyby gnicie łodyg u sadzonek. Dodatkowo cynamon pomaga w gojeniu się świeżych ran u roślin. Wystarczy posmarować przyprawą miejsce cięcia. Poza tym cynamon może ograniczać obecność pleśni w podłożu. Sprawdzi się również w walce z przędziorkami, gdyż dla tych szkodników jest szczególnie niebezpieczny. Cynamon skutecznie odstrasza także inne owady – mrówki, komary czy ziemiórki. Jeżeli zastosowujemy oprysk z tej przyprawy, to możemy być pewni, że zahamuje ona rozprzestrzenianie się rdzy, mączniaka prawdziwego czy innych chorób grzybowych.

Jak stosować cynamon w uprawie roślin doniczkowych?

Najprostszy sposób wykorzystania cynamonu polega na wysypaniu proszku na podłoże wokół rośliny oraz na oprószeniu nim liści. Można także zastosować oprysk z cynamonu bądź olejku cynamonowego. Pierwszy z nich zapobiegnie rozprzestrzenianiu się chorób grzybowych. Do jego przygotowania będziemy potrzebować 2 łyżki stołowe przyprawy oraz 2 szklanki gorącej wody. Cynamon zalewamy, a następnie przykrywamy na około 30 min. W ten sposób olejki eteryczne z proszku się nie ulotnią. Tak zaparzoną miksturę przecedzamy przez cienki materiał bądź sitko. Powstały płyn wlewamy do butelki z rozpylaczem. Preparatem spryskujemy liście oraz łodygi roślin.

Drugi sposób to oprysk z olejku cynamonowego. Odstraszy on przeróżne insekty, w tym ziemiórki i komary. 20-25 kropli olejku rozpuszczamy w 1-2 szklankach letniej wody. Do tej mieszaniny dodajemy kilka kropel płynu do mycia naczyń lub mydła w płynie. Pamiętajmy, aby tego preparatu nie stosować częściej niż 2 razy w tygodniu.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Źródło: prayerplantgirls.pl

Powodów zasychania brzegów bądź końcówek liści może być kilka. Najważniejsze jest dokładne obejrzenie rośliny. Sprawdźmy, czy nie pojawiają się na niej dodatkowo brązowe plamy. Jeżeli ich nie znajdziemy, możemy wykluczyć wiele popularnych chorób roślin doniczkowych. Istotne jest także, aby zwrócić uwagę na obecność niechcianych „lokatorów” – owady mogą czaić się na roślinie bądź w podłożu. Jeżeli jednak nie zobaczymy nic niepokojącego, to możemy być pewni, że przyczyną wysychających końcówek liści jest suche powietrze w domu. W wyniku ogrzewania, w pomieszczeniach najczęściej wilgotność powietrza wynosi około 50%. Tymczasem wiele roślin potrzebuje otoczenia, w którym wilgotność wynosi od 60% do 80%.

W zależności od gatunku rośliny, zasychać mogą tylko końcówki liści bądź brzegi całych blaszek liściowych. Najczęściej możemy zaobserwować taki stan rzeczy u popularnych i łatwiejszych w uprawie roślin, na przykład zielistki Sternberga, draceny czy palmy areaki.

Końcówki liści zasychają – jak temu zapobiec?

Najlepszym sposobem na zasychające końcówki liści jest zraszanie roślin doniczkowych. Najlepiej zraszać rośliny co 2 lub 3 dni. Jeżeli po jakimś czasie nie zobaczymy efektów, możemy spróbować codziennego zraszania. Pamiętajmy jednak, aby robić to umiarkowanie, gdyż zbyt częste wykonywanie tego zabiegu może sprzyjać rozwojowi chorób grzybowych. Podczas zraszania lub podlewania pamiętajmy, aby używać wyłącznie odstanej przez przynajmniej jeden dzień wody. Zimna i twarda woda może szkodzić naszym doniczkowym kwiatkom.

Kiedy nie wolno zraszać roślin? Przede wszystkim wtedy, gdy ich liście są nagrzane przez słońce. To może powodować poparzenie tych części roślin. Należy więc zabieg ten wykonywać wcześnie rano bądź późnym wieczorem. Warto też na jakiś czas odsunąć roślinę od okna. Poza tym nie zraszamy roślin kwitnących, gdyż bywa to szkodliwe dla kwiatów. Możemy ewentualnie lekko nawilżyć wyłącznie liście. Przed rozpoczęciem zraszania powinniśmy zapoznać się z wymaganiami danej rośliny doniczkowej. Nie można spryskiwać wodą roślin, których liście i pędy pokryte są drobnymi włoskami.

Regularne zraszanie nie tylko zapewni odpowiednią wilgotność, ale także może zapobiec pojawieniu się szkodników roślin. Miseczniki, przędziorki i wełnowce rozwijają się zwłaszcza wtedy, gdy powietrze jest suche w ogrzewanych pomieszczeniach.

Jak zwiększyć wilgotność powietrza w pomieszczeniu?

Istnieje kilka skutecznych sposobów na nawilżenie powietrza. Najprostszy to oczywiście zakup odpowiedniego urządzenia. Nawilżacz powietrza pomoże utrzymać odpowiednią wilgotność na stałym poziomie. Jeżeli jednak chcemy poradzić sobie domowymi sposobami, to warto na podstawkę pod doniczką wysypać drobne kamyki bądź keramzyt, a następnie nalać tam nieco wody. Parująca woda skutecznie nawilży roślinę, a odpowiednia warstwa kamyków bądź keramzytu zapobiegnie gniciu korzeni. Dobrym sposobem będzie również powieszenie w pomieszczeniu wilgotnego prania bądź umieszczenie mokrych ręczników na kaloryferach.

Powietrze można także nawilżyć poprzez częste wietrzenie pomieszczeń. Pamiętać jednak należy, że chłodne powietrze i przeciągi mogą zaszkodzić roślinom doniczkowym. Nie otwierajmy więc okien, jeżeli kwiaty domowe stoją tuż obok nich bądź na parapecie. Jeżeli chcemy wywietrzyć pokój, przestawmy rośliny, a okno uchylmy delikatnie – pomieszczenie nie powinno zbytnio się wyziębić. Pamiętajmy również, że wietrzenie pomieszczenia będzie skuteczne tylko wówczas, gdy temperatura na zewnątrz jest dodatnia.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Dziecko z ciekawością poznaje otaczający je świat. Gdy wybieramy rośliny doniczkowe do pokoju dziecka, zwracajmy uwagę na etap rozwoju naszej pociechy. Uwagę niemowlaków przyciągają przede wszystkim intensywne barwy. Nieco starsze, kilkuletnie dzieci natomiast często badają świat za pomocą zmysłów – dotykają, wąchają, a nawet wkładają do ust. Z tego względu należy uważać, aby dziecko nie zjadło kawałka rośliny! Z kolei starsze pociechy z chęcią będą zajmować się roślinami, które znajdą się w ich pokoju.

Gerbera

Gerbera to piękna roślina o dużych i trwałych kwiatach koszyczkowych. Znajdują się one na silnych łodygach i mogą przybierać przeróżne barwy: od zimnej bieli po ciepłą czerwień. Gerbera kwitnie od połowy późnej wiosny do końca lata. Lubi pomieszczenia jasne, lecz o umiarkowanej temperaturze. Idealnie będzie, gdy słupek termometru wskaże około 16°C. Roślinę tę podlewamy wtedy, gdy wierzchnia warstwa podłoża lekko przeschnie. Nawozimy ją co 2 tygodnie, lecz podczas zimowego okresu spoczynku całkowicie rezygnujemy z tego zabiegu. Pamiętajmy, że gerbera nie toleruje uszkodzeń korzeni, trzeba więc bardzo ostrożnie ją przesadzać.

Zielistka

Zielistka to bardzo popularna roślina doniczkowa, urokliwa i łatwa w uprawie. Potrzebuje jasnego stanowiska. Umieszczamy ją w pokoju, w którym temperatura utrzymuje się w przedziale 16-21°C. Jednak zielistka zaaklimatyzuje się również w pomieszczeniu słabiej oświetlonym. Latem na roślinie pojawiają się delikatne, białe kwiaty. W okresie wzrostu zasilamy ją co 2 tygodnie nawozem do kwiatów doniczkowych, zimą natomiast przerywamy nawożenie. Zielistka preferuje wilgotne podłoże oraz częste zraszanie. Unikajmy jednak nadmiernego podlewania.

Trzykrotka pasiasta

Trzykrotka to efektowana, silnie rosnąca roślina o błyszczących liściach. Lubi stanowiska jasne oraz temperatury w przedziale 16-21°C. Liście tej rośliny wybarwiają się na ciekawe kolory. Mogą być ciemnozielone, srebrzystopaskowane, z czerwonym połyskiem lub jasnozielone, białosmugowane. Trzykrotkę warto uszczykiwać, w ten sposób będziemy zagęszczać jej pędy. Podlewamy regularnie raz w tygodniu, a w okresie wzrostu zasilamy co dwa tygodnie nawozami do roślin doniczkowych.

Nefrolepis

Nefrolepis to bardzo popularna paproć, która idealnie nada się do pokoju dziecka. Należy chronić tę roślinę przed bezpośrednim słońcem, gdyż lubi stanowiska lekko cieniste. Preferuje temperaturę pokojową. W okresie wzrostu naszą paproć nawozimy co 2 tygodnie, a zimą raz w miesiącu. Pamiętajmy również o utrzymaniu stałej wilgotności w doniczce.

Jakich roślin unikać w pokoju dziecka?

Z pewnością w pokoju dziecka nie powinny znaleźć się trujące kwiaty doniczkowe. Zawarte w nich związki chemiczne powodują zaburzenia układu pokarmowego, a niekiedy także nerwowego czy sercowo-naczyniowego. Trujące rośliny doniczkowe to między innymi:

• skrzydłokwiat;
• anturium;
• monstera;
• filodendron;
• bluszcz doniczkowy;
• wilczomlecz lśniący;
• gwiazda betlejemska;
• oleander pospolity;
• barwinek różowy.

Nie wybierajmy do pokoju dziecka także roślin o ostro zakończonych liściach, takich jak dracena czy juka domowa. Uważajmy także na rośliny z kolcami: kaktusy i miniaturowe róże. Dodatkowo na dziecko będące alergikiem źle będą wpływać silnie pachnące rośliny: hiacynt, narcyz, lilia czy jaśmin.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

To niezwykle urodziwa roślina, której kolorowe kwiaty swoim kształtem przypominają motylki. 

Cyklamen perski

FOTO: Envato Elements

Dla cyklamenu perskiego optymalna temperatura powietrza to 15°C. Dodatkowo roślina ta lubi półcień. Aby pobudzić ją do ponownego zakwitnięcia, musimy usuwać przekwitłe kwiatostany. Najlepiej usuwać całą łodygę z kwiatostanem.

Grudnik

Grudnik to jeden z najpopularniejszych, roślinnych symboli świąt. W mieszkaniach uprawiamy odmiany koloru czerwonego, różowego, purpurowego, pomarańczowego, białego, fioletowego czy żółtego. Pąki rozwijają się już późną jesienią, a na roślinie pozostają do lutego.

Grudnik, inaczej szlumbergera, lubi jasne stanowiska. Aby co roku zakwitał zimą, należy zapewnić mu dwa okresy spoczynku: od sierpnia do listopada oraz od lutego do marca. Gdy po pierwszym okresie spoczynku zauważymy, że na roślinie pojawiły się pąki, zwiększamy częstotliwość nawadniania grudnika i przenosimy go w cieplejsze miejsce. W okresie wzrostu powinniśmy nawozić szlumbergerę płynnym nawozem wieloskładnikowym o wysokiej zawartości potasu.

Zobacz też: Jak dbać o grudnik?

Zwartnica

Zwartnica

FOTO: Envato Elements

Zwartnica, nazywana także hippeastrum, to piękny kwiat doniczkowych, często kwitnący na Boże Narodzenie. Zanim na roślinie pojawią się liście, z jej cebulki wyrasta łodyga z kwiatami. Są one niezwykle ozdobne, występują w różnych kolorach i kształtach. Zwartnica preferuje stanowisko słoneczne i ciepłe. Aby cebulki wydały kwiaty, ich wierzchołki muszą być nastawione na działanie promieni słonecznych. Sadząc hipeastrum pamiętajmy więc, aby 1/3 cebulki znalazła się nad ziemią.

Gwiazda betlejemska

Poinsecja to piękna roślina doniczkowa kwitnąca zimą. Jej dekoracyjne szczytowe liście, zwane przykwiatkami, wybarwiają się w okresie jesienno-zimowym na czerwono, biało, żółto lub pomarańczowo.

To roślina ciepłolubna i bardzo wrażliwa na przemarznięcie. Niebezpieczne są dla niej zwłaszcza nagłe skoki temperatur. Przechłodzenie, a później kontakt z ciepłym powietrzem prowadzi do opadnięcia liści. Z tego względu bardzo często zdarza się, że kupione w bardzo mroźne dni rośliny tuż po przeniesieniu do ciepłego wnętrza marnieją. Dlatego szczególnie ważne jest zabezpieczenie zakupionej poinsecji grubą warstwą papieru na czas transportu do domu. Gwiazda betlejemska reaguje źle również na suche powietrze oraz za małą ilość światła.

Zobacz też: Jak dbać o gwiazdę betlejemską?

Kalanchoe

Kalanchoe

FOTO: Envato Elements

Kalanchoe to liściowy sukulent, który kwitnie zimą. Tworzy on owalne, gruboszowate liście. Kwiaty tej rośliny zebrane są  w spore, gęste baldachogrona. Mogą być pełne bądź pojedyncze, dodatkowo przybierają wiele różnych barw: od białej, przez żółtą, po pomarańczową i czerwoną. Najlepsze warunki dla tej rośliny to dużo światła i temperatura od 12°C do 18°C. Kalanchoe dobrze znosi suche powietrze. Podlewamy go wtedy, gdy zobaczymy, że ziemia w doniczce już przeschła.

Azalia doniczkowa

Azalia doniczkowa

FOTO: Envato Elements

Azalie najbardziej znane są jako krzewy ogrodowe, jednak mieszańcowe odmiany azalii indyjskiej czy azalii japońskiej z powodzeniem można uprawiać w doniczkach. To piękne rośliny kwitnące zimą, które mogą występować w postaci szczepionej lub jako niewielka roślina o zwartym pokroju. Kwiaty są białe, różowe lub czerwone, czasem jasno obrzeżone.

Azalia wymaga jasnego i chłodnego miejsca oraz stale wilgotnego podłoża. Zrzuci liście i przestanie kwitnąć, jeżeli ją przegrzejemy, przesuszymy lub zalejemy. Przekwitnięte części rośliny regularnie usuwamy. Po kwitnieniu możemy także skrócić pędy – dzięki temu azalia zachowa ładny pokrój. Od kwietnia do sierpnia zasilamy ją specjalistycznymi nawozami. Pod koniec maja roślinę można wystawić na zewnątrz – do ogrodu, na taras lub balkon. Jednak przed przymrozkami azalia powinna z powrotem znaleźć się w domu.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Poinsecja – tradycyjna osoba świątecznego stołu

FOTO: Pixabay

Chyba najbardziej z Bożym Narodzeniem kojarzy się poinsecja – inaczej gwiazda betlejemska. Jej nazwa gatunkowa to wilczomlecz nadobny. Po kontakcie z tą rośliną należy umyć ręce – jej kwiaty zawierają biały, drażniący sok. Może on uczulać, a dodatkowo jest silnie trujący dla zwierząt domowych. Roślina ta była znana już wśród Azteków. Bardzo ozdobne są jej liście, zwane przykwiatkami. To one wybarwiają się, najczęściej na atrakcyjny, intensywnie czerwony kolor. Poinsecje mogą występować także w barwie różowej, białej czy kremowo-zielonej.

Gwiazda betlejemska to roślina dość wymagająca w uprawie. Pochodzi z klimatu ciepłego, a na gwałtowane zmiany temperatur reaguje bardzo źle. Unikajmy zakupu poinsecji na targowiskach, gdyż znajdujące się długi czas na mrozie rośliny mogą być przemarznięte. Przynosząc gwiazdę betlejemską ze sklepu do domu, warto ją dokładnie otulić, aby nie ucierpiała z powodu zimna. W domu okrycie zdejmujemy stopniowo. W ten sposób roślina przyzwyczai się do zmiany temperatury. Pamiętajmy, że szkodzą jej zwłaszcza przeciągi i chłód. Poinsecja musi mieć również zapewnioną odpowiednią wilgotność oraz dostęp do światła. Podlewajmy ją umiarkowanie – doniczka nie może stać w wodzie, gdyż doprowadzi to do gnicia korzeni. Doniczkę najlepiej postawić na podstawce z kamykami – to zwiększy wilgotność powietrza. Niewłaściwa opieka najczęściej prowadzi do więdnięcia, a następnie żółknięcia i opadania liści wilczomleczu.

Grudnik – kaktus na Boże Narodzenie

Bardzo popularną świąteczną ozdobą jest zygokaktus, nazywany również grudnikiem czy szlumbergerą. Roślina ta nie znosi przelania, ale zabójcze dla niej jest także przesuszenie. Podłoże dla bożonarodzeniowego kaktusa powinno być przepuszczalne, próchnicze i lekko kwaśne. Zygokaktus nie znosi wysokiej temperatury – optimum to 18-20°C. Na początku jesieni, a więc w okresie zawiązywania pąków, temperatura ta musi być jeszcze niższa. Powyżej 20°C nasz grudnik może zacząć zrzucać pąki. W tym okresie warto również oszczędniej podlewać roślinę. Grudnik lubi stanowiska widne i sporą wilgotność powietrza.

Grudnik – kaktus na Boże Narodzenie

FOTO: Pixabay

Psianka - jej piękno tkwi w owocach

Psianka to krzewinka, która dorasta do około 30 cm wysokości. To owoce, a nie kwiaty tej rośliny, są najpiękniejszą bożonarodzeniową ozdobą. Najpopularniejszym gatunkiem jest psianka koralowa. Jej owoce są dość duże i przybierają intensywnie pomarańczową barwę. Psianka jest krewną pomidorów. Pojawiające się na krzewince jesienią owoce pozostają na niej przez kilka miesięcy. Mimo jej niezwykłego uroku pamiętajmy, że wszystkie części tej rośliny są bardzo trujące.

W Polce psianka traktowana jest jako roślina jednoroczna. Przy odpowiedniej opiece z powodzeniem możemy przechować ją do następnego sezonu. Przede wszystkim należy pamiętać, że psianka nie lubi zbyt wysokich temperatur i dobrze będzie się czuć w przedziale 18-20°C. Jednocześnie oczekuje stanowiska widnego i słonecznego. Jest wrażliwa zarówno na przelanie, jak i na przesuszenie – liście wówczas żółkną i opadają. Pamiętajmy więc o regularnym, lecz umiarkowanym podlewaniu.

Cyklamen perski – mniej znana ozdoba świąteczna

Cyklamen perski – mniej znana ozdoba świąteczna

FOTO: Pixabay

Cyklamen perski to roślina niekoniecznie kojarząca się z Bożym Narodzeniem. Jej kwiaty są niezwykle piękne i stanowią atrakcyjną ozdobę mieszkania. W Polsce jest to roślina raczej sezonowa – bardzo trudno jest przechować ją do następnego roku. Cyklamen potrafi dorosnąć do 25 cm, lecz w sklepach dostępne są również odmiany karłowe. Jego kwiaty są zachwycające – duże, z płatkami wygiętymi do góry, o pofalowanych brzegach. Kolorystyka jest bardzo bogata, obejmuje odcienie różowe i czerwone, a także fioletowe i białe, czasem również nakrapiane bądź cieniowane.

Cyklamen nie ma szczególnych wymagań glebowych. Jego podłoże musi być jednak stale wilgotne. Pamiętajmy, że zaleganie wody w podstawce może uszkodzić korzenie. Bulwa tej rośliny bardzo łatwo ulega gniciu, a więc jej górna część powinna wystawać ponad podłoże. Nawadniamy tę roślinę wyłącznie od dołu pojemnika. Cyklamen powinien znajdować się w pomieszczeniu chłodnym, gdzie temperatura oscyluje wokół 15-20°C. Roślina potrzebuje także stanowiska z rozproszonym światłem.

Ostrokrzewy – rośliny wykorzystywane do bożonarodzeniowych ozdób

Ostrokrzewy – w przeciwieństwie do wyżej wymienionych roślin – uprawia się w gruncie. Są one stosunkowo wytrzymałe na niskie temperatury polskiego klimatu. Mimo to delikatniejsze odmiany ostrokrzewu kolczastego i karbowanolistnego wymagają okrycia na zimę. Walorami ozdobnymi tych krzewów są zimozielone liście oraz utrzymujące się przez całą zimę błyszczące, kuliste owoce, pięknie kontrastujące z barwą liści. Pamiętajmy jednak, że owoce ostrokrzewu są silnie trujące.

Ostrokrzewy występują w wielu różnych odmianach. Mogą mieć liście mocno powycinane lub gładkie, z dużą ilością kolców lub być ich całkowicie pozbawione, a także o jasnozielonej, ciemnozielonej, żółtej czy kremowej barwie liści. Owoce najczęściej są czerwone, ale mogą też przybierać barwę żółtą bądź granatowo-czarną.

Ostrokrzewy – rośliny wykorzystywane do bożonarodzeniowych ozdób

FOTO: Pixabay

Ostrokrzewy dobrze znoszą cięcia i nadają się do formowania. Najlepiej będą się czuć na glebach żyznych i na słonecznych stanowiskach. Jeżeli zimą chcemy się jednak cieszyć pięknymi owocami, musimy zaopatrzyć się w dwa egzemplarze – męski oraz żeński, gdyż jest to roślina dwupienna.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Większość sukulentów dobre zniesie suche powietrze. Dodatkowo rośliny te nie będą wymagały zraszania. Wynika to z ich budowy: zgrubiała skórka na liściach, specjalnie zbudowane tkanki pędowe i liściowe czy zgrubiałe korzonki. Umożliwia im to między innymi magazynowanie wody.

Do sukulentów zaliczamy:

• grubosze;
• kalanchoe;
• agawy;
• gasterie;
• noline.

Do sukulentów zalicza się również kaktusy. Dla nich jednak ciepło kaloryfera może być zabójcze. Te rośliny w okresie zimowym przechodzą w stan spoczynku i powinny w tym czasie przebywać w pomieszczeniu o temperaturze poniżej 10°C. Możemy jednak na parapecie pozostawić kaktusy epifityczne. Należą do nich epifyllum, które ma zwisające pędy, oraz szlumbergera, nazywana także grudnikiem. Pozostałe gatunki kaktusów należy przenieść w chłodniejsze miejsce lub wystawić na zewnątrz.

Tym roślinom niestraszne ciepło kaloryfera!

Lista kwiatów doniczkowych, które można postawić przy kaloryferze, jest naprawdę długa. Oto rośliny, które nie boją się ciepłego i suchego powietrza:

• aspidistra;
• agawa;
• aloes;
• ananas;
• bilbergia;
• echmea;
• eonium;
• eszeweria;
• fiołek afrykański;
• gasteria;
• grubosz;
• haworsja;
• juka;
• kalanchoe;
• kluzja;
• nolina;
• pandan;
• rozchodnik Morgana;
• sansewieria;
• skrytokwiat;
• szlumbergera;
• starzec;
• wilczomlecz;
• zamiokulkas;
• zielistka.

Jak załagodzić niekorzystne warunki?

Wielu roślinom wrażliwych na ciepło kaloryfera pomoże zraszanie wodą o temperaturze pokojowej. Nie spryskujmy jednak płatków kwiatów. Zraszania nie tolerują także fiołki afrykańskie i syningie.

Można również zminimalizować działalność suchego powietrza poprzez zamontowanie nawilżaczy. Ewentualnie kładziemy na kaloryferze mokry ręcznik. Zwiększymy powierzchnię parowania, jeśli ustawimy rośliny w płaskim naczyniu z wysypaną na dnie warstwą kamyków i odrobiną wody. Na mocno nagrzany parapet można także podłożyć korkowe bądź tekturowe podkładki – będą one stanowiły izolację dla doniczek.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Gwiazda betlejemska to krzew, który w naturalnych warunkach rośnie w Ameryce Łacińskiej – konkretniej na obszarach dzisiejszej Gwatemali i Meksyku. Możliwe, że przed wiekami poinsecja była hodowana przez Azteków. Dzisiaj rośliny te są uprawiane w doniczkach na całym świecie i goszczą w domach najczęściej na Boże Narodzenie.

Cechą charakterystyczną poinsecji są znajdujące się u jej szczytu przykwiatki. To liście, które się przebarwiają, najczęściej na intensywny, czerwony kolor. Istnieją także odmiany o liściach pomarańczowych, różowych, białych, a nawet dwubarwnych. Kwiaty gwiazdy betlejemskiej pojawiają się najczęściej na szczycie rośliny. Dodatkowo są liczne i raczej drobne. Jeden krzew może posiadać od kilkunastu do kilkudziesięciu żółtych kwiatów.

Jak pielęgnować gwiazdę betlejemską w domu?

Najważniejszą kwestią w uprawie tego krzewu jest właściwe podlewanie. Należy to robić regularnie, lecz nie przesadnie. Wodę dostarczamy roślinie wtedy, gdy wierzchnia warstwa gleby w doniczce jest już sucha. Woda nie może zbierać się w podstawie doniczki, gdyż jej zbyt duża ilość to prosta droga do rozwoju chorób grzybowych oraz gnicia korzeni. Najelpiej nawadniać roślinę z umiarem co drugi dzień.

W warunkach domowych poinsecja preferuje wilgotne powietrze. Z tego względu dobrze stosować nawilżacz powietrza w pomieszczeniu, w którym znajduje się doniczka z tą rośliną. Jeżeli roślina będzie stała w miejscu, w którym powietrze jest suche, najprawdopodobniej przedwcześnie straci liście. Takie warunki mogą doprowadzić również do ogólnego osłabienia rośliny, w tym obumarcia kwiatów.

Dodatkowo gwiazda betlejemska źle znosi niskie temperatury. Mróz prowadzi do poważnego zaburzenia rozwoju rośliny. Wymagania te wynikają z faktu, że poinsecja naturalnie występuje w regionach o wysokiej temperaturze powietrza. Przy zakupie krzewu zwróćmy uwagę na to, w jakich warunkach znajdują się gwiazdy betlejemskie. Jeżeli stoją w pobliżu drzwi wejściowych, lepiej odpuścić kupno. Idealna temperatura dla uprawy poinsecji mieści się w przedziale od 15℃ do 25℃. Nie umieszczajmy w okresie zimowym rośliny w pobliżu grzejników. Wynika to z faktu, że gwiazda betlejemska źle znosi podgrzewane powietrze.

Niektórzy uważają, że bez gwiazdy betlejemskiej nie ma świąt!

FOTO: Envato Elements

Jakie miejsce w domu będzie idealne dla poinsecji?

Idealne miejsce jest bardzo ważne w uprawie tej rośliny. Umieśćmy ją tan, gdzie temperatura powietrza utrzymuje się powyżej 15℃. Nie należy trzymać gwiazdy betlejemskiej w przeciągu, gdyż bardzo źle znosi ona silny wiatr i chłód. Poinsecja powinna znajdować się w takim miejscu domu, gdzie poziom nasłonecznienia jest umiarkowany. Również podczas transportu należy zadbać o ten krzew – aby ochronić go przed szkodliwym wpływem zimnego powietrza czy wiatru, najlepiej będzie owinąć go papierem.

Jak przechowywać gwiazdę betlejemską przez zimę?

W końcówce roku nasza poinsecja na pewno straci licie. Nie będzie to zjawisko niepokojące, gdyż jest to naturalny cykl rozwojowy rośliny. Pamiętajmy natomiast, aby pod koniec grudnia właściwie zadbać o gwiazdę betlejemską. Przycinamy jej gałązki tak, aby na każdej z nich zostało co najwyżej kilka pąków. Następnie umieszczamy krzew na okres około 5 tygodni w chłodnym miejscu, gdzie temperatura nie będzie przekraczać 15℃. W tym czasie nie podlewajmy rośliny i nie zasilajmy jej nawozem. Na przełomie marca i kwietnia należy tak przechowywany krzew przesadzić do świeżej gleby.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Geranium nazywane jest również anginką. To pachnąca pelargonia, która w okresie PRL-u pojawiała się na niemal każdym parapecie. Omszone liście tej rośliny charakteryzują się cytrynowym zapachem. Jej kwiaty są niewielkie, a pojawiają się wyłącznie w sprzyjających warunkach. Anginka ma również właściwości lecznicze. 

Geranium: wiecznie zielona roślina o cytrynowym zapachu

FOTO: Pixabay

Asparagus: roślina o drobnych „igiełkach”

Delikatne gałązki asparagusa były niezwykle popularną dekoracją, pojawiającą się w bukietach czy wiązankach. Równie chętnie uprawiano tę roślinę w doniczkach. Dziś bez problemu możemy znaleźć wiele odmian asparagusa w większości sklepów ogrodniczych. 

Asparagus: roślina o drobnych "igiełkach"

FOTO: Envato Elements

Azalia doniczkowa: roślina preferująca niższą temperaturę

Azalię doniczkową wyróżniają atrakcyjne, liczne i duże kwiaty, które pojawiają się nawet zimą. 

Azalia doniczkowa: roślina preferująca niższą temperaturę

FOTO: Pixabay

Grudnik: pięknie zakwitnie zimą

Grudnik charakteryzuje się wyjątkowym wyglądem – ma spłaszczone łodygi i drewniejące podstawy pędów. Dodatkowo na roślinie tej  jesienią i zimą pojawiają się bardzo ozdobne kwiaty w różnych barwach. Grudnik nie ma liści ani cierni, poza tym jest naprawdę mało wymagający. Roślina ta jest długowieczna i – podobnie jak azalia doniczkowa – preferuje znacznie nisze temperatury. Podlewamy ją bardziej obficie w czasie kwitnienia, w okresie spoczynku nawadnianie ograniczamy do minimum.

Paproć: długowieczny oczyszczacz powietrza

Paproć jest naprawdę imponującą rośliną, która staje się dumą każdego posiadacza. 

Paproć: długowieczny oczyszczacz powietrza

FOTO: Pixabay

Kamila Berthold
Fot. Pixabay, Envato elements

Nadmiar wilgoci w domach coraz częściej staje się problemem Polaków. Przyczynia się do tego zwłaszcza klimat, gdyż przez wiele miesięcy temperatura na zewnątrz jest niska, a wilgotność powietrza duża. Sprzyjają temu także błędy i uszkodzenia w konstrukcji budynku, nieprawidłowa wentylacja lub nieodpowiednie ogrzewanie. Powstawanie wilgoci w budynkach często prowadzi do rozwoju pleśni, która niekorzystnie wpływa na nasze zdrowie. Chociaż kupujemy pochłaniacze wilgoci, które zapobiegną jej gromadzeniu się w pomieszczeniach, to prostszym i bardziej ekologicznym sposobem jest umieszczenie we wnętrzu roślin doniczkowych. Wiele z nich nie tylko stanowi dekorację, ale także pochłania wilgoć z powietrza, dodatkowo je jonizując i oczyszczając z wielu szkodliwych substancji.

Jakie rośliny oczyszczają powietrze?

Nawet jeśli w domu nie mamy sporo wilgoci, to warto zwrócić uwagę na kuchnię i łazienkę. W łazience używamy sporo wody, dodatkowo często jest to niewielkie i często zamykane pomieszczenie. Podwyższona temperatura w łazience powoduje, że wilgoć się nie skrapla, a zamiast tego stale unosi się w powietrzu. W kuchni natomiast podczas gotowania unosi się sporo pary, nawet jeśli używamy okapu. W przypadku obu tych pomieszczeń warto zadbać o odpowiednią wentylację, ale można także spróbować wprowadzić do naszych wnętrz rośliny, które pomogą w pozbyciu się wilgoci.

Zielistka Sternberga

Długie, wywijające się liście zielistki nadają roślinie bardzo atrakcyjny wygląd. Kwiat ten świetnie będzie prezentował się we wnętrzach w stylu skandynawskim czy boho. Zielistka doskonale oczyszcza powietrze z grzybów, pochłania wilgoć oraz jonizuje powietrze. Nada się tam, gdzie powracający grzyb. Świetnie sprawdzi się w łazience. Jeżeli powietrze w pomieszczeniu jest zbyt suche, warto delikatnie zraszać zielistkę. Róbmy to codziennie, w przeciwnym razie na końcach jej liści pojawią się zeschnięcia. Roślina ta ma duże zdolności do regeneracji, a przy tym jest uniwersalna – nada się na stanowisko zarówno ze światłem rozproszonym, jak i w miejscu cienistym.

Bluszcz pospolity

Bluszcz to pnącze, które bardzo szybko się rozrasta. Najlepiej będzie prezentował się na wysokim kwietniku. Jest to roślina samoczepna, co oznacza, że można łatwo ją ukształtować według pomysłu. Dobrym pomysłem będzie zarówno pozostawienie pędów zwisających, jak i umieszczenie w doniczce konstrukcji, po której bluszcz będzie się piął. Roślina ta bardzo dobrze absorbuje wilgoć. Lubi niższe temperatury, jednak jej stanowisko musi znajdować się w cieniu. Często zraszajmy bluszcz, najlepiej za pomocą wody o temperaturze pokojowej.

Oplątwa

Oplątwa to egzotyczny epifit o oryginalnym wyglądzie. Ma długie i zakręcone liście o niebywałych walorach estetycznych. Ze względu na to, że w naturze oplątwa porasta korę drzew, nie potrzebuje w ogóle podłoża. Lubi przebywać w ciepłych i umiarkowanie nasłonecznionych miejscach. Dobrze sprawdzi się w kuchni lub w łazience. Należy regularnie zraszać tę roślinę, a od czasu do czasu trzeba zafundować jej kąpiel. Nie przesadzajmy jednak z ilością wody, gdyż oplątwa szybko zgnije.

Wiele roślin nada się do widnej łazienki.

FOTO: Envato Elements

Storczyki

Kwiaty storczyków są delikatne i niezwykle urokliwe. Mogą przybierać kolory bieli, różu, fioletu czy żółci. Te rośliny absorbują wilgoć z powietrza i dodatkowo zapobiegają rozprzestrzenianiu się pleśni. Storczyki preferują umiarkowanie słoneczne stanowisko. Warto nawozić je wiosną i latem. Dodatkowo co 10-14 dni fundujemy orchideom kąpiel, uważając, aby nie zamoczyć eleganckich kwiatów.

Paproć

To popularna w Polsce doniczkowa roślina. Jej długie pnącza charakteryzują się wyjątkowymi liśćmi. Paproć pochłania promieniowanie, oczyszcza powietrze oraz absorbuje wilgoć. Pielęgnacja tej rośliny nie jest skomplikowana. Stanowisko paprotki powinno być delikatnie zacienione, lecz z dostępem do rozproszonego światła. Nawadniamy ją z umiarem – podłoże w doniczce powinno być stale lekko wilgotne. Przelanie rośliny doprowadzi do jej całkowitego zmarnienia.

Chamedora wytworna

Roślina ta nazywana jest również palmą koralową. Ma charakterystyczne, postrzępione liście i kilka odnóg. Dobrze czuje się w temperaturze pomiędzy 15 a 20°C, a idealne dla niej stanowisko powinno być zacienione. Chamedora doskonale sprawdzi się jako naturalny osuszacz powietrza. Przy jej uprawie zadbajmy o odpowiednią warstwę drenażową w donicy. Palma koralowa sprawdzi się zarówno w salonie, jak i w kuchni czy widnej łazience.

Skrzydłokwiat

To bardzo dekoracyjna roślina, zwracająca uwagę skórzastymi liśćmi i białymi, delikatnymi kwiatami. Bardzo dobrze sprawdzi się w łazience czy kuchni, gdyż absorbuje parę wodną. Skrzydłokwiat lubi stanowisko z przytłumionym światłem. Podlewajmy tę roślinę kilka razy w tygodniu, uważając jednak, aby jej nie przelać.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Sadzonki pelargonii można pobierać dwa razy w roku: od połowy lutego do połowy marca oraz jesienią. Mamy na to czas, dopóki temperatura na zewnątrz utrzymuje się powyżej 10℃. Jeżeli więc będzie dopisywała dobra pogoda, pelargonie możemy rozmnażać także w listopadzie. Zróbmy to jednak jeszcze przed rozpoczęciem zimy. Sadzonki wówczas zdążą wytworzyć system korzeniowy przed pierwszymi przymrozkami. Roślina ukorzenia się około 3 tygodnie.

Jak rozmnażać pelargonie? Instrukcja krok po kroku

Rozmnażanie pelargonii jesienią jest naprawdę proste. Oto poradnik, jak krok po kroku rozmnożyć pelargonie najlepszą metodą.

Zaczynamy od wyboru przyrostów rośliny – muszą one być zdrowe i mieć około 10 cm długości. Odcinamy je sprawnie za pomocą ostrego noża. Zwracajmy przy tym uwagę na to, czy przycięta sadzonka ma minimum cztery piętra liści. Oczyszczamy ją, obrywając delikatnie kwiaty, pączki i dolne liście. Następnie w doniczce wypełnionej ziemią tworzymy dołek, w którym umieszczamy sadzonkę pelargonii. Pamiętajmy, że roślina nie może dotykać dna doniczki. Delikatnie dociskamy ziemię wokół rozsady. Podlewamy podłoże. Trzeba naszą pelargonię regularnie, lecz niezbyt obficie podlewać. Jeżeli temperatura spadnie poniżej 10℃, rośliny powinniśmy wnieść do domu. Jeżeli sadzonka będzie silnie pięła się w górę, musimy przyciąć jej wierzchołek – wtedy pelargonia lepiej się rozkrzewi. W marcu zasilamy nasze flance biohumusem. Wraz z początkiem maja natomiast rozpoczynamy hartowanie rośliny, wystawiając ją na zewnątrz na kilka godzin dziennie. Gdy przymrozki ustaną, pelargonię możemy umieścić na zewnątrz.

Inne metody rozmnażania pelargonii

Rozmnażając pelargonię z sadzonek, można także umieścić odcięte pędy w przezroczystym pojemniku wypełnionym wodą. Tak przygotowaną flancę stawiamy na parapecie. Podczas procesu ukorzeniania należy kontrolować stan szczepki – uważajmy, aby nie pojawiła się na niej pleśń lub inne choroby. Wodę wymieniamy, kiedy zmieni kolor. Pelargonię można rozmnożyć także z liści. Wybieramy dowolne liście pelargonii i wkładamy do wypełnionej torfem oraz piaskiem doniczki. Większa część liścia musi pozostawać nad ziemią. Tak przygotowaną sadzonkę możemy zakryć folią, która ułatwi roślinie utrzymanie odpowiedniego mikroklimatu. Dzięki temu roślina będzie się szybciej rozwijać. Innym sposobem jest sadzenie pelargonii z nasion. W tym przypadku możemy wybrać kolor i pokrój nowych egzemplarzy – wystarczy zakupić nasiona o określonych cechach. Nasiona można także pobrać z własnych roślin. Pelargonie rozmnożone w ten sposób zakwitną po upływie 6 miesięcy.

Rozmnażasz pelargonie? Bądź ostrożny!

Podczas rozmnażania pelargonii warto uważać, aby nie uszkodzić rośliny. Zachowajmy ostrożność podczas wykonywania tej czynności. Przede wszystkim należy dobrać odpowiednie narzędzie. Nóż lub sekator powinien być ostry i czysty, aby nie doszło do uszkodzenia lub zakażenia rośliny. Do ukorzeniania pelargonii w wodzie wybierzmy zwykły słoik. Na niego nałóżmy folię i przymocujmy ją gumką. Następnie zróbmy nacięcia na folii i w nich umieśćmy sadzonki. Dzięki temu zapobiegniemy gniciu pelargonii, a przy okazji ograniczymy odparowywanie wody. Jeżeli natomiast szczepki umieszczamy bezpośrednio w doniczce, róbmy to tak, aby liście nie dotykały ziemi.

Przy rozmnażaniu pelargonii z nasion konieczne jest ich przewietrzenie, inaczej nasiona mogą zgnić. Podłoże, w którym umieszczamy rośliny, powinno być przepuszczalne. Najlepsza będzie ziemia kwiatowa zmieszana z piaskiem.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Grube, mięsiste łodygi zygokaktusa podzielone są na segmenty – w nich roślina magazynuje wodę. Jest ona jednym z najobficiej kwitnących kaktusów, a jej kwiaty mogą przybierać różne kolory: biały, łososiowy, różowy, fioletowy czy czerwony. Szlumbergera ma zwisający pokrój. Delikatne kwiaty znajdują się na wierzchołkach pędów. Grudnik kwitnie właśnie w grudniu – stąd jego nazwa.

Kaktus bożonarodzeniowy występuje w kilku odmianach kolorystycznych. Najpopularniejsze to:

• Bristol Rose – kwiaty ciemnoróżowe;
• Malissa – kwiaty białe;
• Christmas Cheer – kwiaty pomarańczowo-czerwone;
• White Christmas – kwiaty białe.

Grudniki porastają wierzchołki drzew w tropikalnych lasach Ameryki Południowej. Należy wziąć to pod uwagę, uprawiając tę roślinę w domu. Zwróćmy uwagę na fakt, że szlumbergery są epifitami, a więc roślinami nadrzewnymi. Żyją w podłożu ubogim w wapń, dodatkowo zawsze zaopatrywane są w miękką wodę. Ich naturalne środowisku charakteryzuje również wysoka wilgotność powietrza. Rosną one w środowisku półcienistym.

Jak pielęgnować zygokaktus, aby zakwitł?

Dla szlumbergery najlepsze będzie miejsce przy oknie od strony północnej bądź zachodniej. Stanowisko musi być jasne, lecz nie silnie nasłonecznione. Temperatura najlepsza dla tej rośliny to około 20°C, podczas spoczynku natomiast musi być ona jeszcze niższa. Grudnik nie przepada za zbyt wysokimi temperaturami. Dodatkowo zygokaktus nie znosi zmian miejsca. Nie należy przestawiać doniczki z tym kwiatem, jeżeli nie jest to konieczne. Gdy będziemy przenosić ją w okresie kwitnienia, może spowodować to utratę kwiatów.

Podłoże, w którym ma rosnąć grudnik, powinno przepuszczać ziemię i mieć lekko kwaśny odczyn. Pamiętajmy, że korzenie tej rośliny nie mogą tkwić w mokrej ziemi. Z tego względu powinniśmy na dnie doniczki stworzyć warstwę drenażową ze żwiru bądź keramzytu. Podlewamy umiarkowane, ale przy okazji zapewniając roślinie stale wilgotne podłoże. Co jakiś czas szlumbergerę należy zasilać za pomocą standardowego nawozu do roślin doniczkowych.

Jeżeli konieczne jest przesadzenie grudnika, to powinniśmy zrobić to kilka tygodni po przekwitnięciu rośliny – najczęściej odpowiednim czasem będzie wczesna wiosna. Wówczas będziemy mogli mieć pewność, że nasz grudniowy kaktus nie zgubi kwiatów podczas kolejnego kwitnięcia.

Jak rozmnażać kaktusa bożonarodzeniowego?

Rozmnażanie grudnika jest naprawdę proste. Wystarczy oderwać wierzchołek pędu w miejscu połączenia segmentów. Pamiętajmy, że sadzonka musi składać się z od 3 do 4 starszych segmentów. Po odcięciu pozostawiamy ją na kilka godzin w cieniu, gdyż to umożliwi zaschnięcie rany. Następnie sadzimy pęd do mieszaniny torfu i piasku lub w gotowym podłożu przeznaczonym dla kaktusów i sukulentów. Uzyskamy ładną kępy, jeżeli posadzimy po kilka sadzonek do jednej doniczki.

Dlaczego grudnik nie kwitnie? To najczęstsze błędy w uprawie tej rośliny

Dlaczego grudnik nie kwitnie? To najczęstsze błędy w uprawie tej rośliny

FOTO: Envato Elements

Kwiaty grudnika żyją tylko około 10 dni, lecz zaraz po nich rozkwitają kolejne. W rezultacie kwitnienie często trwa ponad miesiąc. A dlaczego nasza szlumbergera nie kwitnie?

Powodem mogą być nie tylko uszkodzenia mechaniczne, ale także choroby i szkodniki. Najczęściej pojawiają się wełnowce i choroby grzybowe. Te drugie najczęściej wynikają z nadmiaru wody i gnicia bryły korzeniowej rośliny. Jeżeli zauważymy zmiany chorobowe na korzeniach, musimy porażone części jak najszybciej usunąć, a cały zygokaktus przesadzić do świeżej ziemi.

Pamiętajmy, że chociaż grudnik należy do rodziny kaktusowatych, to ma inne wymagania niż reszta jego „krewnych”. Szkodzi mu więc zarówno przelanie, jak i przesuszenie. Dłuższa susza w podłożu rośliny doprowadzi do zaprzestania kwitnienia. Pamiętajmy również o zapewnieniu zygokaktusowi doniczki odpowiedniej wielkości. Musi być ona niewielka, gdyż system korzeniowy tej rośliny nie jest szczególnie rozbudowany. Zbyt duży pojemnik utrudni utrzymanie odpowiedniej wilgotności.

Częste przesadzanie rośliny, przestawianie doniczki czy nagłe zmiany temperatur również mogą utrudnić grudnikowi kwitnienie. Pamiętajmy, że szlumbergera może kwitnąć nawet dwa razy w roku. Aby jednak tak się stało, rozwój pąków kwiatowych musi być poprzedzony okresem spoczynku. Roślina w tym czasie powinna mieć zapewnione ciemniejsze miejsce i niższą temperaturę. Okres spoczynku dla zygokaktusa przypada tuż po przekwitnięciu – w marcu i we wrześniu.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Koty potrafią być naprawdę niesfornymi stworzeniami – zrzucanie doniczek, wysypywanie z nich ziemi, gryzienie liści czy drapanie ich to norma dla posiadaczy tych zwierząt. Najbardziej niebezpieczne dla kota może okazać się obgryzanie danego kwiatka, wiele roślin jest bowiem dla kotów szczególnie trujących. Część z nich jest na tyle groźna, że może doprowadzić do trwałych zmian w organizmie.

A dlaczego koty gryzą liście? Najczęściej wynika to z… nudy. Jeżeli nie poświęcamy naszemu pupilowi zbyt wiele uwagi, ten spróbuje zająć sobie czas w inny sposób, na przykład bawiąc się różnymi rzeczami. Na celowniku kota znajdują się też rośliny, gdyż niektóre z nich wręcz zachęcają do drapania lub obgryzania – są wśród nich zielistka czy chamedora. Inne natomiast raczej nie padną ofiarą kocich harców – będą to na przykład rozmaryn czy storczyk. Warto jednak pamiętać, że rośliny mogą stać się atrakcyjne dla kota, bowiem ułatwiają mu one odkłaczanie. Kocia sierść zalega w przewodzie pokarmowym zwierzaka, dlatego tak ważny jest dla niego dostęp do świeżej trawy. Wybierajmy tę, które ma miękkie źdźbła, gdyż ostra trawa spowoduje tylko zranienie kociego języka i przewodu pokarmowego.

Trawa pomaga kotom w pozbyciu się sierści z przewodu pokarmowego.

FOTO: Envato Elements

Istnieją także koty, których obsesją jest kopanie w doniczkach. Dlaczego nasze domowe pupile to robią? Przede wszystkim mogą one próbować załatwić tam swoje potrzeby. Poza tym starają się za pomocą kopania w ziemi ukryć swój zapach. Jak jednak zabezpieczyć nasze kwiaty przed domowymi niszczycielami? Najlepiej na wierzch doniczki położyć duże i ciężkie kamienie. Należy ułożyć je ściśle jeden koło drugiego i przykryć nimi całą powierzchnię podłoża w doniczce. To najskuteczniejszy sposób, który uniemożliwi kotom rozkopywanie ziemi. Pamiętajmy, że kamienie zatrzymują wilgoć w podłożu. Z tego względu przed kolejnym podlaniem rośliny należy dokładnie sprawdzić stan nawodnienia ziemi – pomoże to w uniknięciu przelania.

Które rośliny są bezpieczne dla kotów?

Warto do naszego domowego ogrodu wprowadzić rośliny, które nie są toksyczne dla kotów. Nie oznacza to jednak, że kwiaty te mogą stanowić pożywienie dla naszych zwierząt – te doniczkowe roślinki spożyte w znacznej ilości mogą również powodować problemy gastryczne. Kwiaty bezpieczne dla kotów mają różne wymagania, często charakteryzują się pięknymi i ozdobnymi liśćmi czy imponującymi rozmiarami. Oznacza to, że możemy idealnie dobrać określone gatunki do naszych wnętrz!

Oto TOP 40 roślin bezpiecznych dla kotów:

• aspidistra,
• areka,
• banan karłowaty,
• bazylia,
• chamedora,
• cissus rombolistny,
• ciemnotka okrągłolistna,
• dawalia,
• eszeweria,
• eschynantus,
• fatsja japońska,
• fiołek afrykański,
• fitonia,
• hibiskus,
• ginura pomarańczowa,
• guzmania,
• haworsja,
• hoja różowa,
• kalatea,
• maranta,
• melisa lekarska,
• nefrolepis,
• niedośpian,
• nolina wygięta,
• pachira wodna,
• patyczak,
• peperomia kędzierzawa,
• peperomia kluzjolistna,
• peperomia tępolistna,
• peperomia zwisająca,
• rozmaryn lekarski,
• szlumbergera,
• rozchodnik walcowaty,
• solejrolia rozesłana,
• stefanotis bukietowy,
• storczyk Falenopsis,
• zielistka Sternberga,
• żywe kamienie.

Jak uniemożliwić kotom niszczenie roślin?

Pomimo umieszczenia w naszym domu roślin nietoksycznych, koty niekoniecznie zrezygnują z ich niszczenia. Z tego względu kociarze uwielbiający rośliny powinni rozważyć powieszenie doniczek w makramach. Do tego będzie potrzebny haczyk zamontowany w suficie, ale wykorzystać można także karnisze wiszące nad oknami. Wybierzmy takie miejsce do powieszenia rośliny, do którego kot nie będzie miał w ogóle dostępu. Do makram świetnie nadadzą się kwiaty o zwisającym pokroju, nie osiągające zbyt dużych rozmiarów – mogą to być eszynantusy, zielistki czy paprocie.

Monstera jest silnie trująca dla kotów.

FOTO: Envato Elements

Przed ostrymi, kocimi zębami mogą ochronić rośliny kwietniki, które bez trudu możemy dopasować do wnętrza. Takie konstrukcje muszą jednak być stabilne, a rośliny na nich powinny być rozmieszczone w miarę blisko siebie, w przeciwnym razie na kwietniku powstanie idealne miejsce dla kota. Można wypróbować również kwietniki ścienne.

Innym sposobem jest stworzenie ogrodu w szkle, który możemy bez problemu wykonać samodzielnie. W sklepach znajdziemy szeroki wybór roślin i ozdób dedykowanych lasom w szklanych pojemnikach. Do roślin, które można zamknąć w szkle należą paprotki, fitonie czy chamedory. Wybierajmy do tego celu te kwiaty, które lubią takie same warunki, przede wszystkim dużą wilgotoność, oraz charakteryzują się powolnym wzrostem.

Warto zwracać co jakiś czas uwagę, czy na roślinie nie ma śladów kocich zębów. Jeśli natomiast spodobała nam się jeden kwiat bezpieczny dla naszego pupila, możemy poszukać innych odmian tego samego gatunku.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements
Źródło: Małgorzata Karczewska, Kocia dżungla

Pieniążek, inaczej nazywany pileą, to roślina pochodząca z Chin oraz Wietnamu. Posiada charakterystyczne okrągłe, zielone liście, które swoim wyglądem przypominają monety. Z tego też powodu niegdyś sądzono, że pilea przynosi szczęście i pieniądze. Pieniążek to roślina niewielka, która zmieści się w każdym mieszkaniu. Dodatkowo jest łatwa w pielęgnacji, idealnie nadaje się więc dla początkujących.

Jak uprawiać pieniążka?

Pieniążek dobrze czuje się w temperaturze 20–24°C, z kolei zimą lepiej postawić go w chłodniejszym miejscu. Trzeba pamiętać, że pilea nie toleruje przeciągów i wyziębiona traci swoje atrakcyjne liście.

Pilea będzie dobrze rosnąć w jasnym stanowisku z rozproszonym światłem słonecznym. Nie należy umieszczać rośliny na parapetach południowych, zwłaszcza w okresie letnim – silne słońce poparzy delikatne liście pieniążka. Dobrym pomysłem będzie umieszczenie go w pobliżu okna, lecz za firanką – wtedy zapewnimy mu odpowiednie, rozproszone światło. Warto obracać doniczkę z pileą co jeden lub dwa dni. Doprowadzi to do pięknego wzrostu rośliny, gdyż nie będzie ona specjalnie „wyciągać” liści do słońca.

Pieniążek może rosnąć w ziemi uniwersalnej. Pamiętajmy, aby na dnie doniczki, do której przesadzimy tę roślinę, znajdowała się warstwa drenażu – to zapobiegnie gniciu korzeni ze względu na zalegającą na dnie doniczki wodę. Przy przesadzaniu pamiętajmy, aby postępować delikatnie – bardzo łatwo można uszkodzić bryłę korzeniową czy delikatne liście.

Podlewamy pileę wtedy, gdy ziemia w doniczce jest przeschnięta, ale wciąż lekko wilgotna. Nawadniamy roślinę wodą odstaną. Woda z kranu czy alkaliczne podłoże doprowadzą do pojawiania się drobnych plamek na listkach. Co jakiś czas możemy zakwaszać glebę, podlewając pieniążka fusami z kawy. Roślina ta bardzo lubi także zraszanie, uważajmy jednak z ilością wody.

Nawozimy pieniążka w okresie wiosenno-letnim. Robimy to preparatami przeznaczonymi dla roślin zielonych. Nawożenie nie może być zbyt obfite, a nawóz rozcieńczamy w wodzie w proporcji 1:1.

Jak rozmnażać pieniążka?

Najprostszym sposobem na rozmnożenie pilei będzie przesadzenie młodych sadzonek. Roślina wypuszcza je z odrostów korzeniowych. Młody pęd należy oddzielić od macierzystej rośliny, a następnie umieścić w pojemniku z wodą. Po jakimś czasie roślina powinna wypuścić nowe korzenie. Taką sadzonkę można od razu przesadzić do ziemi, a następnie obficie podlać.

Na co uważać podczas uprawy pieniążka?

Jeżeli pieniążek zaczyna żółknąć, a następnie zwijać i gubić liście, to znak, że w pomieszczeniu powietrze jest za mało wilgotne. W tym przypadku można delikatnie zraszać listki pilei. Dobrym sposobem będzie również ustawienie doniczki z pieniążkiem na keramzycie zalanym wodą. Parująca ciecz doprowadzi do zwilżenia rośliny.

Niska temperatura będzie prowadzić do ciemnienia liści. Nie doprowadzajmy więc do przechłodzenia rośliny. Nie należy także kłaść pilei w zbyt ciemnym miejscu. Ważne jest również, aby nie doprowadzić ani do jej przesuszenia, ani przelania.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Naukowcy z NASA dowodzą, że już nawet 3 duże rośliny doniczkowe są w stanie zmniejszyć stężenie toksycznych substancji w powietrzu. Jednak nie wszystkie kwiaty domowe mają tę zdolność. Z czego to wynika?

Rośliny pobierają dwutlenek węgla z powietrza, dzięki czemu tworzą tlen. Jednak w nocy, ze względu na brak światła słonecznego, zamiast produkować tlen, rośliny wydalają CO₂. 

Rośliny oczyszczające powietrze, które warto mieć w sypialni [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Należy mieć jednak na uwadze, że nie wszystkie z produkujących tlen w nocy roślin są bezpieczne dla dzieci oraz zwierząt. Wyjątkami są zielistka i aloes.

Jakie rośliny produkują tlen w nocy?

Rośliny oczyszczające powietrze, które warto mieć w sypialni [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Skrzydłokwiat to bardzo popularna roślina, ciesząca oko klasycznymi, białymi kwiatami. Wymaga regularnego podlewania – latem 2-3 razy w tygodniu, a zimą 1-2 razy. Należy także umiarkowanie go nawozić w okresie wiosenno-letnim.

Nefrolepis to najpopularniejsza domowa paproć. Jej liście mogą osiągnąć nawet 40-60 cm długości. Roślina ta lubi rozproszone światło. Podlewamy ją, kiedy wierzchnia warstwa podłoża przeschnie. Pamiętajmy, że nie można dopuścić do przesuszenia korzeni! Dodatkowo często ją zraszajmy.

Dracena obrzeżona jest popularną i dosyć odporną rośliną doniczkową. Powinna znajdować się w słonecznym stanowisku, ale poradzi sobie także tam, gdzie dociera światło rozproszone. Podłoże draceny powinno być stale wilgotne, jednak roślina ta nie lubi moczyć korzeni w wodzie – na dnie doniczki umieśćmy więc wstawę drenażową.

Palma kencjowa jest mało wymagająca, a w domowych warunkach może urosnąć nawet do 2,5 m. Dla tej palmy doskonale nada się podłoże przepuszczalne i próchnicze, o obojętnym odczynie. Roślina ta nie znosi przeciągów i zalegającej w doniczce wody. Dobrze rośnie w słoneczny stanowisku.

Aloes ma lecznicze właściwości. Jego liście można wykorzystać na przykład w przypadku oparzeń. Najlepsza będzie dla niego piaszczysta ziemia na bazie torfu. Roślinę podlewamy od czasu do czasu, kiedy ziemia w doniczce jest już nieco przesuszona.

Trzykrotka to jedna z łatwiejszych w uprawie roślin. Trzeba pamiętać, aby nie polewać wodą liści i pędów, gdyż doprowadzi to do gnicia i pojawienia się szarej pleśni. Wodę najlepiej wlewać do podstawki i poczekać, aż wsiąknie w podłoże. Trzykrotki rosną szybko i z tego względu potrzebują częstego nawożenia.

Bluszcz doniczkowy nie wymaga wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Dla zachowania odpowiedniego pokroju można czasem go przyciąć. Od marca do października pamiętajmy o obfitym podlewaniu tej rośliny. Unikajmy przesuszenia korzeni – podłoże powinno być stale umiarkowanie wilgotne.

Fikus benjamina wymaga jasnego stanowiska. Roślinę tę trzeba systematycznie podlewać – wiosną i latem częściej, rzadziej jesienią oraz zimą. Fikusy o dużyć liściach można przycinać. Zaleca się to robić wiosną.

Zielistka Sternberga nadaje się idealnie do uprawy dla osób mało doświadczonych w pielęgnacji roślin. Do uprawy tej rośliny warto wybrać przepuszczalną ziemię o lekko kwaśnym pH. Podlewamy ją umiarkowanie, gdyż nie znosi wody zalegającej w doniczce.

Asparagus gęstokwiatowy to roślina odznaczająca się dużą dekoracyjnością ze względu na oryginalną budowę liści. Stanowisko dobre dla asparagusa powinno być mocno nasłonecznione, ale ze światłem rozproszonym. Rozwój tej rośliny będzie zahamowany, jeżeli temperatura spadnie do 15°C.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Pielęgnacja domowych roślin nie może opierać się tylko na nawożeniu, podlewaniu i przycinaniu. Rośliny doniczkowe z biegiem czasu powiększają swoje rozmiary zarówno nad ziemią, jak i pod nią. Aby więc mogły dalej się rozwijać oraz zachwycać pięknym wyglądem, muszą być co jakiś czas przesadzane. Po czym poznać, że doniczka jest już zbyt mała dla danego kwiatu? Oto kilka symptomów:

• korzenie wychodzą przez otwór w dnie doniczki;
• roślinie opadają liście;
• podłoże jest zbite;
• widoczne są nowe odrosty;
• w okresie wiosennym nie pojawiają się nowe pędy;
• roślina przestaje kwitnąć;
• roślina traci swój zielony kolor.

Nie ma reguły dotyczącej tego, w jakim okresie należy przesadzać rośliny. Młode okazy, które szybko się rozwijają, mogą wymagać tego zabiegu nawet raz w roku, starsze z kolei – co 2-3 lata. Niektórym rośliną natomiast wystarczy tylko wymiana wierzchniej warstwy podłoża.

Kiedy przesadzać rośliny doniczkowe?

Jeżeli chcemy wziąć się za przesadzanie roślin, musimy mieć na uwadze przede wszystkim bieżącą porę roku. Najczęściej zabieg ten wykonuje się wczesną wiosną, gdyż roślina jeszcze nie kwitnie i nie zdążyła rozpocząć wzrostu po zimowym spoczynku. Listopad to już ostatni dzwonek, aby przesadzić nasze rośliny, jednak nie wszystkie i tylko w ostateczności. Absolutnie nie wykonujmy przesadzania zimą! W tym czasie rośliny przechodzą w stan uśpienia, więc nie dojdzie do ukorzenienia w nowym podłożu.

Jak przesadzać rośliny doniczkowe? Instrukcja krok po kroku

Na początku wybieramy odpowiednie podłoże dla danego gatunku rośliny. Najlepiej będzie zdecydować się na tę samą ziemię, jaka aktualnie jest w donicy. Warto również upewnić się, czy wybrana doniczka nie będzie zbyt duża. Zazwyczaj nowy pojemnik powinien być o około 2-3 cm większy od dotychczasowego. Pamiętajmy, że nie wszystkie rośliny preferują dużo miejsca w donicy. W przypadku dużych gatunków pojemnik może być jednak nawet o 10-15 cm większy.

Na spodzie donicy umieszczamy warstwę drenażu. Możemy w tym celu wykorzystać keramzyt, żwir, kamienie czy potłuczoną porcelanę. Na około godzinę przed planowanym zabiegiem pielęgnacyjnym należy podać roślinę. To sprawi, że znacznie łatwiej będzie ją wyjąć z pojemnika. Aby wyciągnąć roślinę, obracamy doniczkę do góry dnem. Jeśli roślina „stawia opór” ze względu na zbyt mały pojemnik, należy delikatnie postukać w doniczkę. Jeżeli bierzemy się za przesadzanie kaktusów czy innych roślin kłujących, owijamy je najpierw w gazetę.

Znacznie większym problem jest przesadzanie dużych roślin doniczkowych. Jeżeli w ich przypadku nie wystarczy oczyszczenie powierzchni bryły korzeniowej ze starej ziemi, trzeba przewrócić doniczkę z rośliną na bok i wtedy spróbować ją wyjąć. Jeżeli pojemnik jest zbyt ciasny i uniemożliwia wyjęcie rośliny bez uszkodzenia jej, należy go rozbić bądź przeciąć.

Po wyjęciu rośliny z donicy oczyszczamy bryłę ze starej ziemi i usuwamy chore oraz obumarłe korzenie. Następnie roślinę przekładamy do większego pojemnika. Wolną przestrzeń uzupełniamy świeżą ziemią. Dociskamy delikatnie podłoże dookoła bryły korzeniowej. Roślina nie powinna znajdować się zbyt nisko w donicy. Przesadzoną roślinę obficie podlewamy wodą i na jakiś czas pozostawiamy poza bezpośrednim działaniem promieni słonecznych.

Najczęstsze błędy podczas przesadzania roślin – tego unikaj!

Przede wszystkim należy zwracać bezwzględnie uwagę na odpowiednią porę roku! Przesadzenie przeprowadzone w nieodpowiednim okresie może nawet spowodować, że roślina przez cały rok nie zakwitnie, a jej pędy i korzenie ulegną uszkodzeniu. Kolejnym błędem jest brak warstwy drenażowej w donicy – poskutkuje to zaleganiem wody w korzeniach.

Lepiej nie używać ziemi prosto z ogródka zamiast tej dedykowanej określonym gatunkom roślin. Może to powodować różne choroby. Wybierajmy więc gotowe mieszanki ziemi ogrodowej, uniwersalnej bądź dedykowanej danemu gatunkowi.

Nie należy nawozić roślin tuż po przesadzeniu! Ten zabieg będzie szokiem dla doniczkowego kwiatka, co wiąże się z uszkodzeniem korzeni. Warto więc odczekać minimum 4 tygodnie przed zasileniem rośliny. Pamiętajmy również o odpowiednim rozmiarze doniczki – jeżeli będzie ona zbyt duża, roślina przestanie wypuszczać nowe pędy, gdyż skoncentruje się na rozbudowie systemu korzeniowego. Nie narażajmy rośliny tuż po przesadzeniu na działanie promieni słonecznych. Nawet rośliny światłolubne nie mogą być od razu wystawiane na słońce, gdyż są bardziej podatne na poparzenie liści. Przez kilka tygodni nasze przesadzone kwiaty powinny znajdować się w miejscu mniej nasłonecznionym. Również zbyt niskie posadzenie roślin w donicy jest błędem – prowadzi to do gnicia korzeni.

Kamila Berthold
Fot. Enavto elements

Nawet jeśli dany kwiat lubi chłód, to nie oznacza, że jest odporny na mróz i porywisty wiatr. Należy przede wszystkim sprawdzić, jaka jest minimalna temperatura dla danego gatunku rośliny. Nawet otwieranie okna zimą czy przeciągi mogą wielu z nich zaszkodzić. Nie warto umieszczać więc tych roślin w miejscach narażonych na przeciągi. Z drugiej strony, kwiaty lubiące zimno nie będą dobrze wzrastać w pobliżu ciepłego kaloryfera. Jakie stawisko będzie więc najlepsze dla tego typu roślin? Można spróbować postawić doniczki na parapetach – zimno nie zawsze idzie w parze z brakiem światła.

A jak dbać o zimnolubne rośliny wiosną i latem, kiedy temperatura znacząco się podnosi, a pomieszczenia stają się bardziej nasłonecznione? Większość kwiatów doniczkowych, które preferują chłód, dobrze znosi umiarkowane zmiany temperatury, a część z nich będzie tego nawet wymagać! Pamiętajmy jednak, aby w okresie wiosenno-letnim chronić je przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych.

Podłoże odpowiednie dla roślin lubiących zimno

W doborze podłoża dla rośliny zimnolubnych nie ma jednego, prostego rozwiązania. Trzeba zwracać uwagę na poszczególne wymagania danego kwiatu. Najlepiej wybrać ziemię dedykowaną dla konkretnego gatunku. Na spodzie doniczki wysypujemy warstwę drenażową, na przykład z keramzytu.

Jak podlewać rośliny doniczkowe lubiące chłód?

Rośliny pokojowe, które preferują zimne pomieszczenia, potrzebują znacznie mniej słońca, a to oznacza, że również ich zapotrzebowanie na wodę nie jest wielkie. Podłoże w doniczce powinno być lekko wilgotne, lecz nie mokre – przelanie tych roślin to prosta droga do zgnicia korzeni. Podlewajmy regularnie, lecz oszczędnie. Pamiętajmy, aby pomiędzy nawadnianiem wierzchnia warstwa ziemi zdążyła przeschnąć. Niektóre sukulenty będą wymagały podlewania tylko raz na miesiąc, warto więc dostosować sposób dawkowania wody do danego gatunku rośliny. Niektóre kwiaty będą także potrzebowały zraszania. Niekiedy nie możemy w ogóle doprowadzić do przeschnięcia podłoża, gdyż spowoduje to obumarcie rośliny. Dotyczy to na przykład cynerarii.

Które rośliny doniczkowe lubią zimno?

Lista domowych roślin, które preferują zimne pomieszczenia jest dosyć spora! Kwiaty te będą naprawdę piękne się prezentować w niższych temperaturach. Oto TOP 10 roślin pokojowych, którym nie straszny chłód!

Bluszcze

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Bluszcze to zwykle rośliny bardzo łatwe w uprawie. Wymagają temperatury w zakresie 16-24°C przez cały rok. Większość z nich preferuje stanowiska półcieniste. Odmiany o barwnych liściach warto jednak postawić w miejscu słonecznym, z rozproszonym światłem – wtedy zachowają odpowiedni kolor ulistnienia.

Grudnik (Szlumbergera)

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Grudnik to bardzo popularna roślina, należąca do rodziny kaktusowatych. Jego cechą charakterystyczną jest fakt, że jesienią i zimą obficie kwitnie. Dobrze rośnie nawet, gdy słupek termometru spada do 10°C. Jednak świetnie poradzi sobie także w cieplejszych miejscach. To kwiat doniczkowy stosunkowo prosty w uprawie.

Cyneraria

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Pixabay

Cynerarię możemy spotkać w sklepach zimą bądź wczesną wiosną. Nie straszne jej temperatury spadające do 12-14°C, a nawet więcej – w takich warunkach najobficiej kwitnie. Kwitnienie może trwać nawet 2 miesiące. Cyneraria poza tym jest rośliną bardzo wdzięczną, zachwycającą różnorodnością kolorystyczną kwiatów.

Dracena obrzeżona

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Dracena pochodzi z Madagaskaru, więc wydaje się, że potrzebuje bardzo wysokich temperatur, odpowiadających tropikalnemu klimatowi tej afrykańskiej wyspy. I chociaż roślina ta uwielbia wyższą temperaturę i ciepłe promienie słońca, to poradzi sobie także w zimniejszym pokoju – zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym. Dla draceny jednak minimalna temperatura to 13°C.

Eszewerie

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Eszewerie to sukulenty wyglądem przypominające kwiaty róży. Są bardzo tolerancyjne – dla nich w pomieszczeniu, w którym się znajdują, temperatura może spaść do 5°C. W okresie wegetacyjnym będą jednak potrzebować umiarkowanej temperatury, a także sporej dawki słońca. To sprawi, że nabiorą bardzo intensywnej barwy, co zwiększy ich walory dekoracyjne. Zimą zapewnijmy im czas spoczynku.

Kaktusy

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Pixabay

To grupa łatwych w uprawie i różnorodnych roślin. Chociaż większość gatunków kaktusów żyje na pustyni i uwielbia ciepłe słoneczne promienie, to w okresie zimowym rośliny te muszą mieć zapewnione niższe temperatury: od 5 do 15°C. Okres spoczynku kaktusy mogą spędzić w pomieszczeniu, które będzie całkowicie odcięte od promieni słonecznych. Gdy zapewnimy tym roślinom odpowiednie warunki podczas spoczynku, możemy spodziewać się wysypu pięknych kwiatów.

Kamelia

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Kamelia nie należy do roślin łatwych w pielęgnacji. Jeżeli jednak będziemy odpowiednio dbać o tę roślinę, odwdzięczy się ona pięknymi, kolorowymi kwiatami. Kamelia obficie kwitnie zimą i wiosną. Chociaż lubi stanowiska widne, to nie można jej poddawać bezpośredniemu działaniu promieni słonecznych. Zimą wymaga temperatury od 6 do 12°C.

Kliwia

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Kliwia to piękny dekoracyjny kwiat, preferujący półcień. Należy zapewnić mu również  względnie stałą temperaturę. Latem może być ona wyższa, lecz jesienią i zimą powinna wynosić około 12-15°C. Ta egzotyczna roślina ożywi każde wnętrze. Idealnie będzie komponować się z innymi gatunkami kwiatów żyjących w tropikalnych klimatach.

Medinilla wspaniała

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Medinilla pochodzi z Filipin. To epifit o cudownych różowych kwiatach, które pojawiają się na roślinie od lutego do marca. Po przekwitnieniu medinilla nie traci nic ze swego uroku dzięki efektownym owocom. W okresie wegetacyjnym nie przeszkadza jej temperatura wynosząca nawet 30°C, jednak zimą dobrze będzie rosnąć w zimniejszych pomieszczeniach. Optymalną temperaturą w okresie jesienno-zimową będzie 15°C. Zapewniajmy jej różnicę temperatur pomiędzy nocą a dniem.

Eonium drzewiaste

Jakie kwiaty do zimnego pokoju? [TOP 10]

FOTO: Envato Elements

Eonium drzewiaste to sukulent o bardzo interesującym wyglądzie. Bardzo szybko rośnie, lecz do wzrostu potrzebuje dużo światła. Wtedy może zachować swój drzewiasty pokrój. Przez większość czasu roślina ta powinna znajdować się w pomieszczeniu cieplejszym (do około 20°C). Zimą natomiast zapewnijmy jej odpoczynek – wtedy temperatura może spaść do 15-18°C.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements, Pixabay

Zamiokulkas często gości w polskich domach, gdyż jest naprawdę mało wymagający. Jego największym atutem są smukłe łodygi, wyrastające z podziemnych kłączy. Ciemnozielone liście mają jajowaty kształt. 

Zamiokulkas zamiolistny

FOTO: Envato Elements

Skrzydłokwiat

Skrzydłokwiat rozwija piękne, białe kwiaty, których delikatne płatki owijają się wokół kolby kwiatostanowej. Roślina ta może kwitnąć właściwie cały rok – oczywiście jeżeli zapewnimy jej odpowiednią pielęgnację. Skrzydłokwiat najlepiej czuje się na parapetach północnych i wschodnich. 

Skrzydłokwiat

FOTO: Envato Elements

Sansewieria

Sansewieria

FOTO: Envato Elements

Sansewieria inaczej nazywana jest wężownicą. To subtelna roślina doniczkowa, która idealnie sprawdzi się w minimalistycznych i nowoczesnych wnętrzach. Jej długie, mieczowate liście są smukłe i przybierają kolory zielono-żółte. Sansewieria jest prosta w uprawie, ale trzeba pamiętać o kilku ważnych kwestiach. Po pierwsze, wężownica nie znosi wręcz bezpośredniej ekspozycji na słońce. Promienie słoneczne silnie parzą jej liście, z tego względu lepiej więc postawić ją w głębi pokoju lub w bardziej zacienionym wnętrzu. Po drugie, trzeba pamiętać, aby rośliny tej nie narażać na niską temperaturę – poniżej 10°C sansewieria zacznie obumierać. Wężownica nie ma szczególnych wymagań dotyczących podłoża, gdyż dobrze rośnie zarówno w przepuszczalnej ziemi dla kaktusów, jak i w zwykłej glebie ogrodowej.

Fiołek afrykański

Fiołek afrykański jest również jedną z popularniejszych roślin domowych, głównie ze względu na fakt, że jest bardzo wytrzymały. Jego liście są mięsiste i okrągłe, z kolei drobne kwiaty przypominają małe bukiety umieszczone na drobnych łodyżkach. Różne odmiany fiołków odznaczają się kolorami kwiatów, pokrojem czy ulistnieniem. Najpopularniejsze są jednak te o fioletowym ubarwieniu kwiatów. 

Fiołek afrykański

FOTO: Envato Elements

Cyklamen perski

Cyklamen perski

FOTO: Envato Elements

Cyklamen to bylina, często mylona z fiołkiem alpejskim – obie te rośliny mają bardzo podobne kwiaty. Kępy liści, które tworzy ta roślina, mają kształt serca i odznaczają się srebrnym unerwieniem. Spośród liści wyrastają urocze, motylkowate kwiaty. Gdy na zewnątrz panuje nieprzyjemna pogoda, cyklamen będzie ozdabiał nasz dom kwiatami – kwitnie on bowiem od jesieni do wiosny. Roślina ta najlepiej czuje się w chłodnym pomieszczeniu. Dobrym pomysłem będzie ustawienie jej na klatce schodowej lub w przedpokoju, nie potrzebuje ona bowiem dużo słońca, a bezpośrednia ekspozycja na silne promienie słoneczne może prowadzić do jej obumarcia. Cyklamen lubi ziemię wilgotną, pamiętać jednak trzeba, żeby odlewać nadmiar wody z podstawki, gdyż nie znosi on stojącej wody.

Filodendron czerwieniejący

Filodendron może pochwalić się imponującym wzrostem. 

Filodendron czerwieniejący

FOTO: Envato Elements

Aspidistra wyniosła

Aspidistra wyniosła

FOTO: Envato Elements

To kłączowa, cieniolubna roślina, z powodzeniem uprawiana w domach. Aspidistra odznacza się bardzo ciekawym wyglądem – tworzy eliptyczne, ostro zakończone i swobodnie zwisające po bokach liście oraz fioletowo-zielone kwiaty w kształcie gwiazd. Niestety, rośnie bardzo powoli, ale dzięki temu nie trzeba jej często przesadzać. Najlepiej sprawdzi się w łazience czy północnej sypialni, gdyż jest bardzo cieniolubna, a w dodatku nie straszne jej ciepło kaloryfera. Podlewamy ją 1-2 razy w tygodniu wiosną oraz latem i 1-2 razy w ciągu 2 tygodni jesienią oraz zimą.

Ołustek

Ołustek znany jest także pod nazwą „epipremnum złociste”. 

Ołustek

FOTO: Envato Elements

Maranta

Maranta to egzotyczna roślina o efektownym wybarwieniu. 

Maranta

FOTO: Envato Elements

Monstera

Monstera w naturze rośnie w głębi tropikalnych lasów deszczowych, jest więc stworzona do niedoborów światła. 

Monstera

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Monstera monkey mask to piękna, pnąca roślina doniczkowa. Charakteryzuje się ona dużymi, owalnymi dziurami w liściach, które rozwijają się w miarę dojrzewania. Ta cecha nadaje jej bardzo interesującego wyglądu. Dziury pojawiające się na liściach pełnią nie tylko funkcje ozdobne, ale także ułatwiają roślinie przetrwanie w jej naturalnym środowisku. Żyjące w naturze w tropikalnych lasach deszczowych monstery monkey mask za pomocą podziurawionych liści z łatwością wychwytują promienie słoneczne docierające w głąb lasów.

Monstera monkey mask – stanowisko i temperatura

Roślina ta potrzebuje jasnego lub częściowo słonecznego stanowiska. Da sobie radę także w cieniu, jednak ograniczona ilość światła spowolni jej wzrost. Nie ustawiajmy monstery monkey mask w pełnym słońcu, gdyż odmiana ta nie jest przyzwyczajona do bezpośredniej ekspozycji – w naturze żyje w głębi lasów deszczowych. Zbyt intensywne promienie słoneczne poparzą piękne, podziurawione liście. Pamiętajmy także o odpowiedniej temperaturze w pomieszczeniu, w którym znajduje się monstera monkey mask. Roślina ta bardzo lubi ciepło i najintensywniej będzie rosła w około 24 °C.

Monstera monkey mask – podłoże

Tej odmianie monstery zapewniamy podłoże przepuszczalne o lekko kwaśnym odczynie. Ciężka, mokra ziemia spowoduje gnicie korzeni. Dlatego podłoże najlepiej zmieszać z torfem, a dno doniczki dodatkowo wyłożyć warstwą drenażową, złożoną z keramzytu bądź podłoża do storczyków. To ułatwi odpływ nadmiaru wody.

Monstera monkey mas – podlewanie i nawożenie

Monkey mask podlewamy tylko wtedy, przy przeschną górne warstwy ziemi. Najprościej sprawdzić, czy ziemia jest już sucha, wkładając palec do doniczki. Jeżeli podłoże jest nadal wilgotne, lepiej wstrzymać się z podlewaniem. Jeżeli natomiast ziemia jest sucha, możemy przystąpić do nawodnienia monstery monkey mask. Roślinę podlewamy powoli, starając się nie zamaczać jej liści. Obserwujemy, kiedy woda odpłynie z otworów drenażowych i odlewamy jej nadmiar.

Monstera monkey mask żyje w naturze w bardzo wilgotnym środowisku. Z tego względu w pomieszczeniu trzeba zapewnić jej podobne warunki do tych naturalnych. Najlepiej zainwestować w nawilżacz powietrza, który stawiamy w pobliżu rośliny.

A jak nawozić monsterę monkey mask? W tej kwestii nie ma ona dużych wymagań. Raz na dwa tygodnie zasilamy ją rozpuszczonym w wodzie nawozem do roślin zielonych. Robimy to tylko w okresie wegetacyjnym, a więc wiosną i latem. Późną jesienią oraz zimą nasze monstery nie będą potrzebowały nawożenia, więc całkowicie z niego rezygnujemy. Znacznie częściej należy nawozić te rośliny, które rosną w pomieszczeniach słabiej oświetlonych.

Monstera monkey mask – przesadzanie i rozmnażanie

Monstera monkey mask nie wymaga częstego przesadzania, a nawet preferuje rosnąć w ciasnej doniczce. Przesadzamy więc roślinę dopiero wtedy, gdy jej korzenie będą widoczne z dna doniczki. Do przesadzania wykorzystujemy świeże podłoże. Koniecznie pamiętajmy także o warstwie drenażu. Zwróćmy uwagę na system korzeniowy monstery monkey mask, kiedy wyciągamy ją ze starego podłoża. Jeżeli zaobserwujemy, że jakaś część korzeni zgniła, to musimy obciąć je wysterylizowanymi nożyczkami.

A jak ukorzeniamy monsterę monkey mask? Sadzonki z trzema lub czterema liśćmi i korzeniem powietrznym umieszczamy w pojemniku z wodą. Korzeń powietrzny ucinamy tuż pod węzłem, a więc miejscem, z którego wyrósł liść. Takie sadzonki do prawidłowego wzrostu potrzebują temperatury około 23-26°C.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

W domach rośliny doniczkowe bardzo często umieszczamy na parapetach, a pod nimi zazwyczaj znajdują się kaloryfery. Ciepło płynące z grzejników jednak znacznie wysusza powietrze, przy okazji przesuszając liście roślin. Najlepiej więc przestawić rośliny w inne miejsce, które zapewni im jednak tę samą lub podobną dawkę światła słonecznego. Jeżeli jednak nie możemy tego zrobić, warto umieścić rośliny w płaskich pojemnikach wypełnionych warstwą keramzytu i niewielką ilością wody. Ciepło unoszące się z kaloryfera będzie powodowało parowanie cieczy. Jeżeli grzejnik bardzo mocno się nagrzewa, można pod rośliny podłożyć dodatkowe podkładki, na przykład korkowe bądź tekturowe – będą one dodatkową warstwą izolacyjną.

Należy także zraszać rośliny wodą o temperaturze pokojowej, omijając płatki kwiatów. Regularnie przycinamy także uschnięte liście. Róbmy to w ten sposób, aby nie naruszyć zdrowej tkanki rośliny. Warto też często usuwać kurz z liści, aby światło słoneczne skuteczniej docierało do rośliny. Robimy to za pomocą miękkiej i lekko wilgotnej ściereczki. Warto także zainwestować w nawilżacz powietrza – elektryczny bądź taki, który wiesza się na kaloryferze.

SPRAWDŹ: Jak podlewać i nawozić rośliny doniczkowe jesienią i zimą?

Jakim roślinom niestraszne ciepło kaloryferów?

Istnieje grupa roślin, którym wysoka temperatura i suche powietrze niestraszne. Warto jednak w ich przypadkach nie rezygnować z odpowiedniej pielęgnacji. Oto one.

Sansewieria (wężownica)

Sansewierię charakteryzują długie liście o mieczowatym kształcie. Ma dość małe wymagania uprawowe. Jest raczej gatunkiem preferującym delikatnie zwilżone podłoże, dobrze znosi także krótkotrwałe okresy suszy. Będzie więc dobrym wyborem dla osób, które o podlewaniu roślin… czasem zapominają. Wodę sansewieria magazynuje w liściach, jeżeli więc zobaczymy niepokojące objawy w tej części rośliny, to oznacza, że potrzebuje podlania. W przypadku tej rośliny najgroźniejsze jest przelanie korzeni, które często zdarza się jesienią lub zimą. Pamiętajmy, że w tym okresie rośliny potrzebują rzadszego podlewania niż w wiosenno-letnim czasie, a nadmierne nawadnianie to prosta droga do gnicia systemu korzeniowego.

Fiołek afrykański (sępolia)

Ta roślina pochodzi z terenów Afryki Wschodniej i ma wiele różnobarwnych odmian. Kwiaty fiołków najczęściej przybierają kolor czerwony, różowy, purpurowy, biały czy niebieski. Roślina ta lubi słoneczne stanowisko, nie toleruje jednak bezpośredniej ekspozycji na światło. Nie trzeba podlewać jej obficie, jednak warto robić to regularnie. Pod żadnym pozorem nie moczymy liści czy kwiatów, ponieważ spowoduje to ich gnicie lub porażenie przez choroby. Nie zraszajmy więc fiołków. Nie lubią one także przeciągów. Dość suche powietrze w pobliżu kaloryfera nie jest dla fiołków większym problemem, trzeba jednak zapewnić im sporo przestrzeni, aby mogły się swobodnie rozwijać.

Bilbergia zwisła

To oryginalna roślina o egzotycznym pochodzeniu – naturalnie spotyka się ją w lasach tropikalnych w Ameryce Środkowej oraz Południowej. Jest kuzynką ananasa jadalnego. Coraz częściej można zobaczyć tę niezwykłą roślinę także w domach. Zakwita pod koniec lata, ale dzięki właściwej pielęgnacji może kwitnąć aż do lutego. Bilbergia ma rozłożysty system korzeniowy, warto więc umieścić ją w sporej doniczce. Nie znosi bezpośredniego nasłonecznienia, najlepiej więc postawić ją na parapetach okien północnych i wschodnich. Dobrze radzi sobie w temperaturze pokojowej. Wymaga systematycznego, ale umiarkowanego podlewania.

Aspidistra wyniosła

Należy do rodziny szparagowatych i pochodzi z lasów wschodniej Azji. Jest rośliną niezwykle wdzięczną, chociaż rośnie powoli. Aspidistra wytwarza skórzaste, eliptyczne i ostro zakończone liście, a w okresie kwitnienia obsypuje się kwiatami wyrastającymi bezpośrednio z podłoża. Kwiaty te charakteryzują się gwiazdkowatym kształtem. To roślina cieniolubna, do jej uprawy warto więc wybrać miejsce w domu średnio bądź mocno zacienione. Z pewnością przyjmie się tam, gdzie inne rośliny rosną słabo. Postawmy ją w pomieszczeniach z oknem skierowanym na północ. Aspidistra źle znosi bezpośrednią ekspozycję na światło słoneczne. Dobrze radzi sobie z krótkotrwałą suszą. W okresie jesienno-zimowym wystarczy podlewać ją co 7-14 dni. Dobrze znosi także suche powietrze, a co więcej – odporna jest na kurz, dym czy częste wahania temperatury.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Nie do końca jest prawdą, że kaktusy pozostawione same sobie na parapecie dadzą sobie radę ze wszystkimi warunkami i że nie potrzebują wiele uwagi. Te kolczaste rośliny naturalnie rosną w bardzo ciepłym klimacie, jednak w naszym kraju trudno im zapewnić warunki panujące w ich naturalnym środowisku. Przede wszystkim kaktusy rosną na glebach mało urodzajnych, dlatego żyzna i wilgotna gleba raczej nie jest w przypadku ich uprawy wskazana. Potrzebne jest im jednak bardzo dobrze nasłonecznione miejsce, gdyż w miejscach, z których kaktusy pochodzą, są narażone na ekspozycję słońca w bardzo dużym stopniu.

Często mówi się też, że kaktusy są odporne na wszelkie choroby i szkodniki, a do życia wystarczy im jałowa gleba. Warto jednak pamiętać, że mimo iż rzeczywiście kaktusów nie trzeba przez długi czas podlewać, to również i te rośliny atakują choroby. Sporo chorób wynika z błędów dotyczących pielęgnacji. Przede wszystkim nie należy stawiać kaktusa w zbyt zacienionym miejscu. Musi on mieć stanowisko słoneczne, tak aby mógł rosnąć i kwitnąć. Kolejnym błędem jest zalanie wodą. Kaktus nie toleruje obfitego podlewania, ponieważ nie poradzi sobie z nadmiarem wody w doniczce. Zwróćmy także uwagę na podłoże – rośliny te potrzebują gleby przepuszczalnej, a nawet piaszczystej.

Choroby fizjologiczne kaktusów, czyli dlaczego moja roślina marnieje?

Choroby fizjologiczne wynikają ze złych warunków uprawy, które mają długotrwałe działanie. Jest kilka najczęstszych chorób, które powodują umieranie kaktusów.

Po pierwsze – oparzelizny. Pamiętajmy, że w naszym klimacie niebo najczęściej jest dosyć zachmurzone. I chociaż kaktus potrzebuje sporo słońca, to pozostawienie go na parapecie w letnie i upalne dni może powodować poparzenia. Wynika to z faktu, że roślina nie jest przyzwyczajona na co dzień do takich warunków. Poparzenia słoneczne można łatwo zauważyć – skórka rośliny jest zaczerwieniona, a na jej powierzchni pojawiają się białe plamy. Zapobiegajmy oparzeniom, zasłaniając kaktus biały kartką podczas największej eskalacji promieni słonecznych. Zadbajmy także o wietrzenie pomieszczenia.

Oczywiście trzeba ostrożnie dawkować ekspozycję na słońce, jednak również jego zbyt mała ilość jest zabójcza. Kaktus wówczas żółknie, a pędy się deformują. Aby przywrócić roślinę do życia, przestawmy ją w jak najlepiej nasłonecznione miejsce w domu.

Również brak wody może zabijać kaktusy, chociaż wydaje się, że nie jest to dla nich większym problemem. Warto jednak wiedzieć, że jeśli roślinom tym zabraknie wody w czasie wegetacji, to nie będą się one rozwijały. Długotrwały brak podlewania powoduje marszczenie się i więdnięcie łodyg, gdyż roślina stamtąd próbuje pobrać zmagazynowaną wodę. Gdy ziemia w doniczce jest sucha i spieczona, nie wsiąknie wody, dlatego jednorazowe obfite podlanie nie pomoże. Kaktusy podlewamy więc raz na około 3 tygodnie. Róbmy to jednak tak, aby całe podłoże było wilgotne.

Inne choroby kaktusów

Może też zdarzyć się tak, że pomimo odpowiednich warunków kaktusy też zaczną marnieć. Być może więc zostały zaatakowane przez chorobę niezwiązaną ze słońcem czy podlewaniem. Może ona mieć podłoże bakteryjne bądź grzybicze.

Choroby grzybowe kaktusów

Choroby grzybowe zagrażają kaktusom najbardziej. Najczęściej występują wtedy, gdy w swoim otoczeniu rośliny mają za dużo wilgoci. Jedną z najbardziej popularnych tego typu chorób jest fytoftoroza. Charakterystyczne objawy to brązowe plamy pojawiające się u nasady kaktusa. Z upływem czasu roślina marnieje w oczach – brązowieje i obumiera. Rozwojowi patogenu sprzyja zbyt obfite podlewanie, a więc nieustannie wilgotna gleba. Aby zwalczyć tę chorobę, przydadzą się opryski ze środków grzybobójczych.

Plamistość pędów również wywołana jest zbyt dużą wilgotnością w podłożu. Patogen atakuje te rośliny, które mają naruszoną tkankę bądź są osłabione. Bardzo charakterystycznym objawem są suche, jasne i dosyć spore plamy na powierzchni kaktusa. Wierzchołki tych roślin dodatkowo żółkną i usychają. Wraz z rozwojem choroby cała roślina obumiera. Skutecznie zadziała w tym przypadku oprysk z fungicydu.

Szara pleśń także rozwija się w warunkach wilgotnej gleby. Objawy to szary nalot, pod którym tworzą się gnijące plamy. Choroba niestety postępuje bardzo szybko, musimy więc prędko reagować, jeżeli tylko zauważymy pierwsze jej objawy.

Suchą zgniliznę z kolei rozpoznamy po pojawiających się na roślinie suchych, brunatnych plamach z żółtym obrzeżem. Choroba ta najczęściej atakuje młode rośliny, które nie są wystarczająco silne, aby ochronić się przed tym patogenem. Plamy rozszerzające na całego kaktusa niestety powodują jego śmierć. Choroba również rozwija się bardzo szybko i zaatakowany nią okaz trzeba będzie po prostu wyrzucić, a resztę kaktusów spryskać preparatem grzybobójczym. Oprysków nie należy robić w pomieszczeniu – na czas opryskiwania fungicydem wynosimy kaktusy na taras, balkon bądź przed dom.

Choroby bakteryjne

Wśród chorób bakteryjnych należy wymienić jedną, pojawiającą się najczęściej i najgroźniejszą – mokrą zgniliznę kaktusów. Infekcja ta nazywana jest czasami miękką zgnilizną. W rozwoju tej choroby sprzyja zbyt wilgotna gleba i mało przewiewne stanowisko. Objawia się ona brązowymi, gnilnymi plamami na roślinie, z których wydobywa się nieprzyjemnie pachnąca, żółtawa ciecz. Wraz z postępem choroby cały kaktus gnije, a łodyga w miejscu plam załamuje się. Nieduża plama daje jeszcze szansę, że kaktus powróci do zdrowia – czyścimy wówczas roślinę do czystej tkanki i spryskujemy preparatem grzybobójczym. Jednak te rośliny, na których plamy są sporych rozmiarów, nadają się niestety tylko do wyrzucenia.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Nadchodzący czas dla roślin doniczkowych będzie zupełnie inny niż sezon wegetacyjny. Zgodnie z naturalnymi potrzebami, rośliny w tym okresie wchodzą w stan spoczynku. Jednak w naszych domach najczęściej goszczą rośliny tropikalne, a te w okres spoczynku nie wchodzą, gdyż w naturze żyją w klimacie, w którym zimy nie ma. O te gatunki zdecydowanie też trzeba zadbać jesienią i zimą! W najbliższych miesiącach będzie coraz mniej słońca, co spowoduje, że metabolizm naszych roślin znacznie się spowolni. Wówczas zapotrzebowania na podlewanie i nawożenie znacząco spadną. Już jesienią osłabione rośliny mogą paść ofiarą szkodników – wciornastków, przędziorków, ziemiórek, tarczników czy wełnowców.

SPRAWDŹ: Jak zwalczać przędziorki, wełnowce i tarczniki?

Ogólna zasada dotycząca pielęgnacji roślin jesienią to zapewnienie im chłodniejszego miejsca oraz dostępu do działania promieni słonecznych. Warto pamiętać także, aby doniczki odsunąć od grzejników. Od jesieni liście roślin mogą zacząć żółknąć i usychać. Jak temu zaradzić? Okazuje się, że niektóre rośliny są w stanie naturalnie zwiększyć wilgotność powietrza poprzez odparowywanie wody z liści. Jest to efektywne zwłaszcza wtedy, gdy stoją w większych i zwartych grupach. Warto więc na czas jesienno-zimowy zrobić w domu małe przemeblowanie.

W najbliższych miesiącach warto zadbać również o zwiększenie wilgotności w domu. Można to zrobić dzięki nawilżaczowi powietrza. Innym sposobem będzie umieszczenie doniczek z roślinami na podstawkach wyłożonych drobnymi kamykami, keramzytem bądź żwirem polanym wodą. Parująca ciecz nawilży rośliny. 

FOTO: Envato Elements

Pamiętajmy, aby przy okazji jesiennych porządków przecierać delikatnie wilgotną i miękką szmatką liście! Kurz utrudnia docieranie światła do zielonych części rośliny. Od czasu do czasu naszej „dżungli” możemy zapewnić prysznic z letniej wody. Zrezygnujmy z tego zabiegu w przypadku sukulentów.

Jak podlewać rośliny domowe jesienią i zimą?

Rośliny w okresie jesienno-zimowym podlewamy rzadziej i mniej obficie – najlepiej raz lub dwa razy w tygodniu. Róbmy to tylko wtedy, kiedy ziemia przeschła. Jesienią, zwłaszcza kiedy często pada deszcz i jest wilgotno, ale kaloryfery jeszcze nie grzeją, należy zrezygnować ze zraszania roślin.

Początek sezonu jesienno-zimowego to już ostatnia szansa na przesadzanie roślin. Przeprowadźmy ten zabieg jednak w najbardziej naglących przypadkach – na przykład kiedy korzenie wyrosły poza doniczkę.

Jak nawozić rośliny doniczkowe jesienią i zimą?

Niektórzy uważają, iż roślin doniczkowych w miesiącach jesiennych i zimowych raczej nie nawozimy. Jednak ze względu na warunki panujące w naszych domach i mieszkaniach, stworzenie roślinom warunków idealnych do stanu spoczynku jest właściwe niemożliwe. Z tego względu i w okresie jesienno-zimowym można nawozić nasze pokojowe rośliny, ale oczywiście nie tak intensywnie jak wiosną oraz latem. Najlepiej zastosować niewielkie ilości nawozów rozpuszczanych w wodzie bądź nawozów o przedłużonym działaniu. Nie zapominajmy jednak o dopasowaniu nawozu do wymagań odpowiedniego gatunku rośliny. Te zabiegi tyczą się zwłaszcza roślin tropikalnych. Musimy mieć na uwadze, że niektóre rośliny, takie jak na przykład pelargonie czy fuksje, wymagają zimowania w chłodnym pomieszczeniu, z niewielkimi dawkami wody i brakiem nawożenia.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Chryzantemy w doniczkach to bardzo popularny wybór na jesienne święto zmarłych. Są przede wszystkim wygodne: wystarczy postawić doniczkę na nagrobku, obok niego lub wkopać ją, jeśli grób nie jest zabudowany płytami. 

Wśród chryzantem w doniczkach można wyróżnić trzy typy: 

• chryzantemy drobnokwiatowe, 
• chryzantemy średniokwiatowe, 
• chryzantemy wielkokwiatowe. 

Wśród nich najbardziej odporne na warunki pogodowe są chryzantemy drobnokwiatowe. Wielkokwiatowe, choć wyglądają reprezentacyjnie, najgorzej znoszą minusowe temperatury, zatem jeśli pogoda w listopadzie nie dopisze, taka dekoracja szybko ulegnie zniszczeniu. 

Chryzantemy cięte do wazonu: jakie wybrać? 

Sprzedawcy kwiatów oferują szeroką gamę ciętych chryzantem, które możemy umieścić w wazonach na cmentarzu. Wśród nich możemy znaleźć odmiany: 

• kuliste, 
• igiełkowe, 
• pomponowe, 
• daliowe, 
• płaskie. 

W przypadku wyboru odmiany decydująca jest zwykle kwestia gustu. Jednak przy zakupie musimy pamiętać o tym, że rośliny powinny być jak najbardziej świeże. Jeśli cięte chryzantemy mają zasychające kwiaty i liście, nie ma co liczyć, że włożenie ich do wody pomoże. Z kolei jeśli kwiaty się przewieszają, a ich płatki są przezroczyste, może to oznaczać, że chryzantema przemarzła i nie przetrwa długo jako cmentarna dekoracja. 

Sztuczne chryzantemy: czy warto je wybrać? 

Jeśli nie mamy czasu martwić się o stan chryzantem, które zaniesiemy na groby bliskich zmarłych, bądź odwiedzamy odległe cmentarze, można zdecydować się na zakup sztucznych kwiatów i przygotowanie z nich wiązanki lub stroika. Takie rośliny można wykorzystać kilkukrotnie, bowiem jeśli są w dobrym stanie, możemy po jakimś czasie wyjąć je z wazonu czy wiązanki i przygotować z nich nową kompozycję. Niekiedy wystarczy odświeżyć sztuczne chryzantemy, myjąc je w wodzie z mydłem i pryskając lakierem do włosów. 

Zobacz także: Stroik na cmentarz: jak przygotować tanią i piękną ozdobę na grób?

Czy kolor chryzantemy ma znaczenie? 

O dziwo, okazuje się, że kolor chryzantem, które wybieramy na groby naszych bliskich, ma znaczenie! I nie chodzi tu tylko o romantyczną mowę kwiatów czy względy estetyczne. Spośród palety barw, jaką oferują odmiany chryzantem, kwiaty żółte i białe lepiej zniosą trudne warunki pogodowe. Z tego powodu jeśli nie zależy nam na konkretnym kolorze, taka chryzantema może być najlepszym wyborem. Trzeba jednak pamiętać, że nie ma kwiatów odpornych na każdą pogodę i przy większym przymrozku przyjdzie nam szybko się pożegnać z żywą chryzantemą. 

Przeczytaj także: Ceny chryzantem i ceny zniczy szokują. Ile trzeba za nie zapłacić?

Gdy kupujemy chryzantemy na święto zmarłych i zależy nam, by przetrwały dłużej, warto dowiedzieć się od sprzedawcy, czy rośliny uprawiane były w gruncie. Takie odmiany mają szansę przetrwać dłużej. Dobrze także przyjrzeć się chryzantemom i ocenić, czy mają jeszcze nierozwinięte kwiaty. Jeśli tak, a cała roślina jest w dobrej kondycji, dobrze zdecydować się właśnie na mniej rozkwitniętą chryzantemę, bowiem przy dobrej pogodzie i odpowiedniej pielęgnacji kwiaty stopniowo będą się rozwijać i będzie ona służyć jako dekoracja dłużej. 

Jak przedłużyć trwałość chryzantem ciętych? 

Gdy decydujemy się na chryzantemy cięte, warto zadbać o to, by kwiaty jak najdłużej stały w wazonie. Dlatego lepiej zakupić je nieco wcześniej i w domu przygotować bukiet, ścinając końcówki łodyg pod skosem. Dzięki temu chryzantemy będą lepiej nawodnione. 

Aby przedłużyć trwałość ciętych kwiatów, można wykorzystać gotowe odżywki, stworzone specjalnie do tego celu. Jednak można to zrobić także domowym sposobem: w wazonie z wodą, w którym będą stały chryzantemy, rozpuszczamy tabletkę aspiryny. Dzięki temu rośliny dłużej będą nas cieszyć swoim dobrym wyglądem.

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Sposób podlewania należy dostosować do potrzeb konkretnego gatunku rośliny. Musimy dowiedzieć się, skąd ona pochodzi i w jakich warunkach rośnie naturalnie. Kaktusy czy sukulenty mają płytki i słabo rozbudowany system korzeniowy, gdyż w naturze na pustyni wodę otrzymują raz na kilka tygodni bądź miesięcy. Nie można więc absolutnie podlewać ich zbyt obficie, gdyż doprowadzić to do zgnicia korzeni. Z kolei rośliny pochodzące z lasów tropikalnych będą potrzebowały nieco więcej wody. W tych przypadkach trzeba niezwykle uważać – w dżungli jest ciepło i wilgotno, a w naszych domach bardzo często sucho i chłodno, nie można więc dopuścić do tego, że ziemia w doniczkach tych roślin będzie cały czas mokra. Doprowadzi to bowiem bardzo szybko do wystąpienia chorób grzybowych i gnicia systemu korzeniowego. Poczekajmy więc, aby podłoże przeschło przed następnym podlewaniem. Istnieją także takie rośliny doniczkowe, jak paprotki czy asparagus, które lubią mieć stale mokre podłoże. W tej sytuacji nie doprowadzajmy do przeschnięcia gleby w doniczce – to praktycznie natychmiast doprowadzi do zbrązowienia i uschnięcia liści. Pamiętajmy, że lepiej roślinę przesuszyć niż przelać, gdyż wówczas dużo łatwiej ją odratować.

Roślina przesuszona – jak to rozpoznać i jak ją uratować?

Pamiętajmy, że to, czy roślina jest przesuszona, zależy często od konkretnego gatunku. U większości sukulentów brak wody objawia się marszczeniem i żółknięciem, a w ostateczności – brązowieniem. Inne rośliny domowe w sytuacji odwodnienia zwijają liście, które z czasem opadają w dół i żółkną od dołu. Od przesuszenia większość roślin traci swój intensywny zielony kolor. Liście wówczas zasychają i często kruszą się w dłoniach.  

Brak wody to dla rośliny forma stresu. Jeżeli natychmiast dostarczymy jej ogromnej ilości wody, to tylko pogorszymy sytuację. W przypadku odwodnienia należy podlewać roślinę umiarkowanie. Na początku polewamy wierzchnią warstwę ziemi niewielką ilością wody. Odczekujemy około 10 minut, a następnie ponownie polewamy podłoże taką samą ilością wody. Nie możemy dopuścić, aby w doniczce utworzyło się błotko. Przed następnym podlewaniem należy poczekać, aż ziemia w doniczce praktycznie przeschnie. Gdy podłoże jest jeszcze mokre, nie należy nawadniać kwiatów – doprowadzi to do zamierania rośliny spowodowanego gniciem korzeni. Jeżeli przesuszona roślina nadal jest zwiędnięta i pomarszczona, to należy po prostu uzbroić się w cierpliwość i nie dolewać za dużo wody, zwłaszcza do mokrego podłoża. Przesuszone liście powinniśmy obciąć, aby odciążyć naszego kwiatka.

Przesuszone liście powinniśmy obciąć, aby odciążyć naszego kwiatka.

FOTO: Envato Elements

Roślina przelana – jak to rozpoznać i jak ją uratować?

Najczęstszym przejawem przelania rośliny jest żółknięcie lub brązowienie liści przy ciągle wilgotnym podłożu w doniczce. Liście takiej rośliny zaczynają barwić się na żółto od końcówek, a te często się zwijają. Gdy te części rośliny żółkną od przelania, to zauważymy, że stają się one dodatkowo mięsiste i wodniste. Ziemia w doniczce jest ciągle wilgotna, ale roślina wygląda na zwiędniętą – to znak, że dostarczaliśmy jej nadmiaru wody.

Aby uratować przelaną roślinę, w pierwszej kolejności za pomocą patyczka bądź widelca rozluźniamy wierzchnią warstwę gleby na głębokość około 4-5 cm. W ten sposób do systemu korzeniowego dopuścimy powietrze, które pomoże w wysuszeniu nadmiaru wody w ziemi. Po jakimś czasie wyciągamy roślinę z ziemi i pozostawiamy do oschnięcia. Nie możemy jednak dopuścić do tego, aby ziemia i korzenie całkowicie wyschły. Przesuszanie rośliny i jej korzeni trwa zazwyczaj do 1 do 3 dni. Na koniec powinniśmy posadzić roślinę w nowym podłożu i pamiętać, aby tym razem podlewać ją właściwie.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Istnieje wiele odmian orchidei, natomiast wszystkie wymagają odpowiedniego dostępu do światła słonecznego, wystarczającej ilości wody oraz właściwie dobranego podłoża w doniczce.

Niewystarczająca ilość światła często kończy się tym, że storczyki nie kwitną. Jak więc sprawdzić, czy nasza roślina otrzymuje odpowiednią dawkę promieni słonecznych? Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na kolor jej liści. Ciemnozielony odcień tej części orchidei wskazuje na zbyt małą ilość światła, z kolei żółtawo-zielone bądź czerwone liście stanowią ostrzeżenie, że storczyk otrzymuje za dużo światła. Idealnym odcieniem liści jest jasna zieleń.

Kolejną ważną kwestią jest podłoże dla storczyków. Powinno ono być lekkie i przepuszczalne. Dzięki temu ziemia będzie swobodnie przesychać po podlaniu. Unikajmy sadzenia storczyków w standardowej glebie dedykowanej roślinom ogrodowym. Zamiast tego wybierajmy gotowe mieszanki dedykowane uprawie orchidei.

Warto także sprawdzać orientacyjnie wagę rośliny poprzez podniesienie storczyka do ręki. Jeżeli gleba jest sucha, a storczyk w doniczce wydaje się lekki, jest to znak, że należy go podlać. Ciężka roślina natomiast nie potrzebuje wody. Innym rozwiązaniem sprawdzania wilgotności gleby jest włożenie palca głęboko do doniczki. Gdy podłoże jest suche, należy podlać storczyka. Przyglądajmy się również korzeniom naszej rośliny – ich stan może wiele powiedzieć o kondycji orchidei. Tuż po podlaniu jej korzenie powinny stać się jasnozielone. Jeżeli są szare i wyschnięte, to otrzymuje ona za mało wody. Brązowy lub czarny system korzeniowy świadczy o jej gniciu, co jest spowodowane zbyt dużą ilością wody. Białe korzenie to znak, że ilość wody jest wystarczająca.

Jak podlewać storczyki?

Przez cały rok wlewamy do doniczki wodę wczesnym rankiem. Taka woda musi być przegotowana, ale letnia. Można zastosować także wodę destylowaną. Zimą podlewamy orchideę raz w tygodniu, w cieplejsze miesiące natomiast przynajmniej dwa razy w ciągu tygodnia. Storczyki podlewamy, dopóki woda nie będzie swobodnie wypływać z doniczki. Nie należy jednak przesadzać z podlewaniem! Nadmiar wody prowadzi do gnicia systemu korzeniowego rośliny. Gdy nasze storczyki rosną w pomieszczeniu o suchym powietrzu, dobrą metodą okaże się spryskiwanie ich letnią wodą.

Jak nawozić storczyki?

Pielęgnacja storczyków wymaga oczywiście odpowiedniego nawożenia, zarówno w stanie kwitnienia, jak i niekiedy w stanie spoczynku. Najlepszy będzie zrównoważony nawóz z niezbędnymi składnikami odżywczymi. Musi on zawierać śladowe bądź w ogóle zerowe ilości mocznika i azotu. Niewskazane jest nawożenie suchego storczyka, gdyż powodować może to spalenie suchych korzeni. W pierwszej kolejności zadbajmy więc o odpowiednie nawodnienie rośliny. Po podlaniu nawóz rozcieńczamy z wodą w proporcji 1:4. Ten roztwór stosujemy co dwa tygodnie lub raz w miesiącu, w zależności od potrzeb orchidei. Warto  mieć na uwadze fakt, iż większość odmian ma największe zapotrzebowania na składniki pokarmowe od kwietnia do września. Wtedy właśnie storczyki rosną intensywnie i kwitną. Sygnałem wskazującym na to, że roślina potrzebuje nawożenia, jest wypuszczenie przez nią nowego pędu kwiatowego czy młodego liścia.

Nie należy nawozić suchego storczyka, gdyż można w ten sposób spalić korzenie rośliny.

FOTO: Envato Elements

Jakie stanowisko będzie odpowiednie dla storczyków?

Orchidee najlepiej czują się przy oknach wychodzących na południe bądź na wschód. Nie umieszczajmy storczyka przy oknie zachodnim, gdyż wysoka temperatura w popołudniowe godziny negatywnie wpłynie na jego rozwój. Stanowiska ze strony północnej są natomiast zbyt zacienione. Ważną zasadą jest, aby liście nie dotykały szyby, zwłaszcza zimą! Niska temperatura może powodować przemarzanie tej części storczyka. Pamiętajmy, że nadmierna ilość światła może poparzyć liście orchidei. Dobrze jest więc przesuwać co jakiś czas doniczkę ze storczykiem – w zależności od pory roku i temperatury, od i do okna.

Jak uprawiać storczyki w czasie spoczynku?

W czasie zimowego spoczynku storczyki tracą kwiaty i liście. Nie wyrzucajmy wtedy rośliny! Potrzebuje ona po prostu czasu na regenerację: wzmacnia swój system korzeniowy, wypuszcza nowe liście i gromadzi energię. Orchidee w doniczce zakwitają przeważnie co 8-12 miesięcy. Nie potrzebują one w czasie zimy tak dużo wody. Wówczas możemy również zaprzestać ich nawożenia. Zimujący storczyk nie pobiera aż tylu składników pokarmowych z gleby, aby mu ich dodatkowo dostarczać. Orchidei, która znajduje się w stanie spoczynku, należy przede wszystkim zapewnić więcej światła, a także przenieść do chłodniejszego pomieszczenia. Pojawiające się na roślinie nowe zalążki pędów to znak, że roślina „wybudza się” z zimowego spoczynku i można zacząć podlewać ją częściej, a także wprowadzać rozcieńczone nawozy.

Jak rozpoznać i zwalczać choroby storczyków?

Jednym z najczęściej spotykanych niepożądanych objawów chorobowych w hodowli storczyka są żółte liście z zielonymi nerwami. Wskazują one na chlorozę liści. Choroba ta spowodowana jest podlewaniem wody na przykład prosto z kranu, która zawiera sporą ilość wapnia, co w rezultacie skutkuje niedoborem żelaza u rośliny. W konsekwencji żółte liście storczyka zaczynają usychać i opadać. Roślina odzyska piękny wygląd, jeśli zmienimy jej podłoże na kwaśne i wybierzemy do podlewania wodę odstaną, przegotowaną bądź deszczówkę. Można zastosować także doraźnie nawóz z podwyższoną ilością żelaza.

Żółte liście orchidei mogą świadczyć o chorobie nazywanej chlorozą.

FOTO: Envato Elements

Miękkie liście z wydzielającymi nieprzyjemny zapach mokrymi plamami to oznaka mokrej zgnilizny bakteryjnej. Chorobę tę wywołują bakterie z rodzaju Pseudomonas. Aby jej zaradzić, należy przede wszystkim obciąć porażone części rośliny. Posypujemy miejsca cięcia dodatkowo węglem. Stosujemy także preparat grzybobójczy.

Po przelaniu rośliny, czego efektem będą pomarszczone i opadające liście, należy niezwłocznie wyciągnąć storczyka ze starego podłoża, osuszyć korzenie, usnąć przegniłe części, a następnie umieścić orchideę w nowej ziemi. Pamiętajmy, aby nie doprowadzić do kolejnego przelania!

Co natomiast oznaczają lepkie liście u storczyka? To często efekt gutacji – roślina wydziela wodę poprzez pory umieszczone na powierzchni liści. Proces ten pomaga orchideom poradzić sobie z nadmiernym i zbyt częstym podlewaniem. Nie należy ich wówczas wycierać ani stosować żadnego oprysku, a zwyczajnie ograniczyć nawadnianie. Trzeba także profilaktycznie sprawdzić stan korzeni.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay, Envato elements

Jesienne cebulki kwiatowe sadzi się w październiku. Zakwitną one pięknie wczesną wiosną. 

Cebulki tulipanów pięknie zakwitną wczesną wiosną.

FOTO: Envato Elements

• czosnek ozdobny,
• krokus,
• hiacynt,
• narcyz,
• tulipan,
• szafirek,
• szachownica,
• przebiśnieg,
• lilia.

Jak sadzić cebulki kwiatów? Przede wszystkim trzeba wziąć pod uwagę odpowiednią głębokość – powinna ona wynosić tyle, co trzykrotność wysokości samej cebulki. Krokusy czy szafirki sadzimy na głębokość 8 cm, z kolei przebiśniegi i tulipany – na 10 cm. Cebulki hiacyntów powinny być sadzone nieco głębiej – 12-15 cm. Czosnek ozdobny i narcyza sadzimy najgłębiej – na 15-18 cm. Jeżeli mamy wątpliwości co do głębokości sadzenia danych cebulek, możemy sprawdzić szczegółowe informacje na kupowanych w sklepach opakowaniach. Do sadzenia cebulek z pewnością przyda się specjalna sadzarka ręczna lub pikownik. Kwiaty z cebulek nie potrzebują dużo miejsca na rabacie. Najlepiej sadzić je w grupach, wtedy otrzymamy naprawdę ciekawy efekt, chociaż dobrze prezentują się także pojedyncze egzemplarze. Do sadzenia wybierajmy cebulki jak największe. Sprawdzajmy również, czy są zdrowe oraz nieuszkodzone.

Do sadzenia cebulek z pewnością przyda się specjalna sadzarka ręczna lub pikownik.

FOTO: Envato Elements

Jesień wciąż pełna kolorów i kwiatów

Październik i listopad to już ostatnie chwile przed zimą, kiedy nasze ogrody i rabaty nadal mogą być kolorowe. Wiele krzewów i drzew liściastych przebarwia się w tym okresie na wiele kolorów. Zwłaszcza w popularnych ostatnimi czasy ekoogrodach rośliny kwitną praktycznie o każdej porze roku, gdyż pełne są kolorowych bylin, kwiatów jednorocznych czy aromatycznych ziół.

Jest jeszcze szansa na to, aby stworzyć jesienną rabatę z kwiatów i roślin dostępnych na rynku o tej porze roku. 

Cynie to kwiaty, które można jeszcze posadzić na jesiennej rabacie.

FOTO: Envato Elements

• cynie,
• nagietki,
• bratki,
• szałwie błyszczące,
• nasturcje,
• lwie paszcze,
• heliotropy,
• celozje,
• chryzantemy sezonowe.

Kompozycje tworzyć możemy albo w gruncie, albo w donicach. Przy planowaniu rabaty pamiętajmy, aby rośliny były pogrupowane według wysokości – najwyższe z tyłu oraz niskie z przodu.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Wrzosy są bardzo wdzięcznymi roślinami i nie są wymagające, gdyż potrafią się przystosować do panujących warunków. Jeżeli chcemy mieć je w ogrodzie, posadźmy je właśnie teraz, czyli w sierpniu. 

Jak sadzić wrzosy w ogrodzie?

Te piękne kolorowe łany tworzy wrzos pospolity w wielu odmianach i kolorach. Podłoże pod jego uprawę musi być jednak przepuszczalne i łatwo wysychające, koniecznie kwaśne, czyli o pH 3,5–5,0. Wrzosy preferują stanowiska słoneczne, więc powinny być sadzone w miejscach, gdzie promienie słoneczne nie będą niczym ograniczane. Pod wrzosy przeznaczmy miejsce w ogrodzie o glebie ubogiej w składniki, piaszczystej, ale wzbogaconej kwaśnym torfem, bo rzadko naturalnie występuje gleba o tak niskim wymaganym pH. Można również miejsce przeznaczone pod wrzosowisko wysypać specjalną mieszanką dla wrzosów.

Wrzosy przyniesione z lasu niestety rzadko się przyjmują, więc lepiej kupić interesujące nas odmiany w sklepie ogrodniczym

FOTO: Małgorzata Wyrzykowska

Ponieważ wrzos szybko się rozrasta dzięki dobrze korzeniącym się pędom i tworzy duże ilości nasion, należy pilnować, by nie rozrastał się poza teren dla niego wyznaczony. A może to być duża połać ogrodu lub niewielka wyspa. Ważne, by stworzyć mu barierę, która uniemożliwi rozrost, np. betonową lub kamienną zaporę.

Jakie mogą być kolory wrzosów?

Wśród krzewinek panuje ogromna różnorodność, są niskie, kobiercowate, dorastające do 10 cm wysokości, a także wysokie dorastające do 40 cm o wzniesionych pędach. W naturalnych warunkach występują również giganty osiągające nawet 70 cm wysokości.

Są również krzewinki o różnej barwie liści – nie tylko zielone, lecz także

• żółte,
• szare,
• pomarańczowe,
• a nawet czerwone.

Kwiaty mogą być pojedyncze lub pączkowe, czyli takie, które w ogóle się nie otwierają, przez co owady nie mają do nich dostępu i te kwitną po kilka miesięcy. Koloryt kwiatów to cała gama barw i odcieni: od bieli przez fiolet i róż po ciemną czerwień.

Zaplanuj nasadzenia wrzosów, czyli jak zrobić wrzosowisko w ogrodzie

Zarówno kolor kwiatów i liści jest istotny, jak i wysokość roślin. Od tego bowiem zależy ich rozmieszczenie. Aby wrzosy dobrze się prezentowały, należy posadzić koło siebie po kilka lub kilkanaście egzemplarzy jednej odmiany. Najlepiej ustawić obok siebie doniczki z roślinami w miejscu przyszłego sadzenia i ocenić, jak się w tym ustawieniu prezentują i ewentualnie wprowadzić korektę. Liczba roślin na metrze kwadratowym zależy od odmiany i jej siły wzrostu, waha się jednak średnio od 9 do 12 szt. Po posadzeniu glebę wokół roślin należy wysypać przekompostowaną korą sosnową, która uchroni przed utratą wilgoci latem, przemarznięciem zimą i zmniejszy rozwój chwastów.

Zaplanuj nasadzenia wrzosów czyli jak zrobić wrzosowisko w ogrodzie

FOTO: Pixabay

Kiedy i jak przycinać wrzosy?

W warunkach naturalnych wrzosy żyją do 20, czasem 25 lat, ale w ogrodzie żywotność wrzosów jest krótsza i wynosi do 6 lat. Kluczem do sukcesu jest coroczne wiosenne przycinanie (w kwietniu) oraz okrywanie zimą. Podczas przycinania pędy ścinamy tuż pod zasuszonym kwiato­stanem. Po tym zabiegu rośliny szybko wypuszczą nowe gałązki i się zagęszczą.

Jakie kwiaty sadzić obok wrzosów?

Jako towarzystwo dla wrzosów można posadzić wrzośce czy kwitnące byliny. Wiosną dodadzą uroku np. sasanki, latem przetaczniki, a jesienią astry czy rozchodniki okazałe. Ale to nie wszystko. Można dodać ozdobne trawy, a także jałowiec, sosny i brzozę brodawkową. Na małym terenie formy karłowe.

Wrzosy ładnie się prezentują w towarzystwie azalii, pierisów, kalmii, różaneczników, laurowiśni.

W warunkach naturalnych wrzosy żyją do 25 lat, ale w ogrodzie do 6 lat. Kluczem do sukcesu jest coroczne wiosenne przycinanie i ich okrywanie na zimę

FOTO: Małgorzata Wyrzykowska

Małgorzata Wyrzykowska

Jakie rodzaje irysów można spotkać naszych ogrodach?

W uprawie przydomowej prym wiodą odmiany kosaćców niemieckich jedno- i wielobarwnych. Najwięcej jest takich o kwiatach niebieskich w różnych odcieniach. Jednak znane są również odmiany iryów o kwiatach:

• białych,
• żółtych,
• pomarańczowych,
• różowych,
• purpurowych
• czy fioletowych w różnych odcieniach.

Najbardziej poszukiwane są kosańce odmiany amerykańskie, wyróżniające się bardzo silnym wzrostem i ogromnymi kwiatami o niespotykanych barwach.

Można spotkać irysy w barwach fioletowych w różnych odcieniach

FOTO: Pixabay

Kosaciec – jakie miejsce wybrać do sadzenia? 

Dla kosaćców kłączowych wybieramy miejsce słoneczne lub lekko zacienione, osłonięte od wiatrów. Gleba powinna być średnio zasobna w składniki pokarmowe i przepuszczalna. Pod sadzenie roślin nie należy stosować świeżego obornika, ale można użyć wiosną przefermentowanego jako ściółkę między roślinami dobrze rozrośniętymi.

Kiedy najlepiej dzielić irysy? Jak wykonać ten zabieg?

Kłącza kosaćców są krótkie, mięsiste i silnie rozgałęzione. Rosną tuż pod powierzchnią i łatwo je wykopać. Najlepiej rośliny dzielić 3 tygodnie po kwitnieniu, gdy nowe przyrosty kłączy wypuszczają nowe korzenie.

Zanim posadzimy oddzielone odcinki na miejsce stałe, warto obsypać je popiołem drzewnym, który ochroni przed chorobami grzybowymi

FOTO: Małgorzata Wyrzykowska

Liście przycina się na wysokości 15 cm, ostrożnie wykopuje kłącze i dzieli na niewielkie części, odrzucając środkowe części obumierające. Do rozmnażania nadają się kłącza z zewnętrznych stron wykopanej rośliny.

Zaraz po podziale należy je posadzić w nowym miejscu w odstępach co 15 do 25 cm w przypadku niskich odmian, a w przypadku wysokich – w odleg­łości około 50 cm. Kłącza sadzimy w grupie tak, by wachlarzowe liście skierowane były na zewnątrz.

Najwięcej jest irysów o kwiatach niebieskich w różnych odcieniach

FOTO: Pixabay

Małgorzata Wyrzykowska
Fot. pixabay

Jak przygotować ogród czy taras pod nowe kwiaty?

Rośliny cebulowe, kłączowe czy bulwiaste możemy uprawiać zarówno na kwiatowych rabatach, jak i w pojemnikach na tarasie. Sadząc je w pojemnikach, należy zadbać o właściwy drenaż. Pod rośliny wybierajmy miejsce na rabacie ciepłe i słoneczne, a także lekko wilgotne. Zanim wysadzimy cebule na rabatach, należy dokładnie przygotować podłoże, czyli je odchwaścić, głęboko przekopać z kompostem bądź przefermentowanym obornikiem i wyrównać. Należy również pamiętać, że głębokość sadzenia roślin cebulowych zależna jest od wielkości cebuli i wynosi trzykrotną jej wielkość.

Kiedy sadzić mieczyki czy dalie?

Do roślin wysadzanych na rabaty wiosną należy mieczyk. W sprzedaży dostępne są liczne odmiany o przeróżnych barwach kwiatów zebranych w okazałe groniaste kwiatostany. Cebule mieczyków wysadza się do gruntu, w zależności od uprawy, od połowy kwietnia do połowy czerwca.

Równie dużą sympatią cieszą się dalie, zwane georginiami. Tych też jest ogromna gama – różnią się wysokością, budową kwiatostanów i kolorem kwiatów. Do gruntu powinny trafić w drugiej połowie maja.

Zainteresuj się pięknymi frezjami czy iksją

Z rzadziej uprawianych na uwagę zasługuje frezja, która szczyci się odmianami o wielu barwach pięknie pachnących kwiatów zebranych w wygięte na bok kwiatostany.

Inną piękną rośliną jest iksja, która ma liczne gwiazdkowate, zebrane w kłosowate kwiatostany kwiaty barwy białej, żółtej, pomarańczowej, różowej czy czerwonej.

Tym, którzy lubią ciekawostki, polecany jest eukomis tworzący charakterystyczne kwiatostany w postaci gron, które na górze kończą się pióropuszem liści.

Piękna lilia afrykańska i mieczyk abisyński

A może agapant, zwany lilią afrykańską? Ma dekoracyjne, kuliste kwiatostany złożone z białych lub niebieskich kwiatów. Do tej plejady należy również zaliczyć inkarwillę, która ma kielichowate kwiaty w różnych barwach, jak i z liści przypominających nieco paprocie.

Ciekawa jest także galtonia, zwana letnim hiacyntem. Ma pachnące, dzwonkowate białe kwiaty w kwiato­stanach osadzonych na wysokim pędzie. Podobnie umieszczone są duże białe lub żółte kwiaty o oryginalnej budowie u ismeny.

Ciekawą rośliną jest . Jest bliskim krewnym popularnych u nas mieczyków ogrodowych. Wytwarza atrakcyjne gwiazdkowate kwiaty o białej barwie z karminowo-brązowym oczkiem.

Małgorzata Wyrzykowska

Do rodzaju Lawenda (Lavandula L.) należy 41 gatunków roślin, które wyróżniają się silnym, ale przyjemnym aromatem, który uwalnia się już po delikatnym dotknięciu. Każdy gatunek lawendy kwitnie o innej porze, ale szczyt kwitnienia przypada od połowy czerwca do połowy sierpnia.

Lawenda kojarzona jest przez wielu jako symbol Prowansji, w której klimacie doskonale się odnajduje. Ale nie tylko tam. W Polsce jej pielęgnacja wymaga nieco więcej pracy, co nie znaczy, że nie możemy podziwiać lawendowych kwiatów i zapachów wzdłuż ścieżek, przy altanach, ale i w doniczkach na balkonie i tarasie.  

W naturze występuje w siedliskach suchych i na zboczach wzgórz basenu Morza Śródziemnego, w północno-wschodniej Afryce i na Półwyspie Arabskim, aż po Wyspy Kanaryjskie, Somalię i Indie. Łacińska nazwa rodzaju lavandula pochodzi od słowa lavare, co oznacza czyścić, a więc nawiązuje do oczyszczających i antyseptycznych właściwości tej rośliny.

FOTO: Pixabay

Gdzie w ogrodzie posadzić lawendę? Co powinniśmy wiedzieć o pielęgnacji lawendy?

W więkoszści gatunki lawendy to zimozielone krzewinki, o mniej lub więcej zdrewniałych łodygach. Liście są szarozielone i kutnerowate. Barwy kwiatów sięga od wszystkich odcieni błękitu, przez fiolet, róż do bieli.

Pielęgnacja lawendy, w tym podlewanie i przycinanie, jest bardzo ważną częścią jej uprawy. Tym bardziej, że wzrost i kwitnienie lawendy są odzwierciedleniem całej pielęgnacji.

• Lawenda uwielbia miejsca nasłonecznione, o dobrze zdrenowanym i przepuszczalnym podłożu, najlepiej z dużą zawartością wapnia.
• Lawenda nie lubi podmokłego gruntu i najbardziej ceni sobie stałą wilgotność podłoża.
• Kiedy ziemia jest zbyt kwaśna należy ją zwapnować kredą lub dolomitem.
• W gruncie słabo przepuszczalnym na dnie dołka warto ułożyć drenaż, np. z kawałków potłuczonej doniczki.
• W naszym polskim klimacie sprawdzą się odmiany mrozoodporne, w rozstawie sadzonek co 30-40 cm.

FOTO: Pixabay

Młode i nierozkrzewione krzewy lawendy, a więc w pierwszym roku uprawy, przycinamy je do połowy wysokości rośliny. W kolejnym roku zaskutkuje to ładnym rozkrzewieniem i zagęszczeniem się krzewu. Takie cięcie pośrednio wpływa także na poprawę jej odporności na mróz. 

Cięcia formujące do odpowiedniego pokroju wykonuje się wiosną poprzez przycięcie młodych pędów. Zabieg ten powtarza się co roku. Warto także zastosować cięcie sanitarne, dzięki któremu usuniemy wszystkie chore, połamane i uszkodzone pędy.

Czy i jak możemy samodzielnie rozmnażać lawendę?

Lawendę możemy rozmnażać samodzielnie przez wysiew nasion, lecz siewki zazwyczaj nie powtarzają cech odmianowych. Dlatego ten sposób będzie lepszy do rozmnażania czystych gatunków. Drugim sposobem jest rozmnażanie przez sadoznki.

Dojrzałe nasiona lawendy są suche i czarne. Po ich zebraniu, w kwietniu wysiewa się je do skrzyneczek. Ale - istotnym zabiegiem jest przedsiewne przygotowanie nasion, czyli ich kilkutygodniowe wychładzanie.

W jaki sposób siejemy i rozsadzamy lawendę? 

• Nasiona wysiewamy rzutowo i lekko przykrywamy piaskiem.
• Wschodów można się spodziewać po około 6 tygodniach, ale takie siewki pozostawiamy do następnej wiosny w zacisznym miejscu pod przykryciem.
• W celu rozkrzewienia warto je uszczykiwać.
• Na miejsce stałe młode lawendy wysadzamy jesienią.

Rozmnażanie lawendy przez sadzonki jest lepsze niż poprzez wysiew nasion. Optymalnym terminem jest koniec lata - od drugiej połowy sierpnia do początku września.

Na sadzonki ścinamy pędy zdrowe i silne, a miejscem cięcia powinien być odcinek już zdrewniały o lekko zbrązowiałej barwie. Sadzonkę przycina się też od góry, aby nadmiar liści nie powodował zbyt dużej utraty wody w okresie, gdy roślina nie ma jeszcze korzeni i nie może jej pobrać z gleby.

Przed wsadzeniem w ziemię, dolne końcówki sadzonek warto zanurzyć w ukorzeniaczu. Po posadzeniu rośliny podlewamy drobnym strumieniem wody i zakrywamy agrowłókniną, tak aby uzyskać przestrzeń między roślinami o podwyższonej wilgotności powietrza.

Ciekawe odmiany lawendy 

Choć wyróżnia się ponad 40 gatunków lawendy i 300 jej odmian, polecanych jest kilka, które różnią się od siebie kształtem, wielkością kwiatów oraz liści. Czasami także preferencjami uprawnymi. Najciekawsze odmiany lawendy to:

• Lawenda angielska (wąskolistna, lekarska, prawdziwa, Lavandula angustifolia) – ze względu na swoją mrozoodporność jest najbardziej rozpowszechnionym gatunkiem lawendy w Polsce. Tworzy zwarte kępy o wysokości około 50 cm, kwitnie w lipcu i w sierpniu. Jej liście są małe, wąskie, o srebrzystym odcieniu, zaś kwiaty drobne i mogące osiągać barwy od bladego fioletu do purpury.
• Lawenda francuska (Lavandula stoechas) – jest odmianą znoszącą niskie temperatury jedynie do -7 stopni Celsjusza. Z tego też powodu najlepiej sprawdza się hodowana w doniczkach – posadzona w gruncie będzie prawdopodobnie rośliną jednoroczną. W ciepłym klimacie charakterystycznym dla basenu Morza Śródziemnego może osiągać wysokość nawet 1 metra, jednak w polskich ogrodach najczęściej wyrasta jedynie na 50 centymetrów. Kwiatostany lawendy francuskiej przypominają pękate kłosy, a na ich czubkach wyrastają płatki w kształcie skrzydełek. Kwiaty mogą być białe, liliowe, fioletowe, niebieskawe lub lekko różowe, są jednak mniej aromatyczne niż w odmianie angielskiej. Zakwita w maju i w czerwcu, a czasami także jesienią.
• Lawenda pośrednia (Lavandula x intermedia; zwana lawendyną) – powstała ze skrzyżowania dwóch innych gatunków lawendy. Cechuje się okazałymi kwiatostanami w kształcie długich kłosów. Osiąga nawet 100 cm wysokości, kwitnie od czerwca aż do października. Lepiej radzi sobie z nadmiarem wilgoci i jest mniej podatna na szarą pleśń niż pozostałe gatunki tej rośliny. Zimuje w gruncie, ale wymaga odpowiedniego okrycia przed mrozem.

Niezwykłe właściwości lawendy

FOTO: Pixabay

Lawenda to znana przyprawa w kuchni smakoszy. 

Suszone kwiaty to podstawowy składników wchodzących w skład mieszanki ziół prowansalskich.

Wykorzystywana w przemyśle kosmetycznym jako baza kosmetyków pielęgnacyjnych i leczniczych, w przemyśle perfumeryjnym do wytwarzania perfum oraz innych produktów zapachowych oraz w ziołolecznictwie.

Kwiaty zawierają naturalne garbniki, triterpeny, kumaryny, fitosterole, kwasy organiczne oraz sole mineralne oraz wysoką zawartość olejku eterycznego kwiat lawendy wykazuje właściwości uspokajające oraz łagodzące na układ nerwowy człowieka. Lawenda uspokaja, łagodzi nerwy, niweluje stres, napięcie nerwowe oraz dodatkowo ułatwia zasypianie. 

Oprac. Natalia Marciniak-Musiał
Fot. Pixabay

Na jakie odmiany bzu lilaka warto zwrócić uwagę?

Obecnie na świecie jest ponad 2300 odmian lilaka. Wśród nich są m.in.:

• "Andenken an Ludwik Spath" o kwiatach purpurowoczerwonych i bardzo inensywnym zapachu,
• "Madame Lemoine" ma z kolei ogrom białych pełnych kwiatów,
• "Sensation" charakteryzuje się pojedynczymi kiwatami o brawie purpurowej z białym brzeżkami,  
• "Madame Lemoine" ma duże, pełne kwiaty o białej barwie,
• 'Charles X' to z kolei bez o kwiatach fioletowych,
• 'Marie Legraye' o kwiatach białych,
• 'Mme Florent Stepman' o kwiatach białych,
• 'Primrose' to pierwsza odmiana o kwiatach żółtych,

Jeżeli chcemy mieć w swoim ogrodzie raczej niezbyt wysokie za to gęste krzewy bzu, to warto pomyśleć o Lilaku Meyera (łac. Syringa meyeri) i odmianę "Palibin". Ta odmiana ma wysokość do 1,5 m wysokości i uzyskuje kulisty pokrój. Ma bardzo ciekawą lilioworóżową barwę, a jego kwiaty są zebrane w krótkie wiechy. Ogrodnicy polecają tę odmianę także jako roślinę do niskich żywopłotów, ale też ciekawy element kompozycji kweitnych rabat.  

Podobną wysokość osiąga także lilak drobnolistny (łac. Syringa microphylla), którego najbardziej znana odmiana to "Superba". Ten krzew charakteryzuje się ciekawymi, dwubarwnymi kwiatami – na początku kwitnienia ma ciemnoróżową barwę, by później po rozwinięciu mieć znacznie jaśniejsze kwiaty. Gdy na jednym lub sąsiadujących krzewach mamy kwiatostany zarówno w fazie rozwoju, jak i znacznie rozwinięte, wówczas oczy mogą cieszyć niezwykle ciekawy kontrast.

Warto także zainteresować się mało znanym w Polsce gatunkiem jakim jest lilak karpacki (łac. Syringa josikaea), którego część osób może znać jako Josika lub lilaka węgierskiego. Krzewy lilaka karpackiego mogą dorastać nawet do 4 m wysokości. Jego kwiaty zebrane są w wąskie, ale długie kwiatostany i zazwyczaj uzyskują barwę liliowofioletową.

Kiedy i jak najlepiej sadzić bez lilak w swoim ogrodzie?

Najbardziej ostotne w kwestii posadzenia bzu lilaka jest odpowiednie stanowisko. Powinno ono być w miejscu dość nasłonecznionym, bo chociaż bez w zacienionych lokalizacja też nieźle rośnie, to jednak nie tworzy aż tak zwartej korony i do tego słabiej kwitnie niż w miejscu pełnym promieni słonecznych. 

Warto także pamiętać, że lilak bardzo lubi miejsca z dobrą cyrkulacją powietrza i dobrze znoszą wiatr, więc bzy mogą być także sadzone jako żywopłoty.

Sadzą bzy należy też przestrzegać jednej podstawowej reguły: nie wolna ich umiejscawiać zbyt blisko budynków i innych krzewów, ponieważ korzenie lilaka silnie się rozrastają i mogą doprowadzić do uszkodzenia budynku.

Przy sadzeniu bzu lilaka kluczowe jest odpowiednie stanowisko

FOTO: Pixabay

Jak uprawiać lilak pospolity w ogrodzie? Kiedy i jak przycinać bez?

Jeżeli chcemy mieć piękne krzaki bzu, powinniśmy mu poświęcić nieco uwagi, zwłaszcza w kluczowych momentach jego wegetacji. Na pewno przed zimą należy krzaki odpowiednio osłonić, np. specjalnym snopkiem i to pomimo że większość odmian jest mrozoodporna. 

Lilak może tworzyć świetne kompozycje z innymi gatunkami, np. z forsycjami, jaśminowcami czy głogiem. 

Krzewy bzu należy co kilka lat przycinać, aby nie zdziczał. Najlepiej, aby pędy lilaka pospolitego skracać o połowę, zwłaszcza po jesiennym nasadzeniu. Ma to pobudzać krzewienie się bzu. Taki rozwój stymuluje także usuwanie przekwitniętych kwiatostanów.

Zabieg cięcia wykonuje się już po przekwitnięciu bzu, ponieważ lilak pospolity zawiązuje pąki na tzw. pędach rocznych. Jeśli lilak zostałby przycięty wcześniej, krzew straciłby kwiaty, z kolei zbyt późne przycięcie utrudniłoby roślinie zawiązanie pąków na sezon następny.

Oprac. Natalia Marciniak-Musiał
Zdjęcie: Pixabay, Envato

Krzak róży przycinamy, by nadać mu odpowiedni kształt oraz pobudzić rozwój rośliny. Aby zachowała ona swoją atrakcyjną formę, należy usuwać przede wszystkim stare i chore pędy. Prawidłowo wykonane cięcie przyspiesza rozwój nowych pędów i pąków, a efektem tego z pewnością będzie obfitsze kwitnienie. Równie istotny jest fakt, że przycinanie poprawia dostęp powietrza w głąb rośliny, zapobiega także powstawaniu chorób grzybowych, takich jak mączniak prawdziwy. Jeżeli róża zostanie zainfekowana, należy ją natychmiast silnie skrócić, nawet jeżeli pociąga to za sobą znaczne osłabienie rośliny.

Cięcie przeprowadza się na początku kwietnia – wtedy pędy rozpoczynają swój wzrost. Jesienią usuwa się wyłącznie przekwitłe i owocujące gałązki. Ważna jest prawidłowa technika cięcia – musi być ono czyste i gładkie. Należy więc używać do tego ostrego sekatora bądź nożyc ogrodowych. Nierówna powierzchnia cięcia podnosi podatność rośliny na różnego rodzaju choroby, grzyby oraz przemarznięcie.

Pęd należy przycinać ponad ostatnim zdrowym pąkiem skierowanym do zewnątrz, w odległości około 0,5 cm i pod kątem 45°. Cięcie zbyt blisko pąka uniemożliwi rozwój pędu, z kolei zbyt dalekie cięcie może spowodować obumarcie części pędu.

Pielęgnacyjne i odnawiające cięcie róż

Warto wiedzieć, że róże potrzebują około 2-3 lat na zakorzenienie się i w tym czasie należy wykonywać wyłącznie niezbędne cięcia pielęgnacyjne. Później roślina dobrze będzie znosić intensywne cięcia odnawiające.

Cięcie pielęgnacyjne to przede wszystkim usuwanie pędów dzikich (po odsłonięciu szyjki korzeniowej). Można je rozpoznać po gęsto rozmieszczonych kolcach. Pędy martwe, złamane bądź chore należy skracać aż po zdrowe miejsca – tam, gdzie widzimy biały lub jasnozielony miąższ. Podczas pielęgnacji krzaku róży usuwamy także pędy cienkie, które już nie będą wydawały kwiatów, a zabiorą tylko roślinie niezbędną energię. Jeżeli natomiast skrócimy pędy skrzyżowane i dotykające się, to wpłyniemy na wzmocnienie pozostałych części róży.

Odnawianie róż polega na usuwaniu wszystkich niepożądanych pędów, które możemy skracać tuż ponad najbliższym zdrowym pąkiem (oczywiście skierowanym do zewnątrz) bądź na pożądanej wysokości. Możemy także poprzez cięcie nadawać krzakom róży odpowiedni kształt – wówczas przycinamy także pędy zdrowe, należy jednak pamiętać, aby nie robić tego nadmiernie, ponieważ osłabi to roślinę.

Warto silnie skracać także starsze róże, które wydają mało kwiatów – przywróci im to siły i piękny wygląd. Sadzonki róż tuż przed albo zaraz po posadzeniu również trzeba przyciąć, ponieważ umożliwia to wzmocnienie korzeni. Dla odmian rabatowych pędy skraca się na długość 10-15 cm, dla odmian pnących – około 70 cm, a dla odmian krzewiastych – około 30 cm.

W trakcie niekorzystnej pogody, na przykład długotrwałych czy obfitych opadów, kwiaty róż mogą ulec uszkodzeniu, co może spowodować nawet ich gnicie. Wówczas należy je niezwłocznie obciąć – to ochroni roślinę przed chorobami grzybowymi.

Kalendarz prac: kiedy przycinać róże?

Wczesną wiosną przede wszystkim wykonujemy cięcie odnawiające. Kiedy pojawią się pierwsze oznaki wegetacji, róże należy skrócić. W pełni wiosny natomiast przerzedzamy roślinę – usuwamy cienkie, dzikie i wybujałe pędy.

Latem stawiamy na upiększanie krzaku róży. Obcinamy przekwitłe pędy, co silnie pobudza rozwój nowych. Usuwamy także gałązki uszkodzone.

Wczesną jesienią powinniśmy wykonać cięcie pielęgnacyjne – usuwamy wtedy wszystkie martwe, chore oraz krzyżujące się i dzikie pędy.

Kamila Berthold
fot. Pixabay