Wigilię bez czerwonego barszczu trudno jest sobie wyobrazić. Ale barszcz bywa również zmorą gospodyń, głównie ze względu na szybko pojawiające się czerwone plamy na białym obrusie. W tym przypadku szczególnie liczy się czas – nie możemy czekać, aż zabrudzenia zaschną. Od razu więc przyłóżmy do świeżo zaplamionego miejsca ręcznik papierowy – on wchłonie nadmiar płynu. Przydatna podczas wywabiania plamy będzie zwłaszcza sól kuchenna. Posypujemy zachlapane miejsce obficie solą i zostawiamy na obrusie na kilkanaście minut. Gdy sól zmieni kolor, ścieramy ją i nową dawką nacieramy tkaninę. Czynność powtarzamy do momentu, aż sól wchłonie cały barszcz. Potem zanurzamy materiał w zimnej wodzie na 2-3 godziny, a następnie pierzemy go w pralce z dodatkiem odplamiacza.

Innym sposobem może być zastosowanie naturalnego odplamiacza, jakim jest sok z cytryny. Wyciskamy świeży cytrusowy sok na plamę. Możemy także dodatkowo natrzeć brudne miejsce cytrynowy miąższem. Po kilku minutach spłukujemy newralgiczne miejsce czystą wodą i pierzemy w pralce.

Jak usunąć plamy z tłuszczu?

Również i w tej sytuacji najważniejszy jest czas reakcji. Im szybciej rozpoczniemy wywabianie plamy, tym większa szansa na pozbycie się jej z białego obrusu. Świeżą plamę przede wszystkim usuwamy za pomocą płynu do mycia naczyń. Nalewamy odrobinę płynu bezpośrednio na plamę. Pozostawiamy na godzinę, aż do pełnego nasączenia. Po tym czasie pierzemy tkaninę w pralce.

Z kolei zaschnięte zabrudzenia możemy spróbować usnąć przy pomocy mąki ziemniaczanej. Rozsypujemy ją na plamie i czekamy, aż wchłonie tłuszcz. Następnie ścieramy ją delikatnie, a obrus pierzemy w automacie z dodatkiem odplamiacza.

Jak usunąć plamę z wina?

Często zdarza się, że na śnieżnobiały obrus niechcący wyleje się czerwone wino. Dla wielu to katastrofa, można jednak spróbować uratować tkaninę za pomocą domowych sposobów. Pierwszym działaniem w takiej sytuacji jest zastosowanie soli. Posypujemy zabrudzenia grubą warstwą tego produktu spożywczego i delikatnie wcieramy w plamę. Pamiętajmy, aby wykonywać tę czynność, dopóki sól nie przybierze koloru wina. Następnie pierzemy obrus w automacie.

Jak usunąć plamy z kawy i herbaty?

W przypadku zabrudzeń z trunków takich jak kawa czy herbata przyda nam się ocet. Wystarczy wymieszać 1 łyżkę białego octu z 1 litrem zimnej wody. Przy pomocy szczoteczki z drobnym włosiem wcieramy roztwór w tkaninę. Można w tym celu użyć również gąbki. Pozostawiamy do nasiąknięcia, a następnie zapieramy obrus letnią wodą. Pamiętajmy, aby roztwór, który przygotujemy, nie był zbyt silny – zbyt wysokie stężenie może uszkodzić tkaninę nieodwracalnie.

W usuwaniu plam z kawy i herbaty pomoże również soda oczyszczona. Odrobinę tego produktu nakładamy na wilgotną ściereczkę, a następnie bardzo delikatnie wcieramy w materiał.

Jak usunąć plamy z wosku?

Świece nadają wyjątkowy klimat każdej kolacji. Niestety, nie można tego samego powiedzieć o plamach z wosku. W przypadku tych zabrudzeń warto wykorzystać… zamrażalkę! Zamrażamy poplamiony obrus, dzięki czemu wosk stwardnieje i zacznie się kruszyć. W ten sposób łatwo usuniemy go z materiału.

Możemy również zastosować metodę wręcz przeciwną, z użyciem żelazka. Jedną ściereczkę kładziemy pod obrusem, drugą na wierzchu. Prasujemy plamę do czas, aż wosk nie wsiąknie w szmatkę. Można wykorzystać w tym celu również ręczniki papierowe. Na koniec należy wyprać obrus w pralce.

Jak usunąć plamy z żywicy?

Najczęściej takie plamy powstają podczas świąt Bożego Narodzenia. Wówczas na stołach ustawiamy piękne stroiki z żywych gałązek iglaków. Co więc zrobić, gdy na obrusie pojawią się niechciane plamy z żywicy? W tej sytuacji należy poczekać, aż substancja zastygnie. Następnie sięgamy po rozcieńczony spirytus bądź aceton. Zwilżamy jedną z tych substancji wacik, a następnie kilkukrotnie przecieramy zabrudzenie. Spirytus czy aceton powinny rozpuścić i wywabić plamę. W przypadku delikatnej tkaniny sięgnijmy po szare mydło.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Podczas sprzątania w łazience powinniśmy zwrócić uwagę na kilka podstawowych zasad. Przede wszystkim pamiętajmy, aby do czyszczenia naszej kabiny prysznicowej dobrać odpowiednie preparaty – w przeciwnym razie ściany mogą zmatowieć lub zostać porysowane. Nie używajmy także w tym celu szorstkich gąbek. Zastąpmy je ściereczkami z mikrofibry. Przyda się także specjalny ściągacz z gumy – dzięki niemu szybko pozbędziemy się wody z szyby. Pamiętajmy, aby systematycznie dbać o naszą kabinę prysznicową. Spłukujmy ją po każdym użyciu – to najlepsze, co można zrobić, aby utrzymać czystość.

Czyszczenie kabiny prysznicowej – wypróbuj domowe sposoby

Zanim sięgniemy po chemiczne środki czystości, warto zwrócić uwagę na domowe sposoby. Pomogą nam one równie skutecznie pozbyć się brzydkiego osadu.

Czyszczenie octem

Ten sposób czyszczenia od lat cieszy się niesłabnącą popularnością. Wystarczy stworzyć odpowiedni roztwór z octu i ciepłej wody w stosunku 1:1. Następnie specyfik przelewamy do spryskiwacza. Dzięki temu uda się równomiernie i dokładnie rozprowadzić mieszaninę na całej powierzchni kabiny prysznicowej. Po 10 minutach przecieramy spryskane zabrudzenia miękką ściereczką i spłukujemy ciepłą wodą.

Czyszczenie kwaskiem cytrynowym

Wadą octu jest jego nieprzyjemny zapach, nie każdy więc jest stuprocentowo przekonany do powyższego sposobu. Dlatego warto rozważyć inną metodę czyszczenia kabiny prysznicowej. Wystarczy przygotować roztwór z kwasku cytrynowego. Dodajemy 2 łyżki kwasku do 200 ml ciepłej wody, a następnie składniki bardzo dokładnie mieszamy. Całość przelewamy do pojemnika z atomizerem. W tym przypadku uważajmy jednak na elementy marmurowe, które najczęściej nie reagują dobrze na kwasek cytrynowy. Jeżeli dojdzie do kontaktu marmuru i tej substancji, mogą pozostać odbarwienia i skazy na czyszczonej powierzchni.

Czyszczenie sodą oczyszczoną i wodą utlenioną

Jeżeli drzwi, szyby, brodzik czy zakamarki pod prysznicem pokryły się pleśnią, z pomocą przyjdą nam soda oczyszczona oraz woda utleniona. Na spleśniałe miejsce aplikujemy sodę i odczekujemy około 10 minut. Po tym czasie ścieramy zabrudzenie. Później przecieramy jeszcze przecieramy zabrudzony fragment kabiny prysznicowej wodą utlenioną o stężeniu 3%. Nie spłukujemy wody utlenionej!

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Ulubionym miejscem szkodników takich jak prusaki oraz karaluchy jest kuchnia. Tam znajdują pożywienie w postaci pozostawionych resztek jedzenia. Właściwie wszędzie, gdzie okruchy czy pozostałości po przeróżnych potrawach, tam znajdą się prusaki i karaluchy. Z tego względu warto spożywać posiłki tylko w jednym pokoju, a wszelkie produkty spożywcze przechowywać w szczelnie zamkniętych pojemnikach. W przypadku misek zwierząt domowych, należy czyścić je regularnie z resztek karmy. Codziennie wyrzucajmy również śmieci z kuchni. Dzięki tym profilaktycznym środkom zminimalizujemy ryzyko pojawienia się w naszym otoczeniu prusaków i karaluchów.

Pamiętać należy, że zwierzęta te mogą przetrwać nawet miesiąc bez pożywienia, jednak bez wody giną w ciągu tygodnia. Z tego względu usuńmy wszelkie źródła wilgoci, naprawiajmy przeciekające krany, wycierajmy mokre zlewy i umywalki. Każda szczelina w ścianie lub podłodze to miejsce, przez które insekty dostają się do naszego domu. Należy zabezpieczyć również kratkę wentylacyjną – ona też jest potencjalną „furtką” dla prusaków i karaluchów.

Prusaki i karaluchy stanowią zagrożenie!

Warto wiedzieć, że insekty te przenoszą na swojej powłoce chorobotwórcze drobnoustroje, pleśnie i bakterie gnilne. Kontakt z prusakami czy karaluchami może wywołać choroby takie jak: gruźlica, dżuma, dur brzuszny, czerwonka, tyfus, tężec, świąd, syfilis, a nawet AIDS. Dodatkowo inwazja tych insektów często kończy się zatruciami pokarmowymi. Z tego względu trzeba być szczególnie ostrożnym, a w przypadku pojawienia się problemu wiedzieć, jak go zwalczyć.

Tych rzeczy prusaki i karaluchy nie cierpią

Jak poradzić sobie z inwazją prusaków i karaluchów?

FOTO: Envato Elements

Aby skutecznie zwalczyć uciążliwe insekty, najlepiej wprowadzić pewne bodźce, które spowodują, że karaluchy i prusaki będą unikać konkretnych miejsc, a w rezultacie mogą zostać całkowicie odstraszone. Do tzw. bodźców awersyjnych należą:

• Kwiaty złocienia dalmatyńskiego – te części rośliny warto rozmieścić w strategicznych miejscach – pod zlewem, w szafkach czy przy drzwiach. W ten sposób skutecznie zniechęcimy insekty do eksploracji kuchni.
• Amoniak – owady te odczuwają wstręt do zapachu tej substancji. Możemy umyć roztworem z amoniaku podłogę, rury pod zlewem i inne elementy w kuchni. Zapach amoniaku jest jednak szczególnie nieprzyjemny także dla ludzi, co warto mieć na uwadze.
• Cukier i proszek do pieczenia – również ta mieszanka działa na prusaki i karaluchy awersyjnie. Warto rozsypać ją w strategicznych miejscach kuchni.
• Kocimiętka i liście laurowe – należy rozsypać zioła w wielu miejscach domu. Insekty wprost nienawidzą tych roślin.
• Niska temperatura – można wykorzystać ten bodziec i często wietrzyć mieszkania zimą.
• Światło – prusaki i karaluchy unikają jasnych pomieszczeń, najczęściej biegają po domu w nocy, kiedy jest ciemno. Tam, gdzie zapalone światło, nie będą czuły się bezpiecznie.

Domowe sposoby na prusaki i karaluchy – które są skuteczne?

Jedną ze skuteczniejszych pułapek na szkodniki jest… naczynie z piwem. W miejscach najczęściej odwiedzanych przez robactwo ustawiamy pojemniki z tym trunkiem. Z pewnością aromat przyciągnie uwagę insektów, ale zawartość alkoholu doprowadzi owady do stanu nieprzytomności. Wówczas prusaki i karaluchy należy wrzucić do ognia bądź zalać wrzątkiem. Procedurę powtarzamy aż do całkowitego pozbycia się szkodników. Z dużym prawdopodobieństwem wiele prusaków i karaluchów również utopi się w lepkim napoju.

Można także spróbować podtruć insekty, pozostawiając w resztkach jedzenia sporą ilość maści siarkowej, która dostępna jest w aptekach. Znalezione owady i kawałki pożywienia zalewamy wrzątkiem lub palimy.

Ostatnim, równie skutecznym sposobem na pozbycie się prusaków i karaluchów jest proszek z grochu oraz gipsu. Aby go przygotować, rozdrabniamy w moździerzu groch, aż do uzyskania tekstury mąki. Do tego dodajemy odrobinę cukru oraz przesiany przez sitko gips. Mieszamy składniki i uzyskujemy lekki proszek, który wysypujemy w miejscach, w których gromadzą się owady, a także przy podłodze i w okolicach instalacji. Ten domowy preparat zastąpi środki, które możemy zakupić w marketach ogrodniczych.

Jednak jeżeli już wszystko zawiedzie, pozostaje nam udać się do specjalistów, którzy zajmą się problemem, uwalniając nas od kłopotliwych lokatorów.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

W prosty sposób usuniemy zaschnięty tłuszcz chemicznymi środkami czystości, które możemy zakupić w sklepie. Pamiętajmy jednak, że wszelkie sprzęty kuchenny mają bezpośredni kontakt z jedzeniem, więc nie mogą zostać potraktowane żrącymi detergentami. Powinniśmy więc zaopatrzyć się w delikatne środki lub – jeżeli chcemy całkowicie zniwelować ryzyko dostania się chemicznych produktów do jedzenia – wykorzystać ekologiczne specyfiki. Znajdziemy je praktycznie w każdym domu, a dodatkowo są one naturalne i bezpieczne dla zdrowia oraz środowiska.

Najlepszymi domowymi produktami usuwającymi zaschnięty tłuszcz są: soda oczyszczona, ocet, kwasek cytrynowy lub sok z cytryny, sól, woda utleniona. A jak przygotować z nich skuteczne środki czyszczące?

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z blachy

Zaschnięty brud na blachach do pieczenia jest niezdrowy, dlatego powinniśmy ten przedmiot w kuchni regularnie czyścić. Co jednak zrobić, jeżeli na blaszce zdążył już osadzić się i zaschnąć tłuszcz? Istnieją na to proste sposoby. Pierwszy polega na równomiernym rozsypaniu na jej powierzchni soli kuchennej. Następnie wkładamy całość do rozgrzanego piekarnika. Wyciągamy blachę dopiero wówczas, gdy sól zbrązowieje – wówczas będziemy mieć pewność, że wchłonęła cały tłuszcz. Na koniec warstwę soli usuwamy za pomocą ręcznika kuchennego, a blachę dokładnie myjemy wodą z płynem do mycia naczyń.

Drugi sposób polega na przygotowaniu papki z sody oczyszczonej i niewielkiej ilości wody. Taką mieszaninę rozprowadzamy na blaszce, a następnie przy pomocy ściereczki lub miękkiej gąbki pocieramy dokładnie w miejscach osadzenia się brudu. Pod wpływem przygotowanej przez nas substancji tłuszcz powinien szybko się rozpuścić. Wyczyszczoną blachę opłukujemy dokładnie ciepłą wodą.

Te same czynności możemy wykonać, chcąc wyczyścić zaschnięty brud z patelni. Musimy jednak uważać, aby nie zetrzeć teflonu. Zrezygnujmy więc z czyszczenia patelni na przykład drucianą szczotką.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z piekarnika

Wnętrze piekarnika najlepiej czyścić na mokro. W tym przypadku dobrze sprawdzi się płyn do mycia naczyń oraz woda z octem lub sodą oczyszczoną. Przy pomocy wilgotnej gąbki czyścimy środek piekarnika, skupiając się najbardziej na zaschniętych plamach. Jeżeli będzie nam trudno je usunąć, to warto nałożyć na tłuszcz mieszankę sody oczyszczonej, wody i płynu do mycia naczyń. Pozostawiamy na krótką chwilę, a następnie przecieramy.

Z kolei wewnętrzną stronę drzwiczek myjemy wodą z octem. Pamiętajmy, aby szklaną szybę wyczyścić przy pomocy ścierki z mikrofibry. Natomiast zatłuszczony ruszt namaczamy w wodzie z sodą oczyszczoną. Gdy brud zmięknie, wystarczy usunąć go gąbką.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z okapu

Aby skutecznie pozbyć się zaschniętego tłuszczu z okapu, najpierw należy umyć go od zewnątrz. W tym celu mieszamy wodę z octem w proporcji 1:1. Przelewamy do butelki z atomizerem i spryskujemy okap z wierzchu. W ten sposób usuniemy osadzone na urządzeniu kurz i tłuszcz. Następnie wyjmujemy kratki z filtrem i spryskujemy je obficie przygotowanym wcześniej preparatem z octu i wody. Dla wygody możemy włożyć te elementy do zlewu. Pozostawiamy na kilka minut, a później spłukujemy wodą i osuszamy.

Tłuszcz na kafelkach przy kuchence również wyczyścimy wodą z octem. Wystarczy spryskać te miejsca naszym roztworem. Po kilku minutach możemy przetrzeć kafelki szmatką bądź miękką stroną gąbki.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z mikrofalówki

Woda z octem oraz dodatkiem cytryny pomoże nam umyć wnętrze mikrofalówki. Warto rozpocząć czyszczenie od wyciągnięcia talerza. Do jego umycia wystarczy woda z płynem do mycia naczyń. Natomiast we wnętrzu urządzenia umieszczamy niewielką miskę z mieszanką wody z octem oraz niewielkim dodatkiem soku z cytryny. Następnie podgrzewamy nasz roztwór przez kilka minut w wysokiej temperaturze. W ten sposób powstanie para wodna, które skutecznie zmiękczy brud osiadły na ściankach mikrofalówki. Po zakończeniu pracy urządzenia przecieramy jego wnętrze czystą szmatką.

Usuwanie zaschniętego tłuszczu z frytkownicy

Wyczyszczenie frytkownicy również może być bardzo proste! Najpierw należy opróżnić urządzenie ze starego oleju. Później do misy wlewamy wodę z octem w stosunku 2:1. Włączamy frytkownicę na temperaturę około 70-80℃. Po 10 minutach wyłączamy urządzenie. Ciepły roztwór powinien usunąć zaschnięty tłuszcz. Wylewamy więc brudną wodę z frytkownicy, a następnie jej wnętrze przecieramy suchą ściereczką. Jeżeli na ściankach pozostały jeszcze resztki tłuszczu, to usuwamy je za pomocą gąbki lub plastikowej szpatułki. Również z zewnątrz warto przetrzeć urządzenie wodą z octem.

Koszyczek do wyciągania frytek możemy wyczyścić także pastą z wody, sody oczyszczonej oraz kwasku cytrynowego. Powstałą mieszaninę nakładamy na sitko i pozostawiamy na kilka minut. Po tym czasie dokładnie szorujemy ten element urządzenia pod bieżącą, ciepłą wodą.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Z czasem białe obrusy, firany, prześcieradła czy ubrania zaczynają szarzeć i żółknąć. Dzieje się to pod wpływem częstego użytkowania, ale także w wyniku prania w nieodpowiedniej, zbyt wysokiej temperaturze. Problemem może być również mieszanie białych tkanin z kolorowymi podczas prania. Co więc zrobić, aby białe materiały zachowały świeżość i piękny kolor? Jednym ze sposobów jest wykorzystanie chemicznego wybielacza.

W sklepach dostępne są wybielacze tlenowe oraz chlorowe. Te pierwsze składają się głównie z wody utlenionej oraz kryształków sody. Po dodaniu wody do tego typu wybielaczy następuje reakcja chemiczna, w wyniku której uwalniany jest aktywny tlen. To on wybiela tkaniny i usuwa z nich przykre zapachy. Stosuje się go nie tylko do ubrań białych, ale również do kolorowych. Z kolei wybielacze chlorowe zawierają związki chloru. Ten pierwiastek nie tylko wybiela ubrania, ale pomaga także w czyszczeniu różnorodnych powierzchni czy w udrażnianiu rur. Działanie tego typu wybielaczy jest niezwykle silne. Należy obchodzić się z nimi ostrożnie i trzymać z daleka od dzieci oraz zwierząt.

Czy wybielacz ze sklepu może zniszczyć tkaninę?

Wielu z nas z pewnością zastanawia się, czy sklepowe wybielacze pomogą odświeżyć delikatne tkaniny. Okazuje się, że preparaty te nie nadają się do prania jedwabiu czy wełny. Na większości opakowań z produktem ten zapis jest wyraźnie zaznaczony przez producenta. Zakup wybielacza w sklepie wiąże się z większymi kosztami niż przygotowanie domowego preparatu. Jak więc przygotować samodzielnie wybielacz, który nada się również do delikatnych tkanin?

Jak zrobić domowy wybielacz? 3 sprawdzone sposoby!

Większość produktów, z których możemy zrobić wybielacz, znajdziemy w domu – w kuchennej szafce bądź apteczce. Najprostszy sposób polega na przygotowaniu preparatu na bazie sody oczyszczonej oraz cytryny. Wystarczy do garnka wlać litr wody i wrzucić kilka plasterków tego owocu. Całość zagotowujemy, następnie odstawiamy z ognia i dodajemy 2-3 łyżki stołowe sody oczyszczonej. Dokładnie mieszamy. Później roztwór przelewamy do większej miski i rozcieńczamy około 4 litrami wody. W takiej mieszaninie namaczamy tkaninę. Najlepiej pozostawić ją na kilka godzin w misce – to zapewni lepszy efekt. Na koniec pierzemy ubranie, firanę bądź obrus w delikatnym detergencie. Później wystarczy już osuszyć materiał. Pamiętajmy jednak, aby sody oczyszczonej nie nakładać bezpośrednio na tkaninę – to poskutkuje jej wybarwieniem bądź nawet uszkodzeniem delikatnej struktury.

Domowy wybielacz możemy także przygotować z wykorzystaniem wody utlenionej. Do miski z wodą wlewamy dwie łyżki stołowe tego preparatu z domowej apteczki i taką samą ilość proszku przeznaczonego do prania białych tkanin. W tym roztworze namaczamy ubrania, następnie pierzemy i płuczemy. Gdy chcemy wybielić pościel, ręczniki czy firanki, najlepiej dodać pół szklanki wody utlenionej bezpośrednio do pralki. Później ustawiamy odpowiedni program w automacie.

Tkaniny wybielimy również przy pomocy octu. Wystarczy wlać kilka łyżek cieczy do miski  z wodą, a później dodać proszek bądź płyn do prania. W takim roztworze namaczamy i pierzemy tkaninę. Proces można powtórzyć kilkukrotnie, aby zobaczyć zadowalające efekty.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Problemem w suszeniu ubrań zimą jest duże ryzyko zawilgocenia pomieszczenia, w którym rozwiesiliśmy pranie. Schnące materiały parują, oddając do powietrza wodę, a to podnosi jego wilgotność. Musimy szczególnie uważać, jeżeli w domu mamy problem z prawidłową cyrkulacją powietrza – suszenie ubrań w ten sposób może doprowadzić nawet do rozwoju pleśni na ścianach bądź meblach. Duża wilgoć może także nasilać objawy alergii wziewnych czy astmy. Jeżeli suszone w domu ubrania nieprzyjemnie pachną, oznacza to, że w splotach tkanin pojawiły się szkodliwe mikroorganizmy.

W sprzyjających warunkach – a więc w przypadku braku opadów i niskiego poziomu zanieczyszczenia powietrza – pranie można wystawić na balkon lub taras. Jeżeli mokre ubrania zostaną wystawione na działanie ujemnych temperatur, to będą schnąć praktycznie tak długo, jak w warunkach domowych. To wszystko dzięki procesowi sublimacji – tkaniny początkowo pokryją się szronem, a po czasie zamarznięta woda zacznie parować, co w rezultacie sprawi, że ubranie zacznie schnąć.

Polecane w Internecie triki, jak na przykład suszenie ubrań w piekarniku czy mikrofali są zarówno niebezpieczne, jak i nieefektywne. Tego typu sposoby grożą zapalaniem tkanin bądź ich stopieniem, a dodatkowo zużywają energię, przy czym możemy wysuszyć wyłącznie pojedyncze ubrania. Z kolei suszenie tkanin suszarką trwa naprawdę długo i powinno być stosowane wyłącznie doraźnie.

Dlaczego pranie nieprzyjemnie pachnie?

Z pewnością każdy z nas spotkał się z nieprzyjemnych zapachem unoszącym się ze świeżo wypranych w pralce ubrań. Przyczyn tego stanu rzeczy może być kilka. Przede wszystkim wynika to ze zbyt późnego opróżnienia pralki po zakończeniu jej pracy. Niestety ciasne i wilgotne wnętrze bębna automatu sprzyja uwalnianiu przykrych zapachów. Rozwieszenie takiego prania nie rozwiąże problemu – jedynym rozwiązaniem będzie ponowne upranie tkanin.

Częstą przyczyną śmierdzącego prania jest samo urządzenie. Pralka to idealne miejsce do rozwoju pleśni, innych grzybów czy bakterii. To proces całkowicie naturalny, lecz na dłuższą metę szkodzący naszemu automatowi. Z tego względu należy regularnie dbać o urządzenie. Przede wszystkim nie zamykajmy drzwiczek po zakończonej pracy urządzenia. Poza tym przynajmniej raz w miesiącu sprawdzajmy stan filtra, a dodatkowo włączajmy program z najwyższym stopniem prania, dodając do dozownika litr octu spirytusowego.

Przestrzegaj tych zasad, a twoje pranie będzie pięknie pachnieć!

Dzięki tym kilku trikom nie tylko przyspieszymy suszenie prania zimą w pomieszczeniach, ale także zmniejszymy ryzyko rozwoju szkodliwych mikroorganizmów!

Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na wirowanie. W jesienno-zimowym okresie warto tę funkcję pralki przeprowadzać dwukrotnie – jako część standardowego programu prania oraz w dodatkowym cyklu. Pamiętajmy jednak, aby uważać w przypadku delikatnych tkanin. Podwójne odwirowywanie pomoże odsączyć większą ilość wody, a to znacząco skróci czas suszenia.

Nie ładujmy również do bębna pralki zbyt wielu ubrań. Jeżeli wypchamy po brzegi wnętrze urządzenia, to wyłącznie obniżymy efektywność prania, a dodatkowo skrócimy żywotność naszej pralki. Poza tym podczas odwirowania odsączona zostanie mniejsza ilość wody, co w konsekwencji oznacza dłuższe schnięcie tkanin.

Dlatego najprostszym rozwiązaniem będzie zakup suszarki bębnowej – ona automatycznie wysuszy ubrania. Na rynku dostępne są także pralki z już wybudowaną suszarką. Takie rozwiązanie szczególnie przyda się osobom, które mają ograniczony metraż, w którym nie zmieszczą się dwa duże sprzęty.

Podczas korzystania z tradycyjnej wiszącej bądź stojącej suszarki, warto zachować większe odstępy pomiędzy rozwieszanymi tkaninami. Dzięki temu pranie wytworzy mniej wilgoci, dodatkowo zapewnimy ubraniom większy przewiew powietrza – w rezultacie wyschną one szybciej. Z tego samego powodu wszystkie materiały z suwakami bądź guzikami pierzemy i suszymy rozpięte.

Przede wszystkim jednak należy pamiętać o prawidłowej wentylacji i dopływie świeżego powietrza! Pomieszczenie, w którym suszymy pranie, nie może być szczelnie zamknięte, gdyż będzie sprzyjać to rozwojowi pleśni. Po wyschnięciu ubrań warto pokój dobrze przewietrzyć.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Kamień w czajniku tworzy się pod wpływem zbyt twardej wody z kranu. Kiedy ją podgrzewamy, na powierzchni tworzy się osad z wapnia, który następnie pokrywa wnętrze czajnika. Po wyschnięciu biały nalot możemy zauważyć na ściankach czy grzałce. Kamień nie tylko wygląda nieestetycznie, ale także wpływa na funkcjonowanie elementów grzewczych. W rezultacie nasz elektryczny czajnik szybko się psuje. Dlatego tak ważne jest jego regularne odkamienianie.

Jak odkamieniać czajnik?

Dobrym rozwiązaniem będzie użycie profesjonalnego odkamieniacza, a więc chemicznego środka, który w ciągu kilkunastu minut rozpuści kamień. Takie preparaty dostępne są w formie płynu bądź proszku. Podczas korzystania z nich trzeba jednak pamiętać o odpowiednim zabezpieczeniu i zachowaniu ostrożności – na dłoniach powinniśmy mieć gumowe rękawiczki, a po zakończeniu odkamieniania należy dokładnie wypłukać czajnik. Zawsze stosujmy się do instrukcji załączonej na opakowaniu. Istnieją jednak również naturalne sposoby na odkamienianie czajnika! Są one znacznie tańsze, a przy tym równie skuteczne co chemiczne środki.

Odkamienianie czajnika sodą oczyszczoną

Aby przygotować płyn, który skutecznie poradzi sobie z odkamienieniem czajnika, należy 4 łyżki stołowe sody oczyszczonej zmieszać z 1,5 litrem wody. Tak przygotowany preparat wlewamy do czajnika i pozostawiamy na około godzinę. Następnie opróżniamy czajnik i dokładnie go przepłukujemy. Jeżeli zapach sody będzie wciąż zbyt intensywny, możemy kilkukrotnie zagotować wodę w czajniku.

Odkamienianie czajnika octem

Ocet jest znacznie skuteczniejszym środkiem na odkamienianie niż soda. W przypadku sporego kamienia warto więc wybrać ten specyfik. Wystarczy zmieszać w stosunku 1:1 ocet z wodą. Taki roztwór należy wlać do czajnika, a następnie zagotować zawartość i odczekać około 90 minut. Później musimy dokładnie przepłukać urządzenie. Niestety wadą octu jest jego bardzo intensywny zapach. Aby się go pozbyć, należy kilkukrotnie zagotować wodę w czajniku.

Odkamienianie czajnika sokiem z cytryny

Cytryna to owoc, który znajduje się w prawie każdym domu. Przy okazji to także dobry środek czyszczący. Wystarczy sok z dużej cytryny bądź 5 łyżeczek kwasku cytrynowego. Zalewamy czajnik wodą i dodajemy jeden z tych składników. Mikstura jednak nie zadziała szybko – należy ją pozostawić w czajniku na kilkanaście godzin bądź całą dobę. Po całym zabiegu dokładnie przepłukujemy urządzenie.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Konserwacja mebli i akcesoriów z wikliny nie jest wcale trudna! Trzeba jednak pamiętać o dwóch podstawowych zasadach. Wikliny nie można bowiem ani przesuszyć, ani zalać wodą – w przeciwnym razie szybko ją zniszczymy. Dodatki i meble najlepiej przechowywać w pomieszczeniach suchych, nienarażonych na czynniki atmosferyczne. Dzięki temu wiklinowe przedmioty dłużej zachowają atrakcyjny wygląd. Dobrym pomysłem będzie pomalowanie wikliny bezbarwnym lakierem, który ochroni ją przed odbarwianiem oraz wilgocią.

Jak wyczyścić wiklinowe meble i akcesoria?

Do czyszczenia wiklinowych przedmiotów nie potrzeba żadnych specjalistycznych środków. Wystarczy roztwór wody oraz amoniaku i soli. Na litr ciepłej wody przypadną 4 łyżki amoniaku i 1 łyżeczka soli. Nada się także woda i kwasek cytrynowy. Wystarczy 1 łyżeczkę kwasu dodać do 1 litra wody. Wykorzystajmy także wodę utlenioną lub ocet, ale wyłącznie w proporcji 1 łyżka płynu na litr wody.

Pamiętajmy, aby pod żadnym pozorem nie używać mydła – przez nie wiklina ciemnieje. Wyplatane z wikliny przedmioty przecieramy lekko zwilżoną ściereczką. W przypadku większych zabrudzeń możemy użyć szczotki ryżowej. Nie należy jednak szorować zbyt mocno, gdyż zarysujemy powierzchnię surowca. Umyty przedmiot z wikliny ustawiamy w ciepłe miejsce do wysuszenia. Nie wystawiajmy jednak plecionki na bezpośrednie działanie promieni słonecznych! Aby nadać przedmiotom z wikliny blask, warto przecierać je co pół roku olejem lnianym bądź oliwą z oliwek.

Zniszczona wiklina – jak ją odświeżyć?

Aby odświeżyć zniszczony wiklinowy przedmiot, najpierw należy zeszlifować papierem ściernym pozostałości po poprzednim lakierowaniu. Później szczotką ryżową oczyszczamy zabrudzenia. Klejem przyczepiamy obluzowane elementy plecionki. Dobrym pomysłem będzie umocowanie ich gwoździkami – dzięki temu nie rozłączą się ponownie. Odnowioną rzeczy myjemy w sposób opisany w tym artykule, a następnie malujemy wybranym lakierem. Najlepiej nałożyć dwie warstwy – drugą dopiero wtedy, gdy wyschnie pierwsza.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Aby lodówka służyła nam jak najdłużej, musimy regularnie o nią dbać. Na bieżąco eliminujmy drobne zabrudzenia. Wyrzucajmy także z wnętrza lodówki zepsute produkty – stają się one źródłem rozwoju drobnoustrojów. Przynajmniej raz w tygodniu powinniśmy zrobić dokładny przegląd pożywienia. Produkty z krótką datą ważności dobrze będzie kłaść z przodu. Dzięki temu o nich nie zapomnimy.

A jak umyć lodówkę krok po kroku? Najpierw należy całkowicie ją opróżnić, a następnie odłączyć urządzenie od prądu. Wyjmujemy także wszystkie ruchome części, takie jak półki i szuflady. Dokładnie je myjemy, a później wycieramy do sucha. Wnętrze lodówki myjemy wybranym środkiem, zaczynając od góry. Potem wszystko przecieramy jeszcze raz, miękką ściereczką nasączoną czystą wodą. Na koniec wycieramy do sucha. Gdy lodówka już dokładnie wyschnie, możemy z powrotem włożyć produkty spożywcze do środka.

Pamiętajmy, aby czyścić również lodówkę z zewnątrz. Do tego celu wybierajmy miękką ściereczkę lub gąbkę. Do osuszania przydadzą się papierowe ręczniki. Sprawdzajmy również uszczelki w lodówce – to miejsca najbardziej podatne na zabrudzenia. Regularnie czyśćmy też otwór odpływowy, najlepiej patyczkami kosmetycznymi. Podczas mycia należy uważać na elementy oświetlenia i system odpowiadający za utrzymanie temperatury w lodówce. Zamoczenie ich wodą może grozić awarią całego sprzętu.

Czym wyczyścić lodówkę?

Pamiętajmy, aby lodówki nie czyścić silnymi detergentami, które mogłyby przedostać się do pożywienia! Używajmy delikatnych, a najlepiej naturalnych środków. Istnieje kilka sposób na wyczyszczenie lodówki domowymi sposobami. Oto one.

Ocet

Chociaż ocet nie pachnie przyjemnie, to warto przekonać się do jego niezastąpionej mocy podczas sprzątania. Wykazuje on właściwości odkażające i czyszczące. Nie tylko likwiduje przykre zapachy, ale także bez problemu usuwa resztki jedzenia czy rozlane płyny. Jego ogromną zaletą jest również zapobieganie rozwojowi pleśni. To środek niedrogi i w zupełności ekologiczny. Ocet można stosować na trudne zabrudzenia w lodówce lub w celach odkażających. Nie należy jednak używać go częściej niż raz w miesiącu. Do sprzątania można wykorzystać również wodę z octem w stosunku 3:1. Pamiętajmy, że wykorzystana woda nie może być zbyt ciepła. Takim płynem nasączamy ściereczkę i dokładnie myjemy lodówkę.

Sok z cytryny

Urządzenie takie jak lodówka z łatwością odświeżymy przy pomocy soku z cytryny. Dokładnie usuwa on zabrudzenia, a dodatkowo nie niszczy powierzchni. Oczywiście pozostawia również świeży i przyjemny aromat. Sok z cytryny nadaje się zwłaszcza do czyszczenia szuflad czy półek. Wystarczy sok z 3 cytryn zmieszać z 1/2 szklanki ciepłej wody. Sok można zastąpić również kwaskiem cytrynowym – wykazuje on podobną skuteczność.

Soda oczyszczona

Soda oczyszczona jest szczególnie polecana do czyszczenia lodówki. Wszystko ze względu na jej właściwości odtłuszczające i antybakteryjne. Dziki temu bardzo dobrze radzi sobie z zabrudzeniami oraz usuwa pleśń wewnątrz urządzenia. Można stosować ją co najmniej raz w tygodniu. Aby skutecznie umyć lodówkę, należy przygotować mieszankę z 3 łyżek sody oczyszczonej i 1/2 szklanki letniej wody. Mieszamy, dopóki nie powstanie gęsta papka. Tak przygotowaną pastą możemy umyć wszystkie części urządzenia. Po umyciu odczekujemy około 10 minut, a następnie wycieramy wnętrze lodówki do sucha.

Sól

Jeżeli lodówka wydziela nieprzyjemny zapach, to najskuteczniejsza na ten problem będzie sól. Skutecznie usuwa ona szkodliwe drobnoustroje. Dodatkowo znajduje się w każdym domu. Doskonale neutralizuje zapachy. Warto więc wsypać szczyptę soli na spodek, który umieszczamy na dolnej partii lodówki. Aby przygotować roztwór z soli, wystarczy rozpuścić jej 2 łyżki w 1 litrze ciepłej wody.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Chyba każdemu z nas kiedyś się to przydarzyło: gdy wydaje się, że wszystko przed świętami jest już gotowe, nagle okazuje się, że zabrakło papieru do owinięcia prezentów. Pół biedy, jeśli mamy jeszcze zapas czasu, jednak co robić w sytuacji, gdy prezenty powinny być zapakowane “na wczoraj”? Wtedy warto uruchomić wyobraźnię i wykorzystać inne opakowania, które mamy w domu, na przykład: 

• celofan, 
• papier do durkarki, 
• kawałki materiału, 
• nieduże chusty, 
• pudełko po butach, pomalowane kryjącą farbą. 

O czym trzeba pamiętać przy niestandardowym pakowaniu prezentów? 

Alternatywy dla papieru do pakowania czy torebek prezentowych mają pewne wady. Przede wszystkim nie każdą rzecz da się w nie zapakować. Dla przykładu, w przezroczystym celofanie najlepiej będą prezentowały się drobiazgi, takie jak pierniczki czy małe, ozdobne przedmioty, a nawet biżuteria. Lepiej nie owijać nim większych paczek, zwłaszcza, jeśli mają dodatkowo pudełko od producenta – celofanowe opakowanie nie doda im uroku. Z kolei w papier do drukarki owiniemy raczej tylko małe przedmioty. W tym przypadku możemy jednak nieco poszaleć z ozdobami - owinąć prezent kolorową wstążką, zawiązać ozdobną kokardę i wsunąć za nią choinkową gałązkę. 

FOTO: Envato Elements

Furoshiki po polsku. Czym jest ta metoda i jak jej użyć? 

Furoshiki to japońskie chusty z materiału, które służą do owijania, pakowania i przenoszenia przedmiotów. Można je kupić w sklepach internetowych, a na YouTube dostępne są liczne poradniki dotyczące tego, jak pakować prezenty w takie chusty. Jednak w palącej sytuacji, gdy pakunki muszą za chwilę znaleźć się pod choinką, nie mamy czasu na internetowe zakupy. Wówczas możemy spróbować zapakować prezenty np. w zalegające w szafie szale czy apaszki (te kwadratowe można zawiązać tak jak chusty furoshiki). Sprawdzą się także zwykłe materiały tekstylne, np. kawałki lnianego płótna, które dadzą świetny efekt w połączeniu z zimowym akcentem.

FOTO: Envato Elements

Jak modnie zapakować prezenty? 

O dziwo, pakowaniem prezentów także rządzi moda! Możemy to dostrzec każdego roku, gdy w sklepach pojawiają się ozdobne papiery w świątecznych motywach. Niedawno triumfy święciły wzory w stylu retro. Z kolei w tym roku modne są motywy, zaczerpnięte z popularnych dekoracji, na przykład dziadek do orzechów. 

W modzie od kilku lat pozostaje również minimalistyczne pakowanie prezentów. To także opcja dla tych, którzy nie czują się dobrze w komponowaniu zwalających z nóg opakowań. Wystarczy rolka brązowego papieru, jutowy sznurek lub kolorowa wstążka i jakas drobna dekoracja – twardy pierniczek, szyszka, laska cynamonu, choinkowa gałązka, drewniana zawieszka i tak dalej. Z tych elementów bez trudu skomponujemy proste i eleganckie opakowanie. 

FOTO: Envato Elements

Pakowanie prezentów w duchu less waste 

Wszyscy, którym na sercu leży dobro planety, w okolicach świąt Bożego Narodzenia z niepokojem myślą o stertach papieru, zmarnowanego na pakowanie. Jednak są pewne triki, które pozwolą opakować prezenty w duchu less waste. To wcale nie jest trudne! Warto przede wszystkim wypuszczać opakowania w drugi obieg. W tym rozwiązaniu najlepiej sprawdzają się torebki prezentowe, których można używać dopóki nie są podarte lub uszkodzone. Jeśli przyczepiony do nich bilecik jest zużyty, wystarczy go oderwać i zastąpić karteczką, przypiętą spinaczem do torebki. 

Ponownie można wykorzystać także wszelkiego rodzaju pudełka - oczywiście najlepiej sprawdzą się te ze świątecznym motywem, ale gładki brązowy karton także będzie doskonały. W większości przypadków do “świątecznego recyklingu” nadadzą się także wstążki oraz kokardy i ozdoby - wyjątek to sytuacja, gdy trzeba je przeciąć, by dostać się do prezentu. 

FOTO: Envato Elements

Jak najlepiej zapakować prezent? 

Nie ma jednego najlepszego sposobu na zapakowanie prezentów. Warto pakować je tak, by dostanie się do podarunku nie było trudne, zwłaszcza dla dzieci. Kwestia tego, czy wybierzemy celofan, czy papier w świąteczne wzory, jest drugorzędna. Najważniejsze pozostaje to, by obdarować bliskich drobiazgiem prosto z serca!

FOTO: Envato Elements

Swetry z włókien naturalnych, w tym wełniane, kaszmirowe czy moherowe, są szczególnie narażone na kurczenie się. Najczęściej proces ten następuje, gdy wypierzemy ulubione ubranie w zbyt wysokiej temperaturze lub jeśli będziemy je poddawać skokom temperatur, np. mocząc na zmianę w gorącej i zimnej wodzie. Wówczas sweter skurczy się lub sfilcuje. Proces ten można do pewnego stopnia odwrócić, ale tylko pod warunkiem, że ubranie pozostało elastyczne. Niestety, sweter sfilcowany “na sztywno” jest już nie do uratowania. 

Jak prać wełnę? 

Przy praniu wełny kluczowe jest trzymanie się temperatury, podanej na metce. Wówczas będziemy mieli pewność, że ubranie się nie skurczy i nie sfilcuje. Do prania ręcznego możemy dodać także szampon lub odżywkę do włosów, dzięki którym swetry staną się bardziej puszyste i będą przyjemnie pachniały. Przy praniu ręcznym trzeba pamiętać, by nie trzeć i nie szorować wełny, ale delikatnie ją ugniatać. 

Jak uratować skurczony sweter domowym sposobem? 

Jednym z najprostszych sposobów na uratowanie skurczonego wełnianego swetra jest wypranie go ręcznie w wodzie z dodatkiem szamponu oraz odżywki do włosów. Te kosmetyki mają za zadanie dbać o nasze włosy, równie dobrze zatroszczą się więc o naturalne włókna swetrów. To także świetne rozwiązanie, gdy szampon lub odżywka przestały się sprawdzać na naszych włosach - dzięki temu możemy je zużyć do czegoś innego. 

Aby uratować skurczony sweter, zanurz go w misce z ciepłą wodą - przestrzegaj zaleceń na metce! Do wody wlej ok. 50 ml odżywki do włosów i wymieszaj. Delikatnie ugniataj sweter, a następnie zostaw go w wodzie na 2-3 godziny. Po tym czasie znów zacznij od delikatnego ugniatania i stopniowo rozciągaj sweter centymetr po centymetrze. Gdy osiągnie zadowalający rozmiar, wysusz go na płasko na ręczniku. 

Jak rozciągnąć skurczony sweter z użyciem zamrażalnika? 

Sweter, który na skutek nieszczęśliwego wypadku w praniu uległ skurczeniu, można uratować także innymi domowymi sposobami. Jeden z nich nie wymaga żadnych dodatkowych specyfików. Wystarczy namoczyć sweter wodą i delikatnie odcisnąć, a następnie owinąć folią aluminiową i włożyć na kilka godzin do zamrażalnika. Po tym czasie wyjmujemy ubranie i, podobnie jak w przypadku sposobu z odżywką, delikatnie rozciągamy. 

Do rozciągnięcia skurczonego swetra można wykorzystać także odwrotny proces, czyli poddanie go wysokiej temperaturze. Nie chodzi jednak o pranie, ale o prasowanie żelazkiem parowym. Jeśli użyjemy bardzo dużej ilości pary, włókna zaczną się rozchodzić i można będzie rozciągnąć sweter do poprzedniego rozmiaru. Trzeba jednak pamiętać, by przeprowadzać ten zabieg, gdy ubranie jest przewrócone na lewą stronę!

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Ten drobny proszek sprawdza się nawet w przypadku największych zabrudzeń. Można go używać zarówno w łazience, jak i w kuchni. Dodatkowo sposobów szorowania piekarnika sodą oczyszczoną jest sporo. Jeżeli nasz piekarnik jest tylko lekko przybrudzony i nie ma na nim dużych plam z tłuszczu, można po prostu zwilżyć ścianki piekarnika, a potem zasypać je sodą. Tak zaaplikowany proszek pozostawiamy na noc – soda się uaktywni i zacznie rozpuszczać zabrudzenia. Rano przecieramy piekarnik ściereczką.

A co w przypadku bardzo zabrudzonego piekarnika? W tym przypadku można z sody oczyszczonej przygotować specjalną papkę. To mieszanina wody i sody w proporcji 1:1. Powstała maź powinna być na tyle gęsta, aby nie spływała ze ścianek piekarnika. Jeżeli zabrudzenia są naprawdę spore, najefektywniejsze będzie szorowanie. Szorstką stroną gąbki do mycia naczyń rozprowadzamy papkę. Po zakończeniu szorowania wszystko dokładnie spłukujemy letnią wodą.

Płyn do mycia naczyń – sprzymierzeniec w walce z tłuszczem

Warto spróbować najpierw rozmiękczyć trudne zabrudzenia, takie jak na przykład plamy z tłuszczu. W tym celu świetnie sprawdzi się płyn do mycia naczyń. Jest bezpieczny, delikatny dla skóry, a przy tym dobrze wiąże tłuszcz i pomaga go zmyć. Do żaroodpornego naczynia wypełnionego wodą wlewamy kilka kropel płynu do mycia naczyń. Następnie wstawiamy do piekarnika na kilkanaście minut na maksymalnie grzanie. Wytworzona para wodna z płynem osiądzie na ściankach, a dzięki temu mycie będzie o wiele łatwiejsze.

Ocet – poskramiacz zabrudzeń

Ocet to bardzo często wykorzystywany składnik podczas sprzątania. Chociaż jego zapach może być nieprzyjemny, to bez obaw – szybko się ulotni i nie przeniesie się na pieczone potrawy. Istnieje kilka sposobów na czyszczenie przy pomocy octu. Pierwszy polega na przygotowaniu mieszaniny z 5 łyżek octu, 4 łyżek sody oczyszczonej oraz 5 kropli płynu do mycia naczyń. Uważajmy jednak podczas wlewania octu do sody, gdyż może zajść wówczas reakcja chemiczna, w wyniku które mieszanina będzie pienić się i kipieć. Możemy jeszcze do całości dodać sok z połowy cytryny. Doskonale odświeży on naszą mieszaninę, wydzielając przyjemny zapach. Tak przygotowany preparat będzie mocno się pienił. Nakładamy go na największe zabrudzenia i odczekujemy godzinę. Po tym czasie ścieramy pianę szmatką.

Z octu można również stworzyć inny płyn, który nada się na trudne zabrudzenia. Wystarczą 3 łyżki boraksu, 1/4 szklanki octu, 2 szklanki gorącej wody i kilka kropel płynu do mycia naczyń. Powstały preparat musimy dokładnie wymieszać – dzięki temu boraks się rozpuści. Uzyskaną mieszaninę przelewamy do butelki z atomizerem. Płyn rozprowadzamy po ściankach i drzwiczkach piekarnika. Pozostawiamy na około 1-2 godzin. Następnie specyfik zbieramy mokrą gąbką lub lekko zwilżoną miękką szmatką.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jakość wody płynącej z kranów w naszych domach zazwyczaj nie jest najlepsza. Z tego względu spływająca woda pozostawia ślad w postaci kamienia. Nie tylko ze względów estetycznych, ale również funkcjonalnych powinniśmy regularnie czyścić armaturę. Szczególnym miejscem, które należy często odkamieniać, jest słuchawka prysznicowa. Jeżeli woda płynie nierównomiernie i pryska, to z pewnością słuchawka jest zakamieniona. Bardzo ważne jest, aby czyścić słuchawkę prysznicową regularnie, gdyż nagromadzony kamień może nawet ją trwale uszkodzić.

Jak rozebrać słuchawkę prysznicową?

Aby efektywnie wyczyścić słuchawkę prysznicową, najpierw musimy ją rozebrać. W tym celu odkręcamy od niej końcówkę węża. Jeżeli wodoodporna uszczelka, która znajduje się na końcu, jest uszkodzona bądź zużyta, konieczna będzie jej wymiana. Delikatnie zdejmujemy kratkę. Najpierw luzujemy śrubę, która ją trzyma. Gdy osłona śruby nie chce puścić, możemy ją delikatnie podważyć za pomocą ostrego narzędzia. Uważajmy jednak, aby się nie odkształciła. W nowszych modelach słuchawek prysznicowych dodatkowo znajdują się filtry odkamieniające. Taki filtr ulokowany jest w dolnej części słuchawki. Jego również można zdjąć.

Jak wyczyścić słuchawkę prysznicową?

Najprostszym sposobem czyszczenia słuchawki prysznicowej jest zastosowanie środków chemicznych. Są nie tylko proste w użyciu, ale także skuteczne. Warto jednak pamiętać, że takie specyfiki są szkodliwe dla środowiska, a co więcej – mogą być trujące dla zwierząt i ludzi. Szczególne niebezpieczne jest wdychanie chemicznych środków, które może doprowadzić nawet do poważnych chorób płuc. Z tego też względu warto zdecydować się na naturalne rozwiązania. Do walki z kamieniem idealnie nadadzą się ocet oraz kwasek cytrynowy.

Ocet to niezawodny środek na kamień i zabrudzenia, jednak jego wadą jest nieprzyjemny zapach. Jednym ze sposobów jego użycia jest całkowite zamoczenie słuchawki prysznicowej w octowym roztworze. Jest to dobry sposób, zwłaszcza gdy armatura jest w naprawdę kiepskim stanie. Roztwór octu z wodą do odkamieniania przygotowujemy w stosunku 1:1. Słuchawkę prysznicową umieszczamy w misce i zalewamy roztworem. Musimy pamiętać, aby słuchawka znajdowała się pod wodą, inaczej zabieg nie przyniesie spodziewanego efektu. Tak zanurzoną armaturę pozostawiamy na kilka godzin. Po wyciągnięciu słuchawki z miski dodatkowo czyścimy ją w środku starą szczoteczką do zębów. Akcesorium na koniec dokładnie spłukujemy ciepłą wodą, aby usunąć z niego pozostałości octu.

Jeżeli zanurzenie słuchawki w misce z roztworem wody i octu jest niemożliwe lub po prostu nie chcemy, aby w łazience unosił się nieprzyjemny zapach octu, możemy wypróbować inne metody. Doskonale sprawdzi się kwasek cytrynowy. Wystarczy do około 200 ml wody wsypać dwie łyżeczki kwasku. Taki roztwór przelewamy do spryskiwacza, a następnie rozprowadzamy równomiernie po powierzchni słuchawki.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Iglaki takie jak świerk, jodła kaukaska czy sosna mają właściwości lecznicze, nie każdy jednak wie, że mogą także uczulać. Alergia na choinkę nazywana jest „syndromem świątecznego drzewka”. Najczęstsze jej objawy pochodzą ze strony układu oddechowego. Są to:

• uporczywy kaszel;
• ból zatok;
• nieżyt nosa;
• duszności.

Mogą wystąpić również inne objawy, takie jak:

• alergiczne zapalenie spojówek;
• łzawienie oczu;
• podrażnienie skóry;
• wysypka;
• ciągłe zmęczenie;
• ból klatki piersiowej.

Objawy pojawiają się najczęściej w ciągu 24 godzin od pojawienia się choinki w domu. Okazuje się jednak, że mogą wystąpić również później.

Pleśń – przyczyna uczelnia na żywą choinkę

Naturalne drzewko kolonizują pleśnie, które w ciepłym pomieszczeniu zaczynają się silnie namnażać. Może to wywołać uczulenie, zwłaszcza u osób, które są alergikami. Wystąpieniu nieprzyjemnych objawów sprzyjają również pyłki traw lub drzew, które osadziły się na igłach choinki.

Zarodniki pleśni, które wnikają do dróg oddechowych, mogą wywoływać nieprzyjemne objawy alergii, takie jak nieżyt nosa czy pokrzywka. Co więcej, często pleśń obecna na choince powoduje nasilenie atopowego zapalenia skóry czy astmy. Zarodniki pleśni trafiają do dróg oddechowych drogą wziewną i pokarmową, a także przez skórę oraz błonę śluzową. Uczulenie na pleśnie wzmaga obecność innych alergenów, takich jak na przykład roztocza.

Jaką choinkę wybrać dla alergika?

Żywa choinka praktycznie zawsze będzie uczulać, dlatego nie jest to dobre rozwiązanie dla alergików. Sztuczne drzewko może być dobrym pomysłem, ale przechowywaną najczęściej na strychu bądź w piwnicy choinkę należy najpierw dokładnie oczyścić. Dzięki temu nie wniesiemy do domu nagromadzonego na niej kurzu. Pamiętajmy, że sztuczne choinki najczęściej wykonywane są z lateksu, więc osoby uczulone na ten materiał powinny unikać kontaktu ze sztucznym drzewkiem.

Nieprzyjemne „dodatki” do choinki

Kupując żywe choinki często nie zdajemy sobie sprawy, co może się czaić wśród gałęzi. Istnieje wiele różnych rodzajów owadów, które jako schronienie preferuje właśnie iglaki. Najczęściej do domu wraz z drzewkiem możemy przywieźć kleszcze, pająki, muchy, chrząszcze, mrówki i mszyce. W niskiej temperaturze najczęściej hibernują, jednak w ciepłym mieszkaniu z pewnością obudzą się do życia. Jak się ustrzec przez przyniesieniem do domu nieprzyjemnych gości? Przede wszystkim należy dokładnie obejrzeć drzewko przed zakupem i wykluczyć obecność zmian na pniu czy gałęziach. Przed wniesieniem choinki do domu postawmy ją na kilkanaście godzin w ciepłym i suchym pomieszczeniu, na przykład w garażu. Po tym czasie należy jeszcze raz przejrzeć gałązki i otrzepać drzewko.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Nadtlenek wodoru to substancja żrąca, ale powszechnie stosuje się jej trzyprocentowy roztwór, nazywany wodą utlenioną. Już od niemal 160 lat ta substancja jest wykorzystywana jako środek odkażający uszkodzenia skóry. Poza tym zwalcza bakterie namnażające się w ranie. Jednak jak się okazuje, woda utleniona dobrze poradzi sobie również jako środek czyszczący. Ogromną zaletą jest dostępność tego specyfiku oraz stosunkowo niska cena.

Jakie są zastosowania wody utlenionej w domu?

• Wodę utlenioną z powodzeniem możemy dodać do prania w miejsce wybielacza. Substancja ta bowiem doskonale odplamia oraz wybiela tkaniny, dodatkowo także dezynfekuje. Zwalczy plamy z krwi, trawy czy czerwonego wina. Pamiętajmy jednak, że woda utleniona działa wyłącznie na świeże zabrudzenia. Do jednego prania wlewamy około 200 ml roztworu.
• Przynoszone ze sklepu do domu warzywa i owoce najczęściej płuczemy pod wodą z kranu. Jednak okazuje się, że nie zwalczy to wszystkich szkodliwych bakterii, które namnażają się na powierzchni pożywienia. Dlatego warto zastosować do mycia warzyw i owoców wodę utlenioną. Wlewamy do pojemnika około 1/4 szklanki substancji, a resztę dopełniamy zwykłą wodą z kranu. W tym roztworze moczymy warzywa i owoce przez około 20 min. Następnie osuszamy i wkładamy do lodówki.
• Rozcieńczoną wodę utlenioną możemy nakładać na powierzchnie kuchenne i łazienkowe. Substancja świetnie je zdezynfekuje. Dodatkowo można wykorzystać wodę utlenioną do mycia szyb i luster bez smug. Substancję mieszamy ze zwykłą wodą w stosunku 1:5. Opcjonalnie można dodać do mieszaniny także kilka kropel ulubionego olejku eterycznego. Tak przygotowany specyfik przelewamy do butelki z atomizerem i rozprowadzamy po danej powierzchni. W ten sposób z łatwością usuniemy zacieki z mydła.
• Jeżeli na ścianie, suficie lub w zakamarkach wanny zobaczymy charakterystyczne wykwity pleśni, musimy działać od razu. W zwalczaniu tego problemu przyda się woda utleniona. Spryskujemy nią zapleśniałe miejsca. Następnie odczekujemy godzinę, a po tym czasie przemywamy powierzchnię lekko zwilżoną ściereczką i osuszamy. Proces można powtarzać kilkukrotnie.
• Również w kuchni można zastosować wodę utlenioną. Przyda się nie tylko przy czyszczeniu blatów kuchennych, ale usunie z brudu i zdezynfekuje również deskę do krojenia. To właśnie na takiej desce często gromadzą się szkodliwe bakterie. Spryskujemy ją trzyprocentowym roztworem nadtlenku wodoru, a po kilku minutach podstawiamy pod strumień wody i zmywamy pozostałość płynu.
• Woda utleniona wraz z sodą oczyszczoną stworzy silną pastę czyszczącą. Proporcje specyfików dobieramy w ten sposób, aby powstała gęsta papka. Tę mieszankę wykorzystujemy zwłaszcza w czyszczeniu przypalonych garnków. Nakładamy pastę na przypalone miejsca i odczekujemy minimum 30 minut. Jeżeli garnek jest bardzo przypalony, pozostawmy na nim papkę na całą noc. Przypaleniznę ścieramy po tym czasie za pomocą gorącej wody i skrobki.
• W zmywarce z powodu wilgoci i temperatury może rozwijać się pleśń. Zapobiegniemy rozwojowi szkodliwych drobnoustrojów, jeżeli będziemy często czyścić urządzenie. Najprostszą metodą będzie uruchomienie pustej zmywarki na najwyższą temperaturę. Do jej wnętrza wlewamy sporą ilość wody utlenionej.
• Aby pozbyć się nieprzyjemnego zapachu z lodówki, wystarczy przetrzeć jej półki wodą utlenioną. Pozostawiamy na 10 minut, a następnie ścieramy specyfik wilgotną szmatką.
• Również fugi w łazience można myć wodą utlenioną. Szybko rozprawi się ona z grzybem i bakteriami, dodatkowo skutecznie usunie zabrudzenia. Polewamy fugi wodą utlenioną, odczekujemy kilka minut, a potem szorujemy powierzchnię starą szczoteczką do zębów.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jeżeli będziemy pamiętać o kilku podstawowych zasadach, to czyszczenie płyty indukcyjnej okaże się naprawdę proste. Trzeba przede wszystkim starać się nie uszkodzić delikatnej powierzchni. Z tego względu nie wolno szorować płyty druciakiem ani chropowatą gąbką. Najpierw ścieramy miękką ściereczką lub papierowym ręcznikiem resztki jedzenia bądź inne większe zabrudzenia. Pamiętajmy, aby płytę indukcyjną czyścić systematycznie. Nie doprowadzajmy do tworzenia się większych zabrudzeń, które trudno będzie doczyścić.

Jakie akcesoria i środki przydadzą się przy czyszczeniu płyty indukcyjnej?

Przy ścieraniu zabrudzeń najlepiej sprawdzi się miękka ściereczka z mikrofibry. Dlaczego? Świetnie chłonie wodę, a gładki materiał, z którego jest wykonana, nie porysuje powierzchni kuchenki. Zamiast ściereczki można też użyć zwykłej gąbki. Pamiętajmy jednak, aby używać tylko jej miękkiej strony. Oprócz tego mogą sprawdzić się również ręczniki papierowe, nie jest to jednak zbyt ekologiczne rozwiązanie.

Oczywiście do czyszczenia płyty indukcyjnej możemy wybrać specjalistyczne środki, w które bez problemu zaopatrzymy się w sklepie. Najlepiej wybierać te z atomizerem, gdyż ułatwi to rozprowadzanie na powierzchni kuchenki. Całość rozpylamy na płytę, a następnie polerujemy do czysta ściereczką.

Jak wyczyścić płytę indukcyjną domowymi sposobami?

W przypadku zabrudzeń płyty indukcyjnej można wykorzystać domowe środki czystości. Przede wszystkim naszym sprzymierzeńcem w walce z brudem okaże się soda oczyszczona. Doczyści ona wszelkie plamy. Wystarczy łyżeczkę sody rozpuścić w wodzie, dokładnie wymieszać i za pomocą ściereczki nanieść naszą mieszaninę. Następnie suchą ściereczką polerujemy płytę do czysta.

Innym sposobem jest woda z octem. Chociaż specyfik ten wydziela nieprzyjemny zapach, to jest naprawdę skuteczny w czyszczeniu trudnych zabrudzeń. Dodatkowo ocet nie pozostawia smug na powierzchni płyty. Ostatnim preparatem, który możemy wykorzystać w czyszczeniu kuchenki i który znajduje się w każdej kuchni, jest płyn do mycia naczyń. Nakładamy niewielką ilość bezpośrednio na zabrudzenie bądź za pomocą ściereczki lub gąbki. Kolistymi ruchami myjemy płytę, a na koniec zmywamy całość zwilżoną szmatką i przecieramy do sucha.

Przypalony tłuszcz na płycie – jak go doczyścić?

Przypalony tłuszcz na płycie indukcyjnej to prawdziwy koszmar. Aby się go pozbyć, należy zaopatrzyć się w specjalny rodzaj skrobaka, przeznaczonego konkretnie do tego typu kuchenek. Pamiętajmy, że zwykły metalowy druciak uszkodzi powierzchnię płyty. Najpierw spryskujemy powierzchnię specjalistycznym środkiem lub wodą z dodatkiem octu. Gdy zanieczyszczenia zmiękną, możemy je usunąć za pomocą skrobaka. Na koniec całość przecieramy ściereczką z mikrofibry.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Zanim zaczniemy proces odplamiania, musimy zwrócić uwagę na skład tkaniny. Sprawdzajmy także, czy kolor jest trwały. Dotyczy to zwłaszcza tych sytuacji, kiedy używamy produktów zawierających kwasy. Przed zastosowaniem danego środku wykonujemy próbę, która pozwoli nam sprawdzić, jak działa ten detergent. Najlepiej nanieść niewielką ilość preparatu na niewidoczne miejsce tkaniny albo na mały kawałek materiału. Jeżeli stan oraz kolor materiału się nie zmienią, to bez obaw można użyć detergentu na całej powierzchni.

Jeżeli jednak kolor na tkaninie wyblaknie bądź zauważalna będzie zmiana właściwości materiału, to najlepiej oddać daną rzecz do pralni, gdzie zostanie wyczyszczona w sposób profesjonalny. Pamiętajmy również, aby zabrudzenia usunąć jak najszybciej, bowiem dużo prostsze jest wywabianie świeżej plamy niż starej i zaschniętej.

Czym usuwać trudne plamy?

• Miejsce po plamie z tłuszczu polewamy gorącą wodą. Następnie nanosimy na zabrudzenie kilka kropel płynu do mycia naczyń i tworzymy pianę. Dokładnie pocieramy plamę, a na koniec dokładnie ją spłukujemy.
• W przypadku plamy ze smaru najlepiej sprawdzi się mieszanka cukru oraz oliwy z oliwek. Nakładamy ten domowy specyfik na zabrudzone miejsce na co najmniej godzinę. Po upływie tego czasu pierzemy ubranie w pralce. Do prania dodajemy dodatkowo płyn do płukania, który powinien skutecznie wywabić plamę.
• Plamę z wina polewamy zimną wodą, a później nasypujemy na nią dużą garść proszku do pieczenia. Tkaninę pozostawiamy na około 20 minut. Proces powtarzamy aż do skutku, dopóki plama będzie niewidoczna.
• Przed rozpoczęciem wywabiania plamy z krwi wkładamy zabrudzony materiał do zimnej wody na pół godziny. Następnie zabrudzenie zaczynamy delikatnie pocierać szarym mydłem. Robimy to na tyle długo, aby mydło przeniknęło do włókien tkaniny. Zaprane ubranie pozostawiamy na kilka minut, a później spłukujemy w zimnej wodzie i wstawiamy do pralki na standardowe pranie.
• W przypadku plamy z moczu najskuteczniejsza będzie mieszanka wody utlenionej i sody oczyszczonej. Roztwór nakładamy na tkaninę, a następnie przykładamy papierowy ręcznik. Delikatnie go dociskamy, aby doszło do transferu substancji z tkaniny na ręcznik. Proces należy powtórzyć kilkukrotnie, a na koniec plamę posypać sodą oczyszczoną. Po wyschnięciu jej nadmiar usuwamy za pomocą odkurzacza.
• Aby usunąć plamę z trawy, robimy pastę z cukru oraz niewielkiej ilości ciepłej wody. Tak przygotowany domowy preparat pozostawiamy na tkaninie przez co najmniej godzinę. Po tym czasie wkładamy rzecz do pralki i wstawiamy na standardowy program prania.
• Do usunięcia plamy z wosku będzie potrzebna suszarka. Za pomocą płynącego z niej gorącego powietrza rozmiękczamy wosk. Gdy stanie się on elastyczny, wilgotną ściereczką delikatnie go usuwamy. Następnie wstawmy zabrudzony materiał do pralki.
• Plamy z kawy najlepiej pozbyć się za pomocą roztworu z octu oraz zimnej wody w proporcjach 1:1. Zabrudzenie delikatnie pocieramy, a następnie wypłukujemy tkaninę w zimnej wodzie. Podobnie zadziała polanie plamy wodą i posypanie sodą oczyszczoną.
• Przy plamie z atramentu przydatny będzie kwasek cytrynowy. Zabrudzenie polewamy wodą, a następnie posypujemy kwaskiem. Odczekujemy kilka minut, później płuczemy materiał, a na koniec pierzemy go w pralce.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Delikatne ekrany telewizorów czy laptopów nie czyścimy płynem do szkła na bazie amoniaku. Tego typu specyfik jest dla sprzętu elektronicznego zbyt agresywny. Lepiej sprawdzą się specjalne płyny dedykowane tego typu powierzchniom. Do przecierania ekranów wykorzystujmy miękką ściereczkę z mikrofibry.

2. Nakładanie preparatów w niewłaściwy sposób

Zarówno meble matowe, jak i te na wysoki połysk bardzo łatwo ulegają zszarzeniu. Przyczyną tego stanu rzeczy jest najczęściej niewłaściwa pielęgnacja. Dotyczy to zwłaszcza stosowania środków czyszczących i polerujących. Nie rozpylamy tych specyfików bezpośrednio na powierzchnię mebli. Zamiast tego nakładamy niewielką ilość preparatu czyszczącego najpierw na miękką ściereczkę, a następnie rozpylamy odrobinę na fronty wyposażenia.

3. Używanie zimnej wody

Z zaschniętymi zabrudzeniami zimna woda nie radzi sobie najlepiej. Błędna chęć oszczędzania sprawia jednak, że bardzo często stosujemy wodę bezpośrednio z kranu. Tymczasem do czyszczenia różnych powierzchni, zwłaszcza tych w kuchni, bardziej opłaca się stosować wodę odgrzaną. Oszczędzimy sobie tym sposobem czasu i nerwów.

4. Brudne przybory do sprzątania

Również na sprzętach, które wykorzystujemy do sprzątania, gromadzą się szkodliwe drobnoustroje. Używanie brudnych ścierek czy gąbek jest niehigieniczne. W ten sposób wcale nie pozbywamy się bałaganu, a zamiast tego roznosimy bakterie. Należy więc pamiętać, aby regularnie dezynfekować akcesoria czyszczące i często je wymieniać.

5. Przesadzanie z ilością detergentów

Tak naprawdę większa ilość detergentu nie sprawi, że szybciej usuniemy trudne zabrudzenia. Wręcz przeciwnie, mogą pozostawiać nadmierną warstwę tłustawego filmu. Na nim jeszcze silniej będzie gromadzić się kurz. Warto więc sugerować się dawkami proponowanymi przez producenta danego środka.

6. Mycie okien w słoneczne dni

Okna lepiej myć podczas pochmurnej pogody. Silne słońce sprawia, że rozpylone na powierzchnię okien płyny do szyb w mgnieniu oka zasychają. To natomiast powoduje, że bardzo trudno jest dokładnie rozetrzeć. Utrudnia to również wypolerowanie szyby na błysk. Przez to okna bardzo szybko pokryją się brzydkimi smugami.

7. Nieprzywiązywanie wagi do detali

Nie należy podczas sprzątania zapominać o newralgicznych miejscach domu. Nie widać  brudu gołym okiem na tych elementach, lecz zbiera się tam mnóstwo szkodliwych bakterii. Są to klamki, włączniki do świateł czy pilot do telewizora. To wszystkie przedmioty małe i niepozorne, lecz używane regularnie, często po kilkanaście razy dziennie.

8. Niepoprawna kolejność prac

To bardzo popularny błąd, dotyczący zwłaszcza ścierania kurzu. Aby nie rozsiewać go dalej, należy najpierw ścierać najwyżej położone przedmioty i partie mebli – lampy, górne półki czy obrazy. Później stopniowo schodzimy niżej. Podłogami i dywanami zajmujemy się na samym końcu, gdyż tam zawsze gromadzi się najwięcej brudu.

Kamila Berthold
Fot. Pexels

Dobierajmy gatunki roślin do oranżerii mając na uwadze temperaturę panującą w pomieszczeniu. Rośliny, które tolerują spadek temperatury do 10°C, dobrze poradzą sobie w chłodniejszych pomieszczeniach. Będą to:

• gatunki wysokie: cytrusy, dracena obrzeżona, fatsja japońska, kamelia japońska, oleander pospolity, wawrzyn (laur) szlachetny, zaślaz mieszańcowy, kordylina australijska, granatowiec właściwy, karłatka niska, araukaria chilijska;
• gatunki średniowysokie: asparagus, aspidistra wyniosła, ardizja, azalia indyjska, cymbidium, fatsjobluszcz lizjański, kliwia pomarańczowa, pierwiosnek kubkowaty;
• gatunki niskie: orliczka, paprotnik sierpowaty, soleirolia, trzykrotka, zielistka;
• pnącza i rośliny o zwisających pędach: bluszcze, cisus australijski, jaśmin lekarski, thunbergia, winnik zmienny.

Z kolei rośliny, które lubią ciepło, a więc te, które powinny zimą przebywać w pomieszczeniu o temperaturze minimum 20°C, to:

• gatunki wysokie: chamesora, fikus benjamina, gardeni, kordylina krzewiasta, róża chińska, szeflera;
• gatunki średniowysokie: afelandra czworokątna, aglaonemy, ananas jadalny, anturium, begonia królewska, difenbachie, echmea wstęgowata, friezea lśniąca, guzmania, nefrolepisy, niedośpian ognisty, pokrzywiec szorstkowłosy, sansewieria, skrzydłokwiat;
• gatunki niskie: adiantum, begonia Bowera, begonia zimowa, fikus pnący, fitonie, kaladium, kalatea, maranta białounerwiona, namatantus, peperomia kędzierzawa, pilee, fiołek afrykański, skrętniki, skrytokwiaty, widliczki;
• pnącza i rośliny o zwisających pędach: alamanda pnąca, bluszcz kanaryjski, bugenwilla gładka, cisus rombolistny, dawalia, displadenia, epipremnum złociste, filodendrony, hoja różowa, kledodendrum Thomsona, kolumnea, męczennice, mikania potrójna, monstery, plektrantus południowy, scindapsus złoty, syngonium.

Do ogrodu zimowego można dobrać także rośliny wodne i błotne: hiacynty wodne, cibory (papirusy), grzybienie oraz rośliny akwariowe.

Jakie warunki nasłonecznienia dla jakich roślin?

Przed założeniem oranżerii powinniśmy zwrócić uwagę na poziom nasłonecznienia tego pomieszczenia. Wystawa południowa jest słoneczna, a przez cały rok panuje w niej raczej dość wysoka, przynajmniej pokojowa temperatura. Do tego typu ogrodu zimowego nadadzą się idealnie gatunki ciepłolubne. Do wystawy zachodniej oraz wschodniej dociera mniej słońca. Z tego względu warto wybrać do takiej oranżerii filodendrony, paprocie, bluszcze, zamiokulkasy, sępolie czy maranty.

A co z oranżerią, w której panuje temperatura niższa niż w domu, a więc około 10-18°C? Warto zaaranżować tam ogród, w którym umieścimy rośliny jesienią i zimą przechodzące w stan spoczynku. Wówczas w tym okresie będą one wręcz potrzebować chłodu. Do jasnej i chłodnej oranżerii wybierzmy kaktusy, hibiskusy, asparagusy pierzaste, azalie indyjskie, bugenwille, gardenie, kamelie oraz niektóre cytrusy. Gdy w naszym chłodnym ogrodzie zimowym jest nieco mniej słońca, umieśćmy tam cissusy, bluszcze czy kliwie. W oranżeriach świetnie czują się także różne gatunki storczyków.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Źródło: murator.pl

Bardzo ważna jest wielkość donicy, w której znajduje się drzewko. Jeśli choinka ma około półtora metra, to doniczka powinna mieć minimum 80 cm średnicy. Najlepiej szukać świątecznego drzewka w dobrych sklepach ogrodniczych. Ważne jest, aby rośliny już kilka lat rosły w pojemniku. Poznamy je po tym, że ziemia w doniczce jest osiadła, a w dodatku porośnięta mchem i drobnymi chwastami. Przy podnoszeniu choinki pień powinien unosić się wraz z doniczką. Po wyjęciu bryły korzeniowej powinniśmy zauważyć, że korzenie przerastają ziemię, przypominając gęstą siatkę. Jeżeli jednak ziemia w doniczce jest świeżo wzruszona, a po wyciągnięciu obsypuje się z korzeni, to wskazuje na to, że drzewko zostało wykopane ze szkółki i przesadzone do doniczki w ostatniej chwili. Zazwyczaj takie egzemplarze mają mniejsze szanse na przeżycie w gruncie.

Najlepiej wybrać kilkudziesięciocentymetrowe iglaki o stożkowatym pokroju. Dużą popularnością cieszą się świerki pospolite i srebrne, sosny pospolite czy jodły kaukaskie.  

Jak uprawiać choinkę w doniczce?

Naszemu drzewku trzeba zapewnić w domu odpowiednie warunki. Najważniejsza jest odpowiednia ilość wody. Dodatkowo roślina musi mieć stały dostęp do światła słonecznego. Pamiętajmy, że przerywamy jej zimowy spoczynek. Z tego względu drzewko powinno stać w pomieszczeniu jak najkrócej – góra dwa tygodnie. Unikajmy również wprowadzania rośliny z zewnątrz od razu do bardzo nagrzanego pomieszczenia – poskutkuje to szokiem termicznym. Im chłodniej w pokoju, tym lepiej dla naszego iglaka. Po świętach można wystawić doniczkę z drzewkiem na balkon.

Jak sadzić choinkę w ogrodzie?

Należy dobrze zaplanować miejsce, w którym chcemy posadzić drzewko. Wybierzmy odpowiednie stanowisko, kierując się wymaganiami danego gatunku lub odmiany. Weźmy pod uwagę także rozmiary, jakie w przyszłości osiągnie nasza choinka. Ziemię wokół niej najlepiej wyściółkować przekompostowaną korą.

Jeżeli iglak pozostał w uśpieniu, a więc nie wypuścił nowych przyrostów, to po świętach najlepiej wystawić go na zewnątrz, na przykład na balkon lub taras. To miejsce musi być jednak osłonięte od silnego słońca. Doniczkę zabezpieczamy przez mrozem poprzez owinięcie starym kocem. W czasie odwilży obficie podlewamy. Jeżeli natomiast roślina już zaczęła rosnąć podczas pobytu w domu, to najlepiej do wiosny pozostawić ją w cieple. Dbamy o naszego iglaka, regularnie podlewając. Jeżeli powietrze w pomieszczeniu jest suche, również go zraszamy. Nie należy jednak drzewka wynosić do ciemnej, nieoświetlonej piwnicy, gdyż szybko zaschnie.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Beton to ostatnimi czasy jeden z najpopularniejszych materiałów dekoracyjnych. Coraz częściej pojawia się na ścianach, posadzkach czy kuchennych blatach. Ale to nie wszystko! Wykorzystać można go także do stworzenia mniejszych dekoracji: wazonów, szkatułek czy mis, a przede wszystkim – mniejszych i większych doniczek. Wykonane z tego materiału osłonki pasują do nowoczesnych i rustykalnych wnętrz, a dodatkowo są niezwykle trwałe. Świetnie komponują się z drewnem i stalą, a także z miedzianymi i złotymi elementami. Małe betonowe doniczki ozdobne są idealne do pielęgnacji sukulentów oraz kaktusów. Z kolei duże donice z tego materiału można wystawić na balkon lub taras. Pamiętajmy, że beton nie musi być szary! Wiele pracowni barwi swoje dzieła w różny sposób.

Betonowe donice – pasują do wnętrz industrialnych

FOTO: Envato Elements

Geometryczne kształty ożywią każdy pokój

Geometryczne kształty ożywią każdy pokój

FOTO: Envato Elements

Donice w geometrycznych kształtach to świetna propozycja dla nowoczesnych wnętrz, których właściciele wciąż podążają za trendami. Osłonki na kwiaty mogą przybierać rozmaite kształty – najczęściej są to fantazyjne wielokąty. Wiele donic zaskakuje nowoczesnymi rozwiązaniami. Geometryczne doniczki najczęściej tworzone są z wysokiej jakości materiałów, które odporne są na uszkodzenia. Tworzywa takie wzmocnione są włóknem szklanym, aby ozdoba mogła zachować swój niezmienny kształt przez wiele sezonów.

Donice w fantazyjnych kształtach – nie tylko do pokoju dziecka!

Donice w fantazyjnych kształtach – nie tylko do pokoju dziecka!

FOTO: Pixabay

Hitem ostatniego sezonu były osłonki oraz doniczki w przeróżnych, niekiedy zaskakujących kształtach. Były wśród nich zarówno zwierzęta, jak i ludzkie twarze. Często tego typu doniczki są kolorowe i niezwykle ozdobne – z tego względu nadadzą się idealnie do pokoju dziecka. Ale nie tylko! Urocze, niekiedy naprawdę małe doniczki sprawdzą się w hodowli sukulentów bądź miniaturowych odmian różnych roślin.

Hitem ostatniego sezonu były osłonki oraz doniczki w przeróżnych, niekiedy zaskakujących kształtach.

FOTO: Envato Elements

Doniczki do wnętrz w stylu boho

Doniczki do wnętrz w stylu boho

FOTO: Pixabay

Materiał, z których wykonane są doniczki w stylu boho, idealnie połączy się z naturalnością roślin.

FOTO: Envato Elements

Plecione kosze i osłonki na doniczki świetnie sprawdzą się we wnętrzach boho. Urozmaicą zwłaszcza pomieszczenia, w których królują odcienie zieleni i naturalne drewno. Materiał, z których wykonane są doniczki w stylu boho, idealnie połączy się z naturalnością roślin. Świetnie wyglądać będą także wiszące, makramowe kwietniki. Przy odrobinie wysiłku można wykonać je samodzielnie!

Jak dobrać donice do wnętrza?

Aby dekoracje pięknie komponowały się z wnętrzem domu, najlepiej wybierać uniwersalne wzory i kolory. Jeżeli chcemy postawić na silną barwę, to dobrze będzie zakupić w tym kolorze wszystkie doniczki. Kupujmy również donice z tej samej serii, które mają takie same bądź podobne kształty oraz kolory, lecz różnią się wielkością. To pomoże odpowiednio dopasować osłonkę do konkretnej rośliny. Do dużych roślin dobrać możemy podstawę z kółkami, co ułatwi przesuwanie naszego pokojowego kwiatka. Stawiajmy także na osłonki wykonane z trwałych materiałów wysokiej jakości.

Kupujmy donice z tej samej serii, które mają takie same bądź podobne kształty oraz kolory, lecz różnią się wielkością.

FOTO: Envato Elements

Już posiadanym doniczkom możemy zawsze spróbować nadać nowe życie. Wystarczy ozdobić je w nowoczesny i modny sposób! Użyjmy do tego farb, sznurków, kawałków szkła, kamieni czy innych ozdób.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay, Envato elements

Żywe cięte choinki, nazywane inaczej choinkami na pniu, nie są wycinane z lasu. Wręcz przeciwnie, pochodzą ze specjalnych szkółek lub plantacji. Wybór tego drzewka będzie więc rozwiązaniem ekologicznym. W ten sposób nie przyczynimy się do wycinek lasów. Utylizacja tego typu drzewek także służy środowisku – możemy oddać je do specjalnego punktu, w którym ulegną one procesowi rozdrobnienia. Później świetnie będą nadawać się jako kompost. Dodatkowo cięte choinki są lżejsze i tańsze niż te doniczkowe.

Niestety są też wady choinki na pniu. Przede wszystkim gubi ona szybciej liście niż drzewko ukorzenione. Najlepiej zainwestować w stojak z pojemnikiem na wodę i często nawadniać choinkę. Istnieją także stojaki z regulowanym uchwytem pnia – przydadzą się one wtedy, gdy drzewko zmniejszy swoją objętość podczas wysychania. Dobrym pomysłem będzie także ustawienie donicy z ciętym drzewkiem z dala od grzejnika.

Sztuczne drzewko – posłuży przez lata

Oczywiście raz zakupiona sztuczna choinka posłuży przez lata. 

Sztuczne drzewko – posłuży przez lata

FOTO: Envato Elements

Niestety produkcja sztucznych choinek degraduje środowisko, a rozkład materiałów, z których wykonane jest tego typu drzewko, może potrwać aż 400 lat. Trzeba również zagospodarować miejsce na przechowanie choinki, kiedy już skończą się święta. Dodatkowo zwierzętom i dzieciom mogą zaszkodzić sztuczne igły, jeśli je połkną. Nie dekorujmy takiej choinki sztucznym śniegiem. Nie usuniemy go po aplikacji, a z czasem będzie on kruszył się i żółknął. W wyniku tego choinka straci na atrakcyjności.

Choinka niestandardowa i niepowtarzalna

Choinkę można także wykonać samodzielnie z dowolnych materiałów. Na pewno zaskoczy i nada wnętrzu charakter. Najlepiej wykorzystać do zrobienia drzewka nadające się do przetworzenia materiały, takie jak drewno, tektura czy metal. Tego typu mniej lub bardziej zdekonstruowane drzewka nadadzą się do małych pomieszczeń, a także domów, w których królują zwierzęta. Tego typu pozycje są jednak jeszcze mało znane i w sklepach mamy niewielki wybór designerskich drzewek. Dlatego najlepiej będzie wykonać je samodzielnie. To będzie jednak tylko symboliczny element świąt. Stworzenie własnoręcznie niecodziennego drzewka bożonarodzeniowego może być wspaniałą zabawą dla całej rodziny. Taka choinka sprawdzi się także jako ozdoba na przykład w pokoju dziecka.

Choinka niestandardowa i niepowtarzalna

FOTO: Envato Elements

Drzewko w donicy – niepowtarzalny urok i zapach

Dosyć popularnym wyborem jest choinka w donicy. Jeżeli będziemy ją podlewać, postoi dłużej niż cięta. Po świętach drzewko wystawiamy na zewnątrz, gdyż nie może ono stać w ciepłym pomieszczeniu dłużej niż 7-10 dni. Na wiosnę natomiast dobrym pomysłem będzie przesadzenie choinki do ogródka. Niestety drzewko w donicy jest dużo większym wydatkiem niż choinka cięta. Jest również dosyć ciężkie i należy pamiętać o jego regularnym podlewaniu. Aby przedłużyć trwałość drzewka bożonarodzeniowego, warto obniżyć temperaturę w domu do 18°C.

Jeżeli po sezonie chcemy posadzić naszą choinkę w gruncie, musimy dobrze obejrzeć drzewko w szkółce. Zwróćmy uwagę na to, czy pień się nie rusza oraz czy igły są błyszczące. Ważna jest również doniczka – nie może być ani za mała, ani za duża. Pamiętajmy, że niektóre choinki w donicach mają mocno przycięte korzenie, więc nie przyjmą się w gruncie.

Sosna, świerk, jodła – jaką choinkę wybrać?

Świerk pospolity jest popularnym bożonarodzeniowym drzewkiem. Jego igły są krótkie, ciemnozielone, sztywne i kłujące. Niestety, opadają dosyć szybko – w czasie od tygodnia do trzech. Choinkę świerkową należy więc kupić tuż przed Bożym Narodzeniem. Drzewo to wydziela piękny i niepowtarzalny żywiczny zapach. W dodatku tworzy szerokie korony o kształcie regularnym i stożkowatym.

Świerk kłujący, inaczej świerk srebrny, ma gęsty, zwarty, stożkowaty pokrój oraz szczególne igły, które przybierają kolor od sinozielonego do srebrzystoniebieskiego. Sztywne gałęzie układają się pod kątem prostym w stosunku do pnia. Igły są efektowane, ale też bardzo kłujące.

Sosna pospolita także nadaje się na drzewko choinkowe, lecz nie jest jeszcze tak popularna jak świerk. Wszystko z powodu kształtu sosen, który jest naturalny, ale także nieregularny. Korona tych drzew jest stożkowata oraz rzadka. Bardzo sztywne gałęzie wytrzymają nawet cięższe ozdoby choinkowe. Igły sosny są kłujące, a na gałązkach utrzymują się nawet od 2 do 3 tygodni. Mają piękną, jasnozieloną bądź zielononiebieską barwę. Sosna wydziela bardzo intensywny, kojarzący się ze świętami zapach.

Jodła kaukaska również świetnie sprawdzi się jako choinka. Jodły mają długie i szerokie igły w ciemnozielonym kolorze. Ich pokrój jest gęsty i regularny – rozłożysty u dołu i węższy przy wierzchołku. Igły jodeł zasychają, ale nie opadają. Z tego względu to drzewko może stanowić ozdobę nawet do 2 miesięcy. Jodły cenione są ze względu na estetyczny i szlachetny wygląd, a także miękkie i niekłujące igły. W związku z tym sprawdzą się w domach z małymi dziećmi. Dodatkowo jodła nie wydziela zapachu, dlatego też polecana jest dla alergików. Niestety ten iglak jest dosyć drogi, gdyż na święta drzewko sprowadza się głównie z Danii.

Sosna, świerk, jodła – jaką choinkę wybrać?

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Jeże prowadzą nocny tryb życia. To właśnie po zmierzchu wychodzą na żer. Doskonale widzą w ciemności i mają dobrze rozwinięty słuch. Żywią się zwłaszcza owadami, ale także ślimakami, dżdżownicami, jaszczurkami, żabami czy ptasimi jajami. Pożywienia szukają w ściółce lub w trawie przysypanej liśćmi. Jeże nie jedzą roślin, dlatego też nie są szkodnikami w ogrodach, wręcz przeciwnie – są bardzo pożyteczne!

Stała obecność lub regularne wizyty tych zwierząt w naszym ogrodzie mogą znacząco przyczynić się do zmniejszania populacji wielu szkodników roślin. Jeże żywią się np. turkuciami podjadkami czy ślimakami. Warto mieć na uwadze, że zjadają także pożyteczne stworzenia, takie jak pszczoły czy skorki, robią to jednak w znacznie mniejszym zakresie.

Jeż zimuje w ogrodzie: jak mu zapewnić dobre warunki?

Jeże bardzo często zimują w naszych ogrodach. Zwierzęta te dobrze poczują się wszędzie tam, gdzie są sterty liści czy wysoka trawa, lubią bowiem zarośla, zakrzaczenia oraz łąki kwietne. Najczęściej zimują w takich miejscach, do których trudno będzie dotrzeć innym drapieżnikom. W naszym klimacie sen zimowy jeża trwa niecałe pół roku.

Jeż jest bardzo odporny na wiele naturalnych trucizn – potrafi nawet zaatakować żmije zygzakowate. Jednak bardzo szkodliwe są dla niego chemiczne środki ochrony roślin. Śmierć jeża może nastąpić także po spożyciu zatrutych preparatem owadów bądź ślimaków. Niebezpieczne dla tych stworzeń może okazać się również koszenie trawy. Z tego względu proces przycinania trawnika należy wykonywać ostrożnie – w gęstwinie mogło ukryć się zwierzę.

Jesienią możemy usypywać kopce z liści i gałęzi w mało uczęszczanych oraz zacisznych miejscach ogrodu. Warto przygotować także specjalną budkę dla jeża, która posłuży mu za schronienie w czasie zimy. Taki domek powinien mieć wymiary 30 x 30 x 40 cm. Wejście musi być bardzo małe – takie, aby jeż mógł tam się zmieścić, ale jednocześnie zapewniające mu bezpieczeństwo. Pamiętać trzeba, aby taką budkę przygotowywać w rękawiczkach. Jeże mają bardzo wyczulony zmysł węchu. Jeżeli więc poczują zapach człowieka, nie zamieszkają w tym miejscu. Nie wkładajmy również nic do środka domku, gdyż jeż sam umości sobie legowisko wewnątrz. Na taką budkę nada się też drewniana skrzynka po owocach uszczelniona liśćmi, sianem bądź trawą. Musi być okryta gałęziami po bokach i z góry.

Dla jeży potencjalne szkodliwe są także oczka wodne i studzienki ściekowe. Dobrze więc zabezpieczyć te miejsca w przypadku obecności tych zwierząt w ogrodzie. Wrogami jeży są borsuki, kuny, lisy, tchórze oraz psy.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Większość złodziei najpierw dobrze przygotowuje się do włamania. Przed kradzieżą starają się oni dostać do domu bądź mieszkania w celach poznawczych. Ułatwia im to oszacowanie zagrożeń. W ten sposób dokonują również oględzin danego miejsca. Ważne jest, że złodzieje najczęściej dostają się do naszych domów… za naszą zgodą. Przychodzą do nas na przykład jako elektrycy, policjanci czy hydraulicy.

Złodzieje weryfikują również, jak często ktoś bywa w danym mieszkaniu. W tym celu na wycieraczce pozostawiają monetę czy ulotki. Jeżeli przedmioty te nie znikną w najbliższym czasie, to dla włamywaczy znak, że w danym miejscu obecnie nikt nie przebywa. Złodzieje mogą również obklejać zamki taśmą. Warto pamiętać, że stosują oni coraz to bardziej wymyślne metody na sprawdzenie danego domu. Powinniśmy zapoznać się jednak z pewnym szablonem, który wyczuli nas na określone sygnały.

Złodzieje używają określonych symboli!

Gdy jakiś dom będzie atrakcyjny dla złodzieja, ten najczęściej odpowiednio go oznaczy. Zrobi to za pomocą określonych symboli – ten system stosują włamywacze już od wielu lat. To ułatwia im pracę – pamiętają, który dom warty jest zainteresowania, a w którym nie ma nic kosztownego. Symbole są zazwyczaj tworzone kredą bądź ołówkiem. Będą one najpewniej różnić się w zależności od okolicy czy konkretnej grupy przestępczej. Mimo to policja podaje kilka przykładów najpopularniejszych symboli. I tak:

• diament – w lokalu nikt nie mieszka;
• krzyż – dom już jest w planach złodziei;
• trójkąt – w mieszkaniu jest samotna kobieta;
• zygzak – w środku jest pies;
• 5 kółek – w domu jest sporo pieniędzy;
• przekreślone kółko – w mieszkaniu nie ma nic wartościowego.

Gdy tylko zauważymy nietypowe oznaczenia w okolicy wejścia, musimy skontaktować się z policją, która zbada tę sprawę. Zgłaszać należy każdy podejrzany sygnał w naszej okolicy. Pamiętajmy, że jeżeli złodzieje obrabują naszego sąsiada, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że na ich radarze jest także nasz dom!

Wyjeżdżasz na urlop? Nie zapomnij o zabezpieczeniu swojego domu!

Przede wszystkim mieszkanie czy dom warto ubezpieczyć – nawet jeżeli kradzież będzie miała miejsce, to dostaniemy finansową rekompensatę. Poznajmy także naszą okolicę pod kątem bezpieczeństwa. W tym celu warto zajrzeć na Krajową Mapę Zagrożenia Bezpieczeństwa, która dostępna jest na stronie internetowej rządu.

Przed wyjazdem pamiętajmy o dokładnym zamknięciu wszystkich okien, drzwi oraz bram. W przypadku dłuższej nieobecności możemy poprosić zaufanych sąsiadów, aby co jakiś czas zaglądali do naszego domu. Schowajmy także większość drogocennych przedmiotów, takich jak na przykład pieniądze czy biżuteria. Możemy zawieźć je do rodziny czy przyjaciół. Nie trzymajmy atrakcyjnych dla złodziei przedmiotów w okolicy okien. Skutecznie do włamania zniechęca monitoring i alarm. Powinniśmy zainwestować także w drzwi, których konstrukcja uniemożliwia wyważenie. Dobrze także zamontować aluminiowe zewnętrzne rolety.

Pamiętajmy, że domy są bardziej narażone na włamania niż mieszkania. Wynika to głównie z dystansu między sąsiadami. Starajmy się nie afiszować zbytnio z trwającym długo wyjazdem – taki sygnał także może zainteresować złodziei.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Larwy moli są jasnego koloru i mają postać gąsienicy. Ich ciało może osiągać długość około 10 mm. Mimo iż są małe, to sieją prawdziwe spustoszenie – to właśnie żarłoczne larwy odpowiadają za niszczenie ubrań. Smakują im zwłaszcza materiały bawełniane, futra, skóra czy jedwab, ale nie pogardzą także tkaninami sztucznymi. Rodzaj spożywanego pożywienia ma znaczny wpływ na wygląd larw – z czasem mogą przyjąć barwę żółtą, czerwoną, brązową czy zieloną. Dodatkowo larwy moli zanieczyszczają szafę swoimi odchodami. Przepoczwarzają się w dorosłego osobnika najczęściej w ciągu kilku dni. Jeśli jednak sprzyjają im warunki otoczenia, ten okres może wydłużyć się nawet do kilku miesięcy!

Dorosły osobnik motyla nocnego ma ciemne i smukłe ciało, długie czułki oraz wzorzyste skrzydła. Nie pobiera on w ogóle pokarmu z otoczenia i dlatego nie jest dla naszych ubrań niebezpieczny. Nie możemy jednak ignorować obecności dorosłych moli w naszym domu! Owad ten bardzo sprawnie się przemieszcza oraz szybko się mnoży. Jeżeli zignorujemy pierwsze oznaki obecności moli, wkrótce możemy doświadczyć prawdziwej inwazji, gdyż samica może złożyć w ciągu życia od 200 do 400 jaj.

Mole są aktywne nocą. Dodatkowo mają one zdolność do zahamowania rozwoju w niekorzystnych warunkach. Z tego powodu walka z nimi jest szczególnie trudna.

Czemu mole odzieżowe pojawiają się w szafach?

Mimo iż regularnie sprzątamy dom, w naszej garderobie i tak mogą zjawić się nieproszeni goście. Mole najczęściej przenoszone są do naszych wnętrz za pomocą ubrań czy mebli. Ale to nie wszystko – mogą wlecieć do środka przez otwarte okno, szyb wentylacyjny, uchylone drzwi balkonowe czy klatkę schodową. Ślady ich obecności zauważymy poprzez niewielkie dziury w odzieży. Mole tekstylne uwielbiają ciemne miejsca – schowki, szafy, strychy czy piwnice.

Sposoby na pozbycie się moli ubraniowych

Na rynku dostępnych jest wiele gotowych środków, które pomogą nam w pozbyciu się szkodników. Pułapka na mole to kartonik pokryty silnym klejem z wabiącymi owada feromonami. Samce mola rozwijają się szybciej niż samice. Pułapka feromonowa wabi je do lepca, a te w rezultacie przyklejają się do powierzchni klejącej. To pozwoli zredukować liczbę moli i uniemożliwi im rozmnażanie się. Taki lep umieszczamy w szafie bądź w jej pobliżu. Innymi sposobami są preparaty w aerozolu, spray czy specjalne lampy owadobójcze.

Domowe sposoby na pozbycie się moli ubraniowych

Wypróbowany przez babcię, domowy sposób na mole to napar z olejku lawendowego i octu. Najpierw gotujemy mieszankę, a następnie przelewamy do spryskiwacza, w którym wcześniej umieszczamy gałązkę tymianku. 

Na mole odstraszająco działa lawenda.

FOTO: Envato Elements

Możemy spróbować także samodzielnie stworzyć pułapkę na mole ubraniowe. Wystarczy do miseczki wlać wytrawne wino bądź ocet jabłkowy. Miseczkę stawiamy w miejscu, w którym pojawiły się szkodniki. Owady zwabi aromat płynu, ale natychmiast się one potopią. Wykorzystujmy także przyprawy: liść laurowy czy ziele angielskie. Za pomocą wysokiej temperatury, na przykład z suszarki do włosów, możemy ogrzać strategiczne miejsca, w których bytują jaja i larwy moli.

Profilaktyka – jak zabezpieczyć ubrania przed molami?

Ważne jest, aby wszystkie ubrania, jakie wkładamy do szafy były czyste i świeże, gdyż mole w pierwszej kolejności atakują rzeczy przepocone bądź poplamione sokami. Odzież należy regularnie prać. Po zauważeniu bytności moli, musimy dokładnie przejrzeć wszystkie miejsca, w których przechowujemy odzież. W miarę możliwości należy wyprać ubrania w dosyć wysokiej temperaturze. Regularnie sprzątajmy także wnętrze szaf, na przykład za pomocą odkurzacza. Pamiętajmy, aby worek po takich porządkach wyrzucać, gdyż larwy mogą przetrwać wewnątrz.

Również po kupieniu nowego ubrania należy wyprać je w miarę wysokiej temperaturze. Odzież możemy także wystawić na działanie niskich temperatur. Jeżeli wskaźnik termometru spadnie poniżej 0°C, larwy szkodników zginą. Po zakończonej inwazji moli warto i tak profilaktycznie wieszać pułapki feromonowe, które wymieniamy co 3 miesiące. Dzięki temu będziemy mieć pewność, że nie pojawiły się nowe owady.

Co jeszcze można robić, aby zapobiec inwazji moli? Należy często wietrzyć szafę. Poza tym warto zawiesić wewnątrz garderoby woreczek z suszoną lawendą. Dodatkowo warto wiedzieć, że mole mogą pojawiać się tam, gdzie ptaki, gdyż żywią się ich piórami. Dlatego nie pozwólmy na przykład gołębiom na zakładanie gniazd na naszych balkonach.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Potocznie mówi się, że srebro czernieje z powodu kontaktu z powietrzem. Nie chodzi jednak o tlen – ten jest bezpieczny dla srebra. Negatywna reakcja zachodzi między tym pierwiastkiem a siarką, której niewielka ilość znajduje się w powietrzu. Z tego powodu, by zabezpieczyć srebro przed czernieniem, najlepiej przechowywać je w odpowiedni sposób. 

Srebrną biżuterię, gdy nie jest używana, najlepiej trzymać w osobnych strunowych woreczkach. Tak zapakowaną możemy schować w kuferku czy puzderku. Dzięki temu nie tylko srebro nie zczernieje, ale dodatkowo elementy biżuterii nie pomieszają się ze sobą. 

By ograniczyć destrukcyjny wpływ siarki z powietrza na zastawę stołową, należy ją odpowiednio zabezpieczyć. Po każdym użyciu należy umyć i dokładnie osuszyć sztućce, a następnie zawinąć je np. w miękką flanelową tkaninę i schować w szufladzie czy szafce. 

Jak wyczyścić srebro domowym sposobem? 

Srebrne przedmioty, które nie są udekorowane kamieniami szlachetnymi, a zatem takie jak monety czy sztućce, możesz wyczyścić następującymi sposobami: 

• za pomocą cytryny: W misce wymieszaj sok z połowy cytryny i ciepłą wodę. Dodaj trochę szarego mydła lub płatków mydlanych. Namaczaj srebro przez ok. 15 minut, a następnie osusz i wytrzyj miękką ściereczką. 
• za pomocą popiołu: Na miękką szmatkę nanieś odrobinę popiołu i przetrzyj srebrne przedmioty. Następnie opłucz je zimną wodą, osusz i wypoleruj flanelową szmatką. 
• za pomocą płynu do naczyń: W misce z ciepłą wodą rozpuść nieco płynu do naczyń. Zamocz srebro na kilka minut. Następnie wyjmij, przetrzyj i osusz. 
• za pomocą kredy: Kredę zetrzyj na proszek i zalej odrobiną alkoholu – potrzeba go tyle, by masa miała konsystencję luźnej pasty. Nałóż pastę na srebro i pozostaw na kilka minut. Następnie spłucz masę i osusz srebro. 

O srebro można zadbać domowymi sposobami.

FOTO: Envato Elements

Jak czyścić srebrną biżuterię w domu? 

Zabrudzoną srebrną biżuterię można zanieść do czyszczenia u jubilera. Jednak jeśli chcemy zrobić to samodzielnie, możemy wykorzystać jedną z następujących metod: 

• za pomocą spirytusu: Spirytus wlej do miski. Zanurz w nim zabrudzone srebro na kilka godzin. Po tym czasie opłucz zimną wodą i osusz dokładnie. 
• za pomocą pasty do zębów: Wyciśnij nieco pasty na miękką ściereczkę lub miękką szczotkę (np. dziecięcą szczoteczkę do zębów) i poleruj przez chwilę srebrne przedmioty. Następnie opłucz i osusz. Uwaga: wybieraj pastę bez granulek! 
• za pomocą proszku do prania: 1/4 szklanki proszku do prania rozpuść w niedużej ilości ciepłej wody. W takim roztworze zanurz srebro na 5 minut. Następnie opłucz pod bieżącą wodą i osusz. 
• za pomocą sody oczyszczonej: Przygotuj gęstą pastę, mieszając 1/4 szklanki sody oczyszczonej z dwiema łyżkami wody. Pastę nałóż na miękką ścierkę i poleruj srebro. Opłucz ciepłą wodą i wytrzyj dokładnie. 
• za pomocą coli: Colę wlej do miski. Zanurz srebrne przedmioty na ok. 40 minut lub dłużej. Następnie umyj czystą wodą i osusz. 
• za pomocą folii aluminiowej: Folią aluminiową wyłóż dno naczynia np. szklanego lub ceramicznego (naczynie nie może być metalowe!). Wsyp kilka łyżeczek soli i zalej wrzącą wodą. Ostrożnie włóż srebrne przedmioty i namaczaj je przez kilka-kilkanaście minut, w zależności od tego, jak bardzo są zabrudzone. 
• za pomocą keczupu: Biżuterię w całości zamocz w keczupie na kilka minut. Następnie opłucz dokładnie i osusz. 
• za pomocą octu: Przygotuj mieszaninę wody z octem w proporcji 2:1. Zanurz srebro na co najmniej 30 minut. Następnie wytrzyj i osusz. 
• za pomocą płynu do szyb: Spryskaj srebro płynem przeznaczonym do mycia szyb. Delikatnie pocieraj za pomocą miękkiej szczoteczki. Następnie wypoleruj bawełnianą ściereczką. 

Folię aluminiową można wykorzystać do czyszczenia srebra.

FOTO: Envato Elements

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Dorosłe mole spożywcze to owady małe lub średniej wielkości, posiadające smukłe ciało. Mogą przybierać różne barwy, w zależności od gatunku: od białej, srebrzystej, przez żółtą do szarobrunatnej. Cechą charakterystyczną moli kuchennych są łuski na skrzydłach, układające się we wzory. Jak odróżnić mole odzieżowe od spożywczych? Skrzydła tych pierwszych układają się w daszek podczas spoczynku. Skrzydła moli bytujących w kuchni leżą natomiast równolegle i płasko na owadzim ciele.

Larwy mola spożywczego przybierają postać gąsienicy.

FOTO: Envato Elements

Larwy mola spożywczego przybierają postać gąsienicy. Larwy najczęściej spotykanych gatunków moli przybierają brązową barwę całego ciała bądź mają brązową głowę i kremowo-białe tułowia.  Z zapłodnionych jaj wykluwają się już po 8 dniach. Żywią się one suchym pokarmem: ryżem, mąką, kaszami, płatkami, ziarnami zbóż, orzechami, migdałami, pieczywem czy suszonymi grzybami. Jeżeli w naszej kuchni zadomowiły się mole, odnajdziemy w tych produktach spożywczych charakterystyczną, cienką pajęczynkę.

Co się wiąże z obecnością moli spożywczych?

Mole spożywcze zasiedlają miejsca ciemne i trudno dostępne. Najczęściej spotykamy je tam, gdzie mają nieograniczony dostęp do pożywienia, dlatego rajem są dla nich niezamknięte opakowania z produktami sypkimi. Największe szkody wyrządzają larwy mola, które mają spore zapotrzebowanie na pokarm. W wyniku tego zanieczyszczają żywność.

Jak zwalczyć mole spożywcze?

Jeżeli zauważymy ślady bytności moli w kuchni, w pierwszej kolejności niezwłocznie powinniśmy dokonać przeglądu szafek i wszelkich produktów, w których mogłyby żerować larwy. Dorosłe mole spożywcze będą z pewnością latać w pobliżu źródeł pożywienia. Dokładną inspekcję wykonujemy po zmierzchu – wtedy mole będą aktywne. Wszystkie produkty, w których znajdziemy charakterystyczną pajęczynkę, należy wyrzucić. Dokładnie wymyjmy także wszystkie półki w kuchni, w których przechowywana jest żywność. Przedmioty, które mogły mieć kontakt z molami, przemywamy gorącą wodą z mydłem. Czyścimy także tyły szafek kuchennych, przestrzeń pod zlewozmywakiem, podłogi oraz ściany.

Bez dokładnego wyczyszczenia kuchni nie pozbędziemy się moli. Dorosłe osobniki pojawią się za jakiś czas, jeżeli nie wyrzucimy zainfekowanych produktów spożywczych!

Domowe sposoby na pozbycie się moli spożywczych

Po dokładnym umyciu wszystkich powierzchni ciepłą wodą, dodatkowo przecieramy blaty i szafki w kuchni octem winnym bądź roztworem wody z octem przygotowanym w proporcach 1:1. Do takiej mieszanki można dodać olejek z cytrusów bądź z goździków. Miseczkę z gorącym octem umieszczamy w szafkach i zamykamy ich drzwiczki. Wewnątrz możemy pozostawić również suchą skórkę pomarańczy, napar goździkowy bądź aromat waniliowy. Kuchnię warto często wietrzyć, otwierając przy tym szafki oraz szuflady.

Gotowe pułapki na mole kuchenne dostępne są w sklepach, ale można wykonać je także samodzielnie, w domowych warunkach. 

Aby uniknąć inwazji moli spożywczych, warto przechowywać mąki, ryże czy kasze w szklanych pojemnikach.

FOTO: Envato Elements

Aby uniknąć inwazji moli spożywczych, warto przechowywać mąki, ryże czy kasze w szklanych pojemnikach. Zabezpieczeniem będą także moskitiery zamontowane w oknach i kratkach wentylacyjnych.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements, Pixabay

Szczury występują powszechnie w każdym zakątku świata. Żyją wszędzie tam, gdzie człowiek, a najbardziej przyciągają je odpadki i resztki jedzenia. Dlatego trzeba uważać na to, co wrzucamy do otwartych śmietników. Pod żadnym pozorem nie można również wyrzucać jedzenia do zlewu i muszli klozetowej ani składować odpadów pochodzenia zwierzęcego w ogrodzie (na przykład na kompoście). Także brak zabezpieczenia szczelin i dziur w budynkach może sprawić, że szczury przedostaną się do naszych piwnic, strychów czy pomieszczeń gospodarczych. A jeżeli gryzonie te już zadomowią się w naszej okolicy, musimy bardzo na nie uważać.

Szczury powodują liczne straty i zniszczenia: zjadają przechowywane produkty spożywcze, atakują zwierzęta hodowlane i domowe, a także przegryzają instalacje elektryczne, izolację termiczną rur ciepłowniczych i budynku, rury wodociągowe czy drewniane konstrukcje budowlane. Wszystko to może zagrażać pożarem, zalaniem czy zawaleniem budynku. Poza tym szkodniki te są szczególnym zagrożeniem dla zdrowia i życia człowieka. Szczury są nosicielami licznych drobnoustrojów chorobotwórczych i pasożytów, które mogą wywołać groźne choroby, takie jak: tyfus, salmonelloza, wścieklizna, leptospiroza, włośnica czy tasiemczyca i wiele innych. Źródłem zakażenia najczęściej jest skażona odchodami gryzoni żywność. Gdy szczur poczuje się zagrożony, może zaatakować i dotkliwie zranić.

Jak pozbyć się szczurów? Trzeba działać szybko!

Nie bagatelizujmy pierwszych oznak obecności szczurów w naszym otoczeniu. Chociaż to sprytne stworzenia, które skutecznie ukrywają się przed ludzkim wzrokiem, to często można zauważyć znaki ich bytności. Będą to przede wszystkim ślady zębów na żywności, bałagan wśród kubłów ze śmieciami, a także odchody, szczurze gniazda, pogryzione przedmioty (kable, drewniane elementy, instalacje itd.). Musimy zareagować błyskawicznie, gdyż szczury rozmnażają się w tempie ekspresowym i konsekwencją zbagatelizowania problemu może być szczurza plaga.

Czy można pozbyć się szczurów w humanitarny sposób?

Przeciwnicy zadawania cierpienia zwierzętom, nawet takim, jak groźne szkodniki, z pewnością powinni rozważyć alternatywną formę dla standardowych łapek, które nie zawsze od razu uśmiercą szczura. Chodzi tutaj o chwytacze żywołowne, tak zwane żywołapki. Mają one formę klatki, która otwiera się z jednej bądź z dwóch stron. We wnętrzu takiej pułapki umieszcza się wabik dla głodnego zwierzęcia. Mechanizm spustowy znajdujący się we wnętrzu żywołapki uruchomi się, kiedy szkodnik poruszy przygotowaną przez nas przynętę. Wówczas otwory wejściowe zatrzasną się, uniemożliwiając stworzeniu ucieczkę. Chociaż chwytacze żywołowne są zazwyczaj droższe od standardowych łapek, to można użyć ich wielokrotnie.

Innym sposobem są odstraszacze dźwiękowe. Emitują one ultradźwięki, które są nieprzyjemne dla uszu szczurów, ale niesłyszalne dla człowieka. Na rynku dostępne są urządzenia o bardzo zróżnicowanej mocy i zasięgu. Skuteczność tej metody jest jednak często wątpliwa, zwłaszcza że szczury – zwierzęta o dużej zdolności adaptacyjnej – szybko przyzwyczają się do emitowanych dźwięków.

„Tradycyjne” sposoby na szczury – które są najskuteczniejsze?

Jeżeli szczurów jest już zbyt dużo lub stanowią szczególne niebezpieczeństwo, trzeba sięgnąć po drastyczne i zdecydowane kroki pozbycia się ich. Nawet jeżeli wiąże się to z zadawaniem cierpienia zwierzęciu.

Jedną z najpopularniejszych metod jest tak zwana gilotynka, popularna łapka. Jest ona zbudowana ze specjalnego mechanizmu sprężynowego, który po próbie wzięcia umieszczonej w odpowiednim miejscu przynęty zatrzaskuje się. Nie rozgniata jednak w ten sposób gryzonia, natomiast łamie mu kręgosłup. Najczęściej śmierć jest błyskawiczna. Za przynętę na goltynce może posłużyć chleb ze smalcem, kawałek czekoladowego batona czy słodki herbatnik – szczury skuszą się na wszystko, co smakowite także dla człowieka!

Jako przynętę możemy wykorzystać... masło orzechowe!

FOTO: Envato Elements

Trutki to częsty sposób tępienia gryzoni, zwłaszcza gdy jest ich sporo. Trutki mogą mieć postać pasty w saszetkach, granulatu bądź kostki. W ich skład wchodzą substancje powodujące śmierć szkodnika poprzez krwotok wewnętrzny, a także zapobiegające rozkładowi truchła i substancje gorzkie, które zniechęcają do ich spożycia przez ludzi i inne zwierzęta. Mimo odstraszającego człowieka i zwierzęta domowe smaku oraz zapachu, trutki mogą stanowić prawdziwe zagrożenie. Lepiej nie stosować ich, gdy nie mamy pewności, czy nie spróbuje skosztować tego produktu nasz domowy pupil lub dziecko.

Najmniej humanitarnym, ale równocześnie najskuteczniejszym sposobem pozbycia się szczurów jest pułapka lepowa. Tego typu lepy są również stosunkowo tanie, nie sprawdzą się jednak w miejscach zakurzonych, zawilgoconych oraz silnie nasłonecznionych. Podłoże tego typu pułapki pokrywa mocny, niewysychający klej, który nie jest groźny dla człowieka. Gdy gryzoń wejdzie na lep, już się z niego nie wydostanie. Jednak warto kontrolować stan pułapek i skracać cierpienia zwierząt. Zachować należy również szczególną ostrożność w przypadku zwierząt domowych – dla nich klejące pułapki także stanowią zagrożenie.

A co zrobić, kiedy wszystkie sposoby zawiodły? Najlepiej wynająć wówczas firmę, która zajmie się deratyzacją. Specjaliści odszczurzają domu za pomocą środków chemicznych oraz mechanicznych. Fachowcy zajmą się również profilaktyką, tak, aby problem nie powtórzył się. Firma deratyzacyjna będzie niezbędna w przypadku usunięcia całych kolonii szczurów.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Niektórzy wierzą, że kasztany potrafią wchłaniać i kumulować w sobie złą energię, dzięki czemu nie będzie ona krążyć swobodnie po domu. Zgodnie z tym wierzeniem, kasztany często wkładano pod poduszkę. Chociaż mniemanie to oczywiście nigdy nie zostało w żaden sposób udowodnione, to jednak liczne badania wykazują, że kasztany pozytywnie wpływają na zdrowie i urodę. Naukowcy wskazują, że te jesienne dary natury wzmacniają naczynia krwionośne i zapobiegają powstawaniu tzw. pajączków. Poza tym są bogate we flawonoidy, a więc związki działające przeciwzapalnie. Żel z kasztanowca szczególnie poleca się osobom cierpiącym na choroby układu krążenia oraz borykającym się z żylakami. Dodatkowo wyciąg z kasztanowca łagodzi obrzęki. Stosuje się go także w walce z cellulitem, gdyż zawarta w kasztanach saponina usprawnia przepływ limfy.

Połóż kasztany na parapecie i pozbądź się problemu!

Wymienione wyżej właściwości kasztanów to nie wszystko. Wykorzystać je możemy także w zwalczaniu nieproszonych gości w domu i w ogrodzie. Chodzi zwłaszcza o pająki oraz mszyce.

Zapachu kasztanów nie znoszą zwłaszcza pająki. Rozłóżmy więc kasztany na parapetach bądź przy oknach. To sprawi, że pająki będą unikać tych miejsc. Aby zyskać jeszcze skuteczniejszy efekt, warto delikatnie naciąć łupinki. Wówczas aromat ulatniający się z kasztanów będzie jeszcze bardziej intensywny. Zapachu tej naturalnej, jesiennej dekoracji nie tolerują również mszyce. Jeżeli więc chcemy pozbyć się raz na zawsze szkodników, wystarczy spryskać rośliny ostudzoną wodą z dodatkiem proszku z kasztanów.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Biedronki azjatyckie to inwazyjny gatunek chrząszczy, charakteryzujący się żółtą bądź pomarańczową barwą pancerza i występującymi na nim czarnymi kropkami. Te biedronki pochodzą z południowo-wschodniej Azji, a w Europie i Ameryce pojawiły się w XIX wieku, gdyż przewieziono je, aby pomogły w zwalczaniu mszyc w uprawach rolnych. Ich populacja jednak szybko wymknęła się spod kontroli, a biedronki azjatyckie stały się zagrożeniem dla rodzimych ekosystemów. W Polsce pierwsze osobniki tego owada odkryto w 2006 roku w pobliżu Poznania, wkrótce jednak biedronka azjatycka zdołała rozprzestrzenić się na cały kraj.

Na pierwszy rzut oka nasze rodzime biedronki oraz insekty pochodzące z Azji niewiele się różnią. Warto jednak zapamiętać kilka podstawowych cech wyróżniających biedronki azjatyckie. Są to:

• kolor pancerza: od czerwonego do pomarańczowego, podczas gdy nasze rodzime biedronki najczęściej przybierają barwę jaskrawoczerwoną;
• kropki: czarnych kropek może być maksymalnie 23, niektóre osobniki natomiast nie mają ich wcale;
• kształt: ciało jest wypukłe i owalne, a tuż za głową znajduje się czarny wzór w kształcie litery M.

Czy biedronki azjatyckie naprawdę są groźne?

Biedronki azjatyckie zagrażają przede wszystkim naszym domowym pupilom, zwłaszcza psom. Te ciekawskie zwierzęta często mogą próbować zjeść inwazyjnego chrząszcza. W tej sytuacji istnieje zagrożenie dla zdrowia i życia psów.

Przede wszystkim biedronki azjatyckie wydzielają toksyczną substancję. Jeżeli znajdzie się ona na podniebieniu psa, wywoła uszkodzenia przypominające oparzenia chemiczne, powodując piekący ból. W tym przypadku pies będzie także potrzebował naszej pomocy w usunięciu intruzów, a to może wywołać nadmierne ślinienie się, a nawet pienienie. Może zdarzyć się również, że biedronki trafią do układu pokarmowego zwierzaka. Wówczas wydzieliny produkowane przez pochodzące z Azji chrząszcze doprowadzają do poparzenia bądź owrzodzenia przełyku pupila. Objawami są: nadmierne ślinienie się, zablokowanie defekacji czy wymioty.

A czy ugryzienie biedronki azjatyckiej jest groźne dla człowieka? Chrząszcze te mogą nam zagrażać, jeżeli zmagamy się z alergiami. Poza tym ich ugryzienie przypomina ukłucie szpilką. W miejscu ugryzienia pojawia się zaczerwienienie, które najczęściej szybko znika.

Dlaczego biedronki azjatyckie wchodzą do domów?

Biedronkę azjatycką wabi dobrze oświetlona powierzchnia, najczęściej więc pojawiają się na tej stronie budynku, która jest mocno ogrzana przez południowe słońce. Chrząszcze te przyciągają także mocno kontrastujące kolory, a więc na przykład ciemne okiennice na tle jasnej ściany czy biała elewacja z ciemnymi parapetami.

Kiedy na zewnątrz robi się coraz chłodniej, dorosłe biedronki azjatyckie opuszczają swoje letnie żerowiska i starają się przenieść do ciepłego i bezpiecznego miejsca, w którym będą mogły przezimować. Niestety – najczęściej są to nasze domy. Chrząszcze te poszukują szczelin, pęknięć czy wolnych przestrzeni – tam będą chciały spędzić okres zimowy. Najbardziej obleganymi przez nie miejscami są strychy, ramy wokół okien, ościeżnice nad drzwiami, niezabezpieczone wentylacje czy wypełnione izolacją z waty szklanej bądź puste ściany.

Jak pozbyć się biedronki azjatyckiej z domu i z ogrodu?

Jeżeli biedronka Arlekin pojawi się w ogrodzie, nie ma podstaw do paniki. Natomiast jeżeli zjawi się w domu, wówczas trzeba wykonać odpowiednie kroki. Na szczęście biedronki azjatyckie chcą tylko przezimować w naszych wnętrzach, a nie się rozmnożyć. Ich obecność jest jednak nieprzyjemna i może przerodzić się w prawdziwą inwazję. Jak więc pozbyć się biedronki azjatyckiej?

Zapobieganie – sprawdź stan swojego domu lub mieszkania

Najlepszym sposobem jest prewencyjne zabezpieczenie naszego domu. Szukamy obecności jakichkolwiek szczelin, którymi uciążliwe owady mogłyby się przedostać do środka. Jeżeli wewnątrz domu zobaczyliśmy już biedronkę azjatycką, to oznacza, że istnieje jakieś miejsce, przez które mogła się ona przedostać. Aby utrudnić insektom przedostawania się do domów, sprawdzajmy uszczelki wszystkich okien, wentylacje, szczeliny pod drzwiami wyjściowymi i balkonowymi. Weźmy pod lupę również ewentualną obecność pęknięć w ścianie budynku.

Te miejsca, którymi biedronki mogłyby dostawać się do środka, należy odpowiednio zabezpieczyć. W pierwszej kolejności zaklejamy wszystkie otwory wylotowe przy użyciu specjalnych naklejek na ściany bądź zwykłej, ciemnej taśmy malarskiej. W przypadku nieszczelności okien warto rozważyć wymianę ogumienia. W przypadku drzwi bądź ścian można użyć specjalnych budowlanych siatek przeciwko owadom, które stosuje się najczęściej na wentylacjach. Siatki te posłużą jednak także w przypadku innych szczelin.

W ogrodzie i dookoła domu posadź odpowiednie rośliny

Rośliny posadzone w ogrodzie i wokół domu oczywiście nie sprawią, że chińskie biedronki magicznie znikną, lecz znacząco ograniczą rozmiary ich inwazji. Rośliny takie sadzimy szczególnie wokół obszarów okien i od południowej strony domu. Do grupy roślin, których biedronki azjatyckie nie znoszą, zalicza się chociażby złocień. Wydziela on substancję nazywaną pyretryną, skutecznie odstraszającą także mrówki czy kleszcze. Złocień jest bezpieczny dla zwierząt domowych i ludzi. Inną propozycją jest znana i lubiana lawenda. Jej kwiaty wydzielają olejek o charakterystycznym zapachu, skutecznie odstraszającym insekty. Jednocześnie obecny w lawendzie linalol wabi owady zapylające rośliny. Właściwości odstraszające biedronki azjatyckie mają także goździki. To dzięki eugenolowi, roślinnemu olejkowi. Eugenol jest dla insektów zabójczy, wpływając negatywnie na najważniejsze receptory nerwowe owada. Środek ten może działać także na ludzi, nie grozi jednak utratą życia.

Zrób domowy preparat odstraszający biedronki azjatyckie

W początkowym etapie walki ze szkodnikami domowe preparaty są skuteczne i tanie. Pierwszym sposobem będzie użycie ziemi okrzemkowej, czyli diatomitu. Rozprowadzamy ziemię okrzemkową dookoła domu oraz we wszelkich wrażliwych miejscach wewnątrz, gdzie mogą występować szczeliny. Środek będzie działał tak długo, jak będzie suchy i nienaruszony. Ma on mikroskopijne właściwości – cząsteczki diatomitu powodują wysychanie oraz śmierć insektów.

Kolejnym pomysłem będzie wykorzystanie olejków z cytrusów i cytronelli, które zakupimy w każdym większym hipermarkecie. Olejek taki rozprowadzamy w wodzie, a następnie za pomocą dozownika spryskujemy newralgiczne obszary w domu.

Ostatnim sposobem jest przygotowanie torebek z mieszanką liści laurowych i goździków. Rozkładamy je we wszystkich wrażliwych miejscach – w szczelinach przy oknach, drzwiach czy framugach. Połączenie intensywnego zapachu liścia laurowego z eugenolem zawartym w goździkach będzie stanowić barierę dla biedronek azjatyckich.

Szkodniki masowo dostały się do domu – jak je usunąć?

Kiedy biedronki azjatyckie już wdarły się do środka, dobrą alternatywą dla środków chemicznych będzie… zwykły odkurzacz. Nie zgniatajmy ani nie wymiatajmy inwazyjnych chrząszczy przy pomocy miotły! Przestraszone owady uruchomią swój system obronny, wydzielając charakterystyczną substancję, która nie tylko wypełni dom nieprzyjemnym zapachem, ale także ubrudzi obleganą powierzchnię.

Najbezpieczniejszym sposobem usunięcia sporych skupisk biedronek będzie użycie domowego odkurzacza, najlepiej wyposażonego w filtr HEPA. Insekty usuwamy szybkimi ruchami, tak aby biedronki azjatyckie nie zdążyły wydzielać nieprzyjemnych substancji. Przed wyrzuceniem worka zanurzamy go na kilka minut w wodzie z mydłem. W ten sposób zapobiegniemy ucieczce biedronek i uniemożliwimy im powrót do poprzedniego schronienia.

Inwazja wymyka się spod kontroli – zastosuj środek chemiczny

Spray na biedronki możemy wykorzystać w ogrodzie. Spryskujemy insektycydem czubki drzew znajdujących się w okolicy naszego domu, rośliny, które mogą przyciągać inne insekty oraz powierzchnię ścian od południowej strony naszego domu. Jeżeli inwazja jest już zbyt duża, konieczne może okazać się wykorzystanie opryskiwacza plecakowego.

Jeżeli natomiast spray chcemy wykorzystać w domu, musimy zwrócić uwagę na wszelkie środki ostrożności. 

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Myszy wchodzą do domów, piwnic czy garaży właśnie w okresie jesiennym. Robią to w poszukiwaniu schronienia oraz pożywienia. Na zewnątrz pogoda znacznie się ochładza, a na polach, na których myszy żerowały, znikają płody rolne. W rezultacie zwierzęta te muszą znaleźć inne źródło pożywienia.

Czasami dosyć trudno jest rozpoznać obecność myszy. Wynika to z faktu, że gryzonie te próbują pozostać jak najdłużej niezauważone. Myszy potrafią nawet dostosować się do rytmu życia domowników i aktywne pozostają jedynie wtedy, gdy nie wyczuwają w pobliżu obecności człowieka. Kryjówki tych szkodników to przede wszystkim spiżarnie, schowki, a także miejsca za schodami czy regałami. Warto zwracać uwagę na te przestrzenie, w których myszy byłyby jak najmniej widoczne.

Jak sprawdzić, czy w domu jest mysz? Przede wszystkim te małe zwierzęta nadgryzają produkty spożywcze i pozostawiają po sobie ślady w postaci odchodów. O obecności myszy może świadczyć także ciche popiskiwanie oraz odgłos drapania lub chrupania pożywienia. Wraz z pojawieniem się w domu myszy w domu zaczyna rozprzestrzeniać się charakterystyczny zapach stęchlizny. Jeżeli tylko zauważymy mysz w domu, nie zwlekajmy z pozbyciem się jej! Szczury i myszy mogą przenosić niebezpieczne choroby, takie jak salmonelloza, dur brzuszny czy włośnica. Źródłem wirusów są odchody gryzoni, a do zakażenia może dojść na przykład podczas ich sprzątania.

Na szczęście myszy bardzo boją się człowieka i najczęściej uciekają przed nim w popłochu. Gryzonie te więc nie atakują ludzi i są stosunkowo nieszkodliwe.

Jak pozbyć się myszy z domu?

Przedstawiamy najlepsze i najskuteczniejsze sposoby na pozbycie się z domu myszy. Pamiętajmy, że warto zastosować najpierw te bardziej humanitarne.

Zapachy, które odstraszają myszy

Istnieją aromaty, których myszy nie znoszą. Są to zapachy:

• dzikiej mięty,
• dziewanny,
• świeżych liści pomidorów,
• dzikiego rumianku,
• kwiatu wrotyczu,
• spleśniałej cytryny.

W szafach, szafkach, szufladach oraz komodach warto umieścić lawendowe saszetki bądź mydełka. One również skutecznie zniechęcą myszy do bywania w tych przestrzeniach. W miejsca, które zwierzęta te często odwiedzają, należy położyć suszoną dziką miętę, oleander czy wrotycz. Podobny efekt można uzyskać, spryskując potencjalne mysie kryjówki lakierem do włosów. Sięgajmy także po olejki o zapachu mięty pieprzowej czy rumianku. Przyda się również ocet jabłkowy. Nasączamy olejkiem lub octem waciki kosmetyczne i rozkładamy w mieszkaniu. Sprawi to, że przynajmniej na pewien czas pozbędziemy się nieproszonych gości. Oczywiście myszy odstrasza także sam zapach kota.

Gipsowanie dziur

Warto w domu poszukać miejsc i dziur, którymi myszy mogły przedostać się do naszego domu. Należy je dokładnie zakleić gipsem. Dla myszy wdrapanie się po ścianie na piętro czy poddasze to żaden problem. Istotne jest także chowanie resztek jedzenia. Produkty takie jak mąka, kasza czy ryż należy szczelnie zamykać w pojemnikach.

Żywołapka

Najbardziej humanitarnym sposobem pozbycia się niechcianej lokatorki jest tzw. żywołapka. Jest to klatka, w środku której umieszczamy przysmak. Zwabia on mysz do środka, a wtedy specjalny mechanizm klatki zatrzaskuje się, uniemożliwiając gryzoniowi ucieczkę. Tak złapaną mysz wypuszczamy w lesie lub na polu. W sklepach można kupić również specjalne urządzenia, które emitują ultradźwięki. Są one niesłyszalne dla człowieka, ale bardzo irytują małe szkodniki. Urządzenia te podłączamy do kontaktu w tym pomieszczeniu, w którym zauważyliśmy obecność myszy.

Łapka

Najbardziej sprawdzoną i „tradycyjną” metodą pozbycia się myszy jest łapka. Najlepiej położyć na niej świeży chleb bądź ser. Myszy możemy złapać także na kiełbasę, a nawet… czekoladę.

Trutka

Innym sposobem pozbycia się myszy jest rozsypania trutki, po zjedzeniu której gryzoń szybko umrze. Jest to jednak ryzykowne, gdy w domu są małe dzieci bądź inne zwierzęta.

Deratyzacja

Jeżeli nie możemy poradzić sobie z plagą myszy w domu, ostatecznym krokiem będzie deratyzacja. Jest to metoda, która wymaga opłacenia ekipy specjalistów. Dodatkowo wszyscy domownicy muszą opuścić dom na jeden dzień, gdyż opary ze stosowanych środków są szkodliwe dla ludzi i innych zwierząt.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Meble ogrodowe z technorattanu od kilku lat niezmiennie cieszą się sporą popularnością. Są one wykonane z syntetycznej plecionki. Krzesła, stoliki czy sofy są lekkie, solidne i efektowe, a przy tym przyjazne środowisku. Produkowany z polietylenu rattan jest niezwykle odporny na deszcz, śnieg, wysokie i niskie temperatury, a także na działanie mikroorganizmów czy promieniowanie ultrafioletowe. Materiał ten więc znacząco wyróżnia się spośród innych. Technorattan nie wymaga nanoszenia warstwy ochronnej, w przeciwieństwie do jego naturalnego odpowiednika. Posiadając meble z tego materiału nie musimy więc pamiętać o regularnej impregnacji ogrodowego kompletu. Wokół mebli z technorattanu jednak nadal trzeba wykonywać zabiegi pielęgnacyjne. Jakie? Przede wszystkim należy przecierać powierzchnię technorattanu wilgotną ściereczką bądź gąbką nasączoną delikatnym płynem. Dzięki nieporowatym włóknom, z których spleciony jest technorattan, utrzymanie mebli w czystości nie sprawia większych kłopotów. Ze względu na swoją wytrzymałość komplet stworzony z tego innowacyjnego materiału nie wymaga większego zabezpieczenia na zimę. Technorattanowe meble bez problemu mogą przezimować bezpośrednio w ogrodzie czy na tarasie.

Meble z rattanu: jak przygotować je na zimę?

Meble rattanowe, tworzone z naturalnych materiałów, wymagają niestety więcej uwagi niż ich syntetyczne odpowiedniki. Przede wszystkim meble z rattanu i bambusa są bardzo wrażliwe na wilgoć. Z tego powodu nadmierna ekspozycja na niekorzystne warunki pogodowe nie jest dobrym pomysłem. Zanim więc rozpocznie się jesienna słota, trzeba przenieść nasz ulubiony komplet w miejsce suche i przewiewne, a następnie dobrze przykryć go pokrowcem. W ten sposób ograniczymy osadzanie się kurzu na meblach. Nie owijamy jednak mebli szczelnie folią – to może doprowadzić do nadmiernego wysuszania się rattanu. W rezultacie materiał ten stanie się kruchy i bardzo podatny na uszkodzenia. Zanim przeniesiemy komplet z ogrodu czy tarasu, warto delikatnie oczyścić powierzchnie przy pomocy miotełki do kurzu lub szczotki ryżowej albo nylonowej. Pamiętajmy, aby regularnie pielęgnować nasze meble rattanowe. Wiklinę, rattan orz bambus impregnujemy specjalnymi środkami, które nie powodują odbarwienia mebli. Dzięki nim fotele czy leżaki nie będą również absorbować wody czy niszczeć pod wpływem promieniowania UV.

Meble z aluminium: jak ochronić je przed zimą?

Meble metalowe dla pewności warto zabezpieczyć środkiem antykorozyjnym.

FOTO: Pixabay

W naszych ogrodach często goszczą również meble z aluminium. Jest to lżejszy i bardziej nowoczesny materiał od ciężkiego i masywnego żeliwa. Aluminium charakteryzuje się również wysoką trwałością. W tym przypadku możemy pozostawić bez obaw komplet mebli na zewnątrz. Aluminium wysokiej jakości, malowane proszkowo, nie powinno niszczeć czy rdzewieć pod wpływem wilgoci czy załamań pogody. Warto jednak dla pewności zabezpieczyć je farbą lub środkiem antykorozyjnym i przykryć pokrowcem.

Meble z drewna tekowego: jak zabezpieczyć je na zimę?

Meble drewniane trzeba szczególnie chronić przed śniegiem, mrozem oraz deszczem. Dobrze jest przechowywać tego typu komplety pod zadaszeniem, na przykład wewnątrz altany ogrodowej. Przydatny może okazać się także pokrowiec. Nadmierna ekspozycja na słońce i ciągły kontakt z wodą przyspiesza proces patynowania drewna, który prowadzi do zmiany jego kolory na srebrnoszary. Jeżeli zależy nam na spowolnieniu tego procesu, powinniśmy stosować impregnaty przeznaczone dla wyrobów drewnianych. Pamiętajmy przy tym, że nowy sezon należy zacząć od olejowania stołu – to utrwali kolor materiału, a dodatkowo będzie chronić przed powstawaniem odbarwień i nieestetycznych plam.

Zabezpieczanie mebli przed zimą – o czym jeszcze warto pamiętać?

Przed przykryciem kompletu pokrowcem należy mieć przede wszystkim pewność, że meble są suche. W przeciwnym razie do materiału może wdać się wilgoć. Po sezonie warto sprawdzić, czy na meblach nie pojawiły się uszkodzenia lub – w przypadku metalu – czy nie ma śladów rdzy. Mebli z tworzyw sztucznych lepiej nie używać w okresie zimowym, gdyż są wówczas bardziej wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne. Z pokrowców co jakiś czas usuwajmy nadmiar śniegu.

Kamila Berthold
Fot. Pixabay

Zarówno świeże, jak i wysuszone drewno musi być ułożone luźno, tak aby między polanami dochodziło do cyrkulacji powietrza. Musi być ono także odizolowane od podłoża. Jeżeli decydujemy się na przechowywania drewna na zewnątrz, musimy pamiętać, aby miejsce jego składowania było przewiewne i dobrze nasłonecznione, gdyż wilgoć ze środka polan uwalnia się bardzo powoli. Nie należy przechowywać drewna w zamkniętych, nieogrzanych oraz niewentylowanych pomieszczeniach, ponieważ drewno zawilgotnieje, a więc z czasem spleśnieje i zgnije. Dlatego ani garaż, ani piwnica nie powinny być przestrzeniami na przechowywanie drewna. Dodatkowo warto pomyśleć nad tym, aby zapas drewna nie był zlokalizowany zbyt daleko od domu – przenoszenie opału zimą może być męczące. Drewno warto także ułożyć niedaleko utwardzonej powierzchni, aby można było łatwo podjechać samochodem i w razie potrzeby rozładować polana.

Pomysły na przechowywanie drewna na zewnątrz i w domu

Jeżeli chcemy, aby przygotowane przez nas drewno jak najlepiej służyło jako dobrej jakości opał, musimy zadbać o jego właściwe przechowywanie. Jak więc magazynować drewno na zewnątrz, a jak w domu? Oto garść pomysłów.

Przy ścianie domu

Układanie drewna przy ścianie domu to najprostszy sposób jego składowania i najczęstsza praktyka. 

Układanie drewna przy ścianie domu to najprostszy sposób jego składowania i najczęstsza praktyka.

FOTO: Envato Elements

Na regale tarasowym

Mniejsze partie drewna z pewnością pomieszczą regały tarasowe. 

Mniejsze partie drewna z pewnością pomieszczą regały tarasowe.

FOTO: Envato Elements

Można wypróbować także zadaszony regał drewniany.

FOTO: Envato Elements

W drewutni

Jeżeli mamy możliwość wygospodarowania nieco miejsca w ogrodzie, to warto pomyśleć o drewutni, więc niewielkim, zaimpregnowanym domkiem z dwuspadowym i nieco wysuniętym dachem. Podłoga w drewutni musi być podniesiona, a ściany powinny być ażurowe. Drewutnie, które można zakupić w sklepach, często wyposażone są w dodatkowe pomieszczenie, w którym można przechowywać na przykład sprzęt do cięcia czy przewożenia drewna. W drewutni opał można składować na paletach. 

Jeżeli mamy możliwość wygospodarowania nieco miejsca w ogrodzie, to warto pomyśleć o drewutni.

FOTO: Envato Elements

Drewno w domu

Pomysł na składowanie drewna w domu.

FOTO: Envato Elements

W salonie przy kominku nie można oczywiście składować takiej ilości drewna, jak w ogrodzie. Najpopularniejszym miejscem składowania drewna opałowego w domu jest specjalnie utworzona wnęka pod kominkiem lub obok niego. 

Najpopularniejszym miejscem składowania drewna opałowego w domu jest specjalnie utworzona wnęka pod kominkiem lub obok niego.

FOTO: Envato Elements

Tańszym zamiennikiem dla kominkowych wnęk są kosze i stojaki.

FOTO: Envato Elements

Nowoczesny sposób składowania drewna w domu.

FOTO: Envato Elements

Kamila Berthold
Fot. Pixabay, Envato elements

Generator prądu to jedna z maszyn, których nie używa się na co dzień. Nie oznacza to jednak, że jego zakup to czysta fanaberia. Takie urządzenie przyda się, gdy nastąpi awaria prądu lub tzw. “blackout”, czyli przerwa w dostawie energii. O ile latem można poradzić sobie kilka dni bez prądu, o tyle zimą warto mieć alternatywę wobec sieci energetycznej - prąd nierzadko wykorzystują bowiem instalacje grzewcze, takie jak piece z podajnikami elektrycznymi. 

Jednak agregat prądotwórczy to nie tylko wybór na ciężkie czasy. Przyda się w gospodarstwie domowym, jeśli korzysta ono z wielu urządzeń elektrycznych. Wówczas warto wykorzystać alternatywny generator do zasilania np. elektronarzędzi w garażu, by nie obciążać dodatkowo domowej sieci i nie doprowadzić do awarii. 

Do domu jednorodzinnego wystarczający będzie generator jednofazowy, który obsługuje urządzenia o niewielkich wymaganiach energetycznych, takie jak podstawowe sprzęty RTV i AGD. Jeśli jednak wiemy, że nasze gospodarstwo domowe pochłania dużo energii, lepszym wyborem będzie generator trójfazowy. 

O czym trzeba pamiętać wybierając agregat prądotwórczy? 

Agregat prądotwórczy to jeden z zakupów, które można zrobić nawet raz na całe życie. Oczywiście pod warunkiem, że wybierzemy urządzenie dobrej jakości. Paradoksalnie, zakup taniego agregatu może słono kosztować. Taka maszyna może produkować prąd o zmiennym napięciu, a takie wahania mogą skrócić żywotność urządzeń cyfrowych, takich jak komputer czy telewizor. Lepiej zatem dołożyć do lepszego agregatu, niż co kilka lat wymieniać sprzęty elektroniczne w domu. 

Cena generatorów prądu zależy od jego parametrów - im droższa maszyna, tym większa jej moc. Jednak nie zawsze najsilniejszy agregat będzie najlepszym wyborem. Trzeba dobrać go do zapotrzebowania własnego gospodarstwa domowego. 

Jakie typy agregatów są dostępne na rynku? 

Generatory prądu różnią się między sobą nie tylko mocą, ale także źródłem zasilania. Najpopularniejszm z nich jest silnik spalinowy, jednak są również agregaty zasilane LPG lub gazem ziemnym. To kolejna decyzja, którą kupujący musi podjąć, mając na uwadze swoje potrzeby i możliwości. Przy tej okazji warto zwrócić uwagę także na wielkość zbiornika na paliwo – im będzie on większy, tym dłużej agregat będzie pracował bez uzupełniania. Jednak duży, napełniony zbiornik oznacza, że urządzenie będzie cięższe - jeśli wiemy, że agregat będzie musiał często zmieniać miejsce, trzeba wziąć pod uwagę, że mniejszą maszynę łatwiej będzie transportować. 

Dla osób, którym bliskie są zagadnienia ekologiczne, dobrym rozwiązaniem będzie zakup generatora z katalizatorem, który obniży emisję spalin. 

Czy agregat prądotwórczy musi być głośny? 

Niektórzy z nas kojarzą pracę agregatu prądotwórczego z nieustannym, uciążliwym hałasem. Jednak wcale nie musi tak być - część tych maszyn jest wyposażona w dźwiękoszczelne obudowy, tłumiki lub system antywibracyjny, który pozwala zniwelować dźwięki. To szczególnie ważne w przypadku urządzeń, które będą pracować w domu. 

Ile kosztuje agregat prądotwórczy? 

Ceny agregatów prądotwórczych w sklepach budowlanych zaczynają się od ok. 1000 zł i idą w górę. W internecie można znaleźć tańsze wersje, jednak warto przemyśleć, czy taki zakup opłaca się w perspektywie długoterminowej. 

Wydatki na generator prądu nie kończą się na jego zakupie. Kolejnym etapem jest jego utrzymanie. W tym przypadku jednak trudno określić konkretnie, o jakich kwotach mowa: wszystko zależy bowiem od źródła zasilania agregatu, cen surowców oraz ilości pracy, jaką urządzenie będzie wykonywało.

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Zużywanie uszczelek w oknie jest konsekwencją ich normalnej eksploatacji, do której dochodzi podczas otwierania i zamykania okna. Tempo niszczenia uszczelek można spowolnić dzięki ich poprawnej konserwacji. Jeżeli nie dbamy o ich właściwy stan, z czasem zaczynają twardnieć i odpadać. Należy je wymieniać, gdyż uszkodzenie uszczelek wiąże się z pogorszeniem wodoszczelności, wentylacji, przenikalności cieplnej oraz izolacji akustycznej konstrukcji okiennej. Sprawia to, że do domu dociera więcej hałasu, w czasie deszczu do pomieszczenia przedostaje się woda opadowa, a zimą z domu ucieka więcej ciepła. Wadliwe uszczelki mogą także sprawiać trudności podczas używania okna.

Uszczelki mogą prawidłowo spełniać swoje funkcje nawet przez 10 lat, ale tylko wtedy, kiedy będziemy pamiętać o ich regularnym czyszczeniu oraz natłuszczaniu. Po czym więc poznać, że należy wymienić uszczelkę w oknie? Przede wszystkim naszą uwagę powinna przykuć nieszczelność – wyczuwalny ciąg powietrza przy skrzydle i przecieki pomimo zamkniętego okna. Sprawdzajmy raz na jakiś czas stan uszczelek. Jeżeli stwardniały, odkształciły się lub zaczęły odchodzić od okna, musimy je wymienić. Prace uszczelniające najlepiej przeprowadzić przed rozpoczęciem sezonu zimowego.

Jak samodzielnie uszczelnić okno?

Z wymianą uszczelek bez problemu poradzimy sobie samodzielnie. Najważniejszy w tym zabiegu jest dobór materiałów uszczelniających, które muszą być dopasowane do profilu zamontowanych okien. Na tabliczce znamionowej każdego z nich odnajdziemy informacje o modelu, rozmiarze, typie okna i szklenia oraz kodzie produkcji. Uszczelki odpowiedniego typu najlepiej kupować u producenta lub dystrybutora okien, w ostateczności – w sklepie budowlanym, gdzie znajdziemy uszczelki uniwersalne.

Ile kosztuje uszczelka? W zależności od rozmiaru okna, uszczelkę obwiedniową można kupić już za 50 zł. Cena tego typu uszczelki nie będzie raczej przekraczać 120 zł. Uszczelka piankowa na klapę wentylacyjną kosztuje od 20 zł/metr. Te, które nadają się do okien pokrytych poliuretanem są znacznie droższe.

Rodzaje uszczelek okiennych są dwa: taśmowe i zgrzewane w narożnikach okna. W przypadku tych pierwszych należy w trakcie montażu dopasować długość odpowiadającą obwodowi okna. W tym celu wkładamy produkt do szczeliny i odmierzamy odpowiednią długość z rolki. Można zakupić również uszczelki docięte na wymiar, lecz musimy liczyć się z większymi kosztami. W przypadku okien ze zgrzewanymi uszczelkami należy zakupić produkt, który będzie dopasowany do parametrów i wymagań okna. Ich wymiana jest bardziej skomplikowana i tę sprawę najlepiej pozostawić specjalistom.

Jak wymienić uszczelkę? Poradnik krok po kroku

• Na początku usuwamy starą i zużytkowaną uszczelkę. Wyciągamy ją na całej długości.
• Miękką ściereczką nasączoną wodą z delikatnym detergentem czyścimy tę przestrzeń, w której była zamocowana uszczelka.
• Później przechodzimy już do właściwego montażu nowego uszczelnienia. Rozpoczynamy od środka górnej ramy okiennej. Ograniczy to ryzyko powstawania zacieków. Następnie dokładanie dopasowujemy materiał po obwodzie. Zwracajmy przy tym szczególną uwagę na naroża.
• Na koniec procesu odcinamy nadmiar izolatora nożyczkami. Sprawdzamy, czy uszczelka dobrze przylega do całej powierzchni.

Czy uszczelnianie okien pomoże zaoszczędzić na ogrzewaniu?

Po kilku latach użytkowania okna mogą się rozszczelnić. Nie ulega wątpliwości, że naraża nas to na straty ciepła. Przez okno może uciekać od 25 do 30% ciepła! Dlatego tak ważne jest dbanie o dobrą kondycję uszczelek. Jak to zrobić? Przede wszystkim musimy zadbać o czystość okien i uszczelek. Aby uszczelki okienne zabezpieczyć przed parceniem, przynajmniej raz w roku wcierajmy w nie glicerynę, olej do maszyn lub preparat przeznaczony specjalnie do konserwacji tych elementów.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements

Celem ekspertów z UOKiK było sprawdzenie, także poprzez badania laboratoryjne, czy maszyny ogrodowe oferowane konsumentom spełniają wymagania i nie stwarzają zagrożeń dla użytkowników. Jakie przedmioty poddano kontroli? Były to modele nożyc do żywopłotu oraz podkaszarek. Trzynaście z piętnastu skontrolowanych produktów wyprodukowano w Chinach, jeden – na Węgrzech, a w przypadku ostatniego nie ustalono pochodzenia.

Jaki był wynik kontroli? Łącznie zakwestionowano osiem wyrobów, a więc ponad połowę wszystkich produktów poddanych kontroli! Aż siedem z nich było produkcji chińskiej, a jeden – nieznanego pochodzenia. Większość maszyn nie spełniała wymagań formalnych, w tym wpływających na bezpieczeństwo użytkowników. Z kolei reszta zawierała nieprawidłowości o charakterze konstrukcyjnym.

Co wykazała kontrola?

Przede wszystkim najważniejszym błędem producentów było niewłaściwe oznakowanie ich produktów, na przykład brak wymaganych ostrzeżeń dotyczących bezpiecznego użytkowania typu: „Noś okulary ochronne”. Kolejną nieprawidłowością było błędne sporządzenie deklaracji zgodności, a więc na przykład brak odniesienia do właściwych przepisów i norm. W jednym przypadku stwierdzono błędy w instrukcji obsługi, w tym niepełne informacje i objaśnienia dotyczące bezpiecznego użytkowania. Natomiast kontrola prawidłowości oznakowania CE, potwierdzającego domniemanie zgodności z wymaganiami, nie wykazała nieprawidłowości.

W wyniku badań laboratoryjnych zakwestionowano dwa modele nożyc spalinowych do żywopłotu oraz dwa modele podkaszarek spalinowych. Nożyce zakwestionowano z uwagi na nieosłonięcie całego zespołu tnącego, nieprawidłowe działanie przełącznika oraz nieodpowiednie oznakowanie elementu sterującego uruchomieniem silnika. Z kolei podkaszarki nie posiadały wymaganych osłon transportowych.

Pełną listę produktów poddanych kontroli możesz sprawdzić pod tym linkiem.

Na co należy zwrócić uwagę przed zakupem maszyny ogrodowej?

W pierwszej kolejności musimy zwrócić uwagę na fakt, czy na maszynie znajduje się prawidłowy znak CE. Co on oznacza? To deklaracja producenta, że urządzenie spełnia obowiązujące wymagania formalne oraz konstrukcyjne. Brak tego znaku wskazuje na to, że producent nie potwierdził bezpieczeństwa wyrobu, a więc nie zlecił przeprowadzenia stosownych badań laboratoryjnych.

Następnym ważnym krokiem jest ocena stanu urządzenia. Sprawdźmy, czy na obudowie nie ma pęknięć, wgnieceń bądź innych uszkodzeń. Trzeba zwrócić uwagę także na to, czy obudowa nie jest luźna oraz czy jest starannie zamontowana. Równie istotne jest mocowanie przewodów, przełączników i osłon. Nie mogą one być luźne czy źle dopasowane.

Kolejną sprawą jest sprawdzenie, czy do maszyny dołączona jest deklaracja zgodności w języku polskim. Powinna ona zawierać m.in. identyfikację wyrobu oraz oświadczenie producenta, że urządzenie spełnia wszystkie przepisy. Na produkcie powinny znajdować się naniesione w sposób widoczny, czytelny, a także trwały najważniejsze informacje:

• nazwa i adres producenta;
• oznaczenie serii lub typu;
• informacje niezbędne do bezpiecznego użytkowania, na przykład dotyczące stosowania środków ochrony indywidualnej.

Do maszyny musi być dołączona instrukcja obsługi w języku polskim, która warunkuje bezpieczne użytkowanie urządzenia. Powinniśmy sprawdzić, czy w instrukcji znajdują się te same informacje, które znajdują się na oznaczeniu. Dzięki temu możemy mieć pewność, że instrukcja dotyczy tego sprzętu, który mamy w rękach. W instrukcji konieczne są informacje ułatwiające konserwację, dotyczące m.in. sposobu czyszczenia. Innymi kwestiami zawartymi w instrukcji muszą być przewidywane zastosowanie urządzenia oraz informacje dotyczące montażu, demontażu i regulacji.

Jak bezpiecznie stosować maszyny ogrodowe?

Kiedy już zakupiliśmy maszynę ogrodową, nie możemy zapominać o jej bezpiecznym użytkowaniu. Typowe urazy powodowane przez urządzenia do okaleczenia czy też porażenia prądem. Aby tego uniknąć, stosujmy się do poniższych reguł:

• Używajmy tylko tego oprzyrządowania i akcesoriów wymiennych, które zalecane są przez producenta narzędzia.
• Nie używajmy urządzenia z niesprawnymi przełącznikami bądź osprzętem.
• Pamiętajmy o stosownym ubiorze – ryzyko wypadku zwiększają: luźna odzież, biżuteria, długie, rozpuszczone włosy.
• Nie pozostawiajmy maszyny w taki sposób, że istnieje możliwość jej upadku w wyniku pociągnięcia za przewód zasilający.
• Nie wieszajmy przewodów na gwoździach ani elementach o ostrych krawędziach – może to spowodować uszkodzenia. Izolacja przewodów może również ulec uszkodzeniu w wyniku kontaktu z olejami, powierzchniami gorącymi oraz chemikaliami. Pamiętajmy również, by kable nie znajdowały się na linii cięcia.
• Nie trzymajmy narzędzi za przewód zasilający – tym bardziej, gdy są podłączone do zasilania.
• Po zakończeniu pracy lub przed wymianą akcesoriów, odłączajmy narządzie od zasilania.
• Ważne jest, aby przed powtórnym użyciem maszyny zamocować i wyregulować osłony!

Pamiętajmy, aby przed użyciem każdej maszyny zapoznać się z instrukcją obsługi. Istotne jest oczywiście stosowanie się do jej zaleceń. To pozwoli uniknąć zagrożeń. Instrukcję przechowujmy pod ręką, aby móc sięgnąć po nią w każdej chwili, także kiedy mamy wątpliwości co do prawidłowego użytkowania narzędzia.

Kamila Berthold
Fot. Envato elements
Źródło: UOKiK

Jak mówi Perrine Giacomazzo, managerka ds. sprzedaży międzynarodowej w firmie Véritable, smart pot to pierwsze małe urządzenie gospodarstwa domowego, które zostało stworzone w 100% z materiałów pochodzących z recyklingu. Oznacza to, że do produkcji inteligentnych doniczek nie używa się nowego plastiku.

– Wszystko razem tworzy produkt, który jest zupełnie bezpieczny dla środowiska i zdatny do wielokrotnego użytku w dłuższej perspektywie – mówi Giacomazzo.

A czym właściwie jest zaprezentowane na targach IFA urządzenie? 

Świeże warzywa i zioła przez cały rok

FOTO: Véritable

– Doniczka zajmie się wszystkim. Na górze jest oświetlenie, na spodzie moduł nawadniający, a w środku gotowe do użytku podłoże. Dzięki temu przez cały rok można uprawiać w niej bazylię, pomidory, a nawet paprykę czy truskawki.

Jak dokładnie działa inteligentna doniczka?

Doniczka produkowana przez firmę Véritable imituje cykl dnia i nocy – przez 16 godzin doświetla hodowaną roślinę, a później daje jej 8 godzin odpoczynku. To najbardziej optymalne warunki dla rozwoju oraz wzrostu roślin. Dodatkowo w inteligentnej doniczce znajdują się specjalne wkłady nasienne. 

Inteligentna doniczka produkowana przez francuską firmę Véritable.

FOTO: Véritable

Przełomowy jest również fakt, iż inteligentny ogródek połączyć można z dedykowaną aplikacją mobilną, dostępną zarówno na systemy Android jak i iOS. Produkt jest dostępny na polskim rynku w wielu wersjach, także w wariancie czterokomorowym.

Czy produkt francuskiej firmy będzie cieszył się powodzeniem? Giacomazzo twierdzi, że tak, ponieważ ludzie potrzebują przyrody w swoim otoczeniu, a tego brakuje zwłaszcza mieszkańcom miast. Świeże owoce, warzywa i zioła w zasięgu talerza, bez wychodzenia z domu – to pragnienie wielu osób, nie tylko mieszczuchów. Zwłaszcza kiedy pogoda za oknem nie pozwala na pielęgnację ogrodu.

Chociaż rynek tego typu urządzeń dopiero się rozwija, to zapotrzebowanie na nie jest coraz większe. Było to widoczne zwłaszcza po wybuchu pandemii COVID-19. Duże znaczenie w tej kwestii mają również zachodzące na świecie zmiany klimatyczne.

Kamila Berthold
Źródło: biznes.newseria.pl
Fot. Materiały promocyjne firmy Véritable

Poznaj 8 rad na piękny jesienny trawnik.

1. Jesienią należy częściej grabić trawnik, aby oczyścić go z liści. Gdy je pozostawimy, zaczną gnić pod warstwą śniegu, tworząc pleśń śniegową. Poza tym zasłaniają trawie słońce, opóźniając tym samym procesy wzrostu i regeneracji.
2. Nie rezygnuj z koszenia trawy! To prawda, że jesienią rośnie ona znacznie wolniej, jednak murawę należy przycinać co najmniej raz na dwa tygodnie. Koszenie nie powinno odbywać się, gdy powierzchnia jest mokra, po deszczu ani rano, kiedy jest sporo rosy na trawniku. Ostatnie koszenie zaplanuj na połowę października, chyba że pogoda dopisuje. Wtedy termin ten ulegnie przesunięciu. Optymalna wysokość trawy to ok. 4 cm. Za krótkie źdźbła mogą zamarznąć, za długie położą się pod ciężarem śniegu i zaczną gnić.
3. Przeprowadź wertykulację trawnika, która polega na pozbyciu się mchu, zbitego filcu oraz przycięciu darni. Zabieg ten ma za zdanie napowietrzenie gleby i umożliwienie dotarcia wody w jej głąb. To świetny sposób na przygotowanie trawnika na przetrwanie zimy. Jaki sprzęt będzie odpowiedni do wykonania wertykulacji? Wertykulator przypominający grabie z ostrzami lub urządzenia dedykowane – wertykulatory elektryczne lub spalinowe. Wertykulację wykonuje się pasmo po paśmie i czynność powtarzamy w przeciwnym kierunku.
4. Po wertykulacji czas na aerację, czyli wprowadzenie powietrza do gleby za sprawą nakłuwania ziemi. Zabieg pomaga wnikać wodzie i nawozom, dzięki czemu murawa jest gęstsza i zregenerowana. Aerację najlepiej wykonać po skoszeniu trawnika, za pomocą butów z kolcami. Przy większych powierzchniach sprawdza się wał z nakładanymi kolcami. 
5. Zastosuj nawóz jesienny, który pozbawiony jest azotu. To niezwykle ważne! W tym czasie trawa nie potrzebuje katalizatora wzrostu (czyli azotu), a jedynie fosforu i potasu, które odpowiadają za lepsze krzewienie, uodparniają trawę na mróz, wzmacniają ją na zimę.
6. Jesień wykorzystaj na dosianie trawy w miejscach ubytków. Na rynku dostępne są mieszanki regeneracyjne, które szybko kiełkują. Nasiona wysypuj na dobrze przygotowany (oczyszczony) trawnik.
7. Jeśli twój trawnik jest wysuszony po letnich upałach, nawadniaj go, gdy nie pada deszcz. Podlewaj powierzchnię przez kilka kolejnych dni, bardzo obficie i regularnie. Wcześniej nisko go skoś i usuń suchą trawę oraz filc.
8. Prawidłowy odczyn gleby dla trawników to pH 5,5–6,5. Jeśli pH jest większe to znaczy, że glebę trzeba zakwasić (odpowiednim nawozem), w przeciwnym wypadku wykonuje się zabieg wapnowania. O tym, że gleba jest za kwaśna informuje pojawienie się mchu i skrzypu polnego.

Nie rezygnuj z koszenia trawy!

FOTO: Envato Elements

Sprzęty do pomocy

No cóż, każdy ogrodnik wie, że nowoczesne urządzenia pomagają w jesiennych porządkach w ogrodzie. Wiele czynności możemy wykonać samodzielnie lub z użyciem prostych narzędzi, np. usuwanie liści, resztek źdźbeł, szyszek – na niewielkich przestrzeniach wystarczą grabie. Ale sytuacja komplikuje się, gdy mamy do czynienia z większym obszarem. – Pracę w trochę większych ogrodach znacznie ułatwi odkurzacz do liści (najlepiej model z workiem i funkcją rozdrabniania) lub nisko ustawiona kosiarka, która drobno zmieli liście. Przy dużych obszarach warto rozważyć bardziej uniwersalne i wydajne rozwiązanie. Dobrze sprawdzą się traktorki ogrodowe takie jak X167R oraz ciągniki kompaktowe np. 1026R, które wykorzystamy do wszystkich, najważniejszych prac w ogrodzie czy parku, właściwie przez cały rok – poleca Michał Kufel, Territory Turf Manager w John Deere Polska.

Na rynku pojawiły się także roboty koszące, np. marki Husqvarna, które wykonują niemal całą pracę za człowieka. To urządzenia koszące samodzielnie, nie wymagające obecności właściciela. Taka kosiarka jest w pełni zautomatyzowana poprzez zastosowanie zaawansowanej technologii. Wystarczy ją tylko zaprogramować za pomocą dedykowanej aplikacji na smartfona. Popularnością cieszą się także kosiarki akumulatorowe, np. Stiga znacznie ułatwiające manewrowanie. To komfortowe koszenie bez plączących się kabli! Samą wysokość trawy możemy z łatwością regulować, co umożliwia np. kosiarka ZTrack od John Deere‘a. Zakres ten wynosi od 25 do 104 mm, co 6 mm.

Angelika Drygas

Foto. envato elements

Czego potrzebują rododendrony?

• Krzewy rododendronów najlepiej sadzić wiosną. 
• Nie należy ich umieszczać w towarzystwie roślin, które wymagają ziemi wapiennej, jak lawenda. 
• Wybieramy stanowisko słoneczne, ale ocienione.
• Nie można sadzić rośliny w pełnym cieniu, ponieważ przestanie kwitnąć.
• Najlepszy jest półcień, który uzyskamy, sadząc różanecznik pod większymi drzewami lub krzewami.
• Najlepsza jest przestrzeń osłonięta od wiatru.

Rododendron to roślina o wielu „twarzach”, wyróżniamy sporo jego odmian, np. Andantino (odporny na mróz, z dużymi kwiatami); drobnokwiatowy (wolno rośnie, dorasta do ok. metra wysokości, kwiaty są liczne, ale drobne); królewski (polska odmiana, pięknie się prezentuje, gęsto zarasta, ma dużo kwiatów i jest mrozoodporny); na pniu (kwitnie we wszystkich barwach różu i czerwieni).

Rododendrony potrzebują odpowiednich warunków.

FOTO: Pixabay

Warto uważnie pielęgnować rododendron zaraz po przekwitnięciu, aby roślina mogła zregenerować siły pod dość intensywnym czasie. Dlatego przycinamy je i usuwamy też martwe i suche pędy. W ten sposób roślina będzie wolna od chorób grzybowych.

Twój rododendron ma zwinięte i żółte liście?

Rododendrony do prawidłowego wzrostu potrzebują odpowiednich warunków i klimatycznych, i glebowych. Jeśli tego zaniechamy, roślina zakomunikuje ten fakt nieładnym wyglądem. Skutek: zwinięte i zżółknięte liście, brak kwiatów. Rododendrony musimy posadzić na podłożu kwaśnym o odczynie pH (od 4,5 do 5,5). Z daleka od gleb wapiennych, suchych, ale także podmokłych. Można dodać kwaśnego torfu lub kory drzew iglastych. Należy pamiętać o nawożeniu, najlepiej preparatem dla roślin kwasolubnych (lepiej zrezygnować z produktów uniwersalnych i wybrać dedykowane).

Pielęgnacja różanecznika

W razie chorób grzybowych (jak fytoftoroza), która objawia się żółtymi liśćmi właśnie – usuwamy zaatakowane części i spryskujemy krzew specjalnym środkiem grzybobójczym. Żółknięcie liści między nerwami oznacza nadmiar wapnia, na czubkach pędów – nadmiar magnezu, a w dolnej części blaszki liściowej nadmiar potasu i niedobór magnezu (czytamy na deccoria.pl). Rododendrony zwijają liście gdy brakuje im wody, zdecydowanie wolą glebę wilgotną niż suchą, jednak zbyt duża ilość nawodnienia może spowodować ich gnicie. W tej kwestii pomoże ściółkowanie – np. korą drzew iglastych, która utrzyma odpowiednią wilgotność i odczyn pH.

Czego potrzebują rododendrony?

Przede wszystkim trzeba je systematycznie podlewać, regularnie nawozić, ściółkować, chronić przed mocnym słońcem. Nie zapominać o pielęgnacji po przekwitnięciu i usuwaniu kwiatów, aby roślina nie zawiązywała nasion, tylko skupiła się na wytwarzaniu kolejnych kwiatostanów.

Angelka Drygas

Źródło: deccoria.pl

fot. Pixabay

Jakimi pracami należy zająć się we wrześniu?

To czas kiedy powinniśmy posadzić rośliny cebulowe zimujące w gruncie, aby móc podziwiać je od wczesnej wiosny. W pierwszej kolejności niech będą to bulwy lilii białej, narcyza, przebiśniegów, kamasji i pustynników, kosaćca bródkowego i szachownicy cesarskiej – one zakwitają bardzo wcześnie. Druga połowa września to czas na tulipany, szafirki, śnieżyce, hiacynty, ranniki czy krokusy. Eksperci radzą, aby włożyć je w specjalne koszyki w celu ochrony przed gryzonami. Można także okrywać je korą, aby nie dopuścić do ich przemarznięcia.

Byliny na horyzoncie

Cały wrzesień to także wyrywanie chwastów, spulchnianie gleby, podlewanie w cieplejsze dni. Wyrywamy rośliny jednoroczne i dwuletnie, które zdążyły już przekwitnąć. A co sadzimy?

• Dwuletnie rośliny ozdobne (goździki, malwy, niezapominajki, stokrotki, bratki).
• Wrzosy.
• Rozmnażamy byliny przez podział, to działanie dotyczy berdeni, bodziszków, barwinków, funkii, skalnic, floksów, krwawników, gęsiówek i goździków pierzastych. Pamiętajmy, że rośliny, które kwitną wiosną i latem dzielimy jesienią, aby przed zimą mogły się dobrze zakorzenić. Podział polega na rozcięciu lub rozerwaniu wykopanej rośliny na kilka lub kilkanaście części.
• Zaraz po przekwitnięciu dzielimy kępy liliowców, tak aby każda z roślin miała własny system korzeniowy i pędy. 

Drzewa i krzewy

Późne lato to idealny moment na zajęcie się przesadzaniem i sadzeniem drzew i krzewów owocowych. Poza tym przycinamy jednoroczne pędy krzewów róż, usadawiamy w gruncie iglaki bez bryły korzeniowej, podcinamy żywopłoty. 

Zadbaj o rośliny, które źle znoszą niskie temperatury

Nie wszystkie rośliny będą w stanie przezimować w gruncie, dlatego we wrześniu należy wykopać wrażliwe na przymrozki rośliny cebulowe i bulwiaste.  Co dwa lata trzeba wykopać lilie.

–  W okresie pierwszych przymrozków powinniśmy zwrócić uwagę na dalie i begonie, których pędy należy przyciąć do około 10–15 cm. Karpy tych pierwszych trzeba ułożyć przyciętymi pędami w dół, a gdy sok przestanie się sączyć, trzeba je umieścić w skrzynce i przysypać torfem – czytamy na deccoria.pl.

Wrzesień w ogrodzie

FOTO: Envato Elements

Na swoją kolej czekają także mieczyki, które przycinamy w drugiej połowie miesiąca. Nad gruntem zostawiamy około 5-centymetrowe pędy. Sporo zachodu jest z bulwami. Trzeba  je wysuszyć i oczyścić, oddzielić niewielkie bulwki przybyszowe i przenieść do piwnicy lub innego pomieszczenia o temperaturze około 5-12 stopni Celsjusza. Można je ułożyć w skrzynkach, koszyczkach lub w otwartych papierowych torbach.

Pielęgnacja trawnika we wrześniu

Jeszcze wciąż pamiętamy o koszeniu trawnika, najlepiej w godzinach popołudniowych, a także o nawadnianiu w suche i ciepłe dni (rano lub późnym wieczorem). Trawnik nawozimy po skoszeniu produktami bogatymi w potas i fosfor. Wszystko po to, by uodpornić murawę na zimowe przymrozki i pleśń śniegową. 

Czym nawozić we wrześniu?

Nawozy jesienne mają za zadanie pomóc roślinom przezimować, czyli liczą się warianty wspomagające ich odporność. Wszystkie cechuje brak lub minimalna ilość azotu. Obecność potasu ma przyspieszyć drewnienie pędów rośliny i zapewnić jej wytrzymałość na niską temperaturę, fosfor zaś stymuluje wzrost korzeni. Można polegać na tych uniwersalnych lub organicznych wariantach zawierających próchnicę, jak i na oborniku czy kompoście.

Angelka Drygas

Źródło: deccoria.pl

fot. envato elements

Zbieranie wody z opadów wydaje się niektórym przesadą w sytuacji, gdy w kranach mamy do niej dostęp. Jednak w dobie rosnącej świadomości ekologicznej coraz więcej mówi się o tym, jak ważne jest maksymalne wykorzystanie każdej kropli. Z tego powodu warto gromadzić deszczówkę i wykorzystywać ją, zwłaszcza gdy dotyka nas susza, co z roku na rok dzieje się niemal każdego lata i na coraz większą skalę. 

Dla osób, do których nie przemawia argument proekologiczny, decydujące mogą być kwestie finansowe. Zorganizowanie domowego zbiornika na deszczówkę nie jest bowiem dużą inwestycją, a zapasy wody, którą można zużyć np. do podlewania ogródka, z pewnością wpłyną korzystnie na nasz portfel, bo nie pobierzemy dzięki temu kolejnych litrów wody z sieci wodociągowej. 

Jak gromadzić deszczówkę? 

Najprostszym sposobem na gromadzenie wody deszczowej jest zbieranie jej z dachu za pomocą systemu rynien, który odprowadzi opady do zbiorników. System można dodatkowo wyposażyć w sitko, które oddzieli od wody wszystkie większe obiekty, takie jak liście czy gałązki, oraz filtr, który oczyści wodę z ewentualnych zabrudzeń, powstałych w skutek zetknięcia z powierzchnią dachu. 

Deszczówkę najlepiej trzymać w trwałych i odpornych na warunki atmosferyczne zbiornikach. W zależności od tego, czy na danym obszarze często występują opady i jak bardzo są obfite, można rozważyć wybór zbiornika naziemnego - który zwykle jest mniejszy, lub podziemnego, który pomieści więcej wody. Standardowe pojemniki pomieszczą ok. 250-300 l wody, jednak posiadacze dużych działek czy ogródków mogą zainwestować w taki o pojemności nawet dziesięciokrotnie większej. 

Jeśli decydujemy się na zbiornik naziemny, nie musimy rezygnować z estetyki w obejściu. Można bowiem kupić pojemniki stylizowane na gliniane wazy, betonowe donice czy nawet postarzane beczki. 

Ceny zbiorników na deszczówkę są różne, wahają się od kilkuset do kilku tysięcy złotych. Nie jest to jednak powód, by rezygnować z tej inwestycji, bo ona z pewnością szybko się zwróci. 

Oczywiście systemy gromadzenia wody można rozbudowywać - jednym z pomysłów jest zakup takiego z pompą odprowadzającą wodę. Możliwości na rynku jest dużo, warto się z nimi szczegółowo zapoznać i wybrać takie, które najlepiej sprawdzą się dla danego regionu oraz konkretnego gospodarstwa. 

Do czego można użyć deszczówki? 

Najpopularniejszym sposobem użycia deszczówki jest wykorzystanie jej do podlewania ogrodów, które zwłaszcza w okresach długotrwałej suszy pochłaniają ogromne ilości wody. Jednak na tym zastosowania wody deszczowej się nie kończą. Można wykorzystać ją także do mycia samochodu czy prac porządkowych w domu i obejściu, na przykład do mycia okien - deszczówka nie jest brudna, a jeśli w systemie jej gromadzenia zamontowany został filtr, możemy być zupełnie spokojni o jej czystość. 

Deszczówkę można także wykorzystywać w domu, na przykład do spłukiwania toalety czy takich codziennych czynności, jak robienie prania a nawet zmywanie. Co więcej, woda deszczowa sprawdzi się nawet przy myciu ciała i włosów, a niektórzy twierdzą nawet, że świetnie wpływa na stan włosów. Deszczówkę można także wykorzystać, dbając o czystość swoich pupili – psom z pewnością nie będzie przeszkadzało, że pozyskana do ich mycia woda nie pochodzi z sieci wodociągowej. 

Właściwie jedynym, do czego lepiej nie wykorzystywać deszczówki, jest przygotowywanie posiłków. Taka woda nie nadaje się bowiem do picia - należałoby każdorazowo badać jej skład chemiczny by upewnić się, że można ją bezpiecznie spożywać.

Zuzanna Ćwiklińska

fot. envato elements

Muszki owocówki są częścią rodziny małych much. Spotyka się je wszędzie tam, gdzie jedzenie może gnić i fermentować. Najczęściej żyją w domowej kuchni, ale są powszechne także w restauracjach czy supermarketach. Muszki owocówki szybko się rozmnażają. Składają jaja w pobliżu fermentującej żywności bądź innych wilgotnych materiałów organicznych. Jednorazowo muszki mogą złożyć nawet 500 jaj. Cykl życiowy tych owadów trwa od tygodnia do dwóch.

Muszki owocówki lgną wszędzie tam, gdzie dojrzałe, gnijące lub zepsute owoce oraz warzywa i przygotowane z nich potrawy. Uwielbiają także produkty fermentowane, takie jak piwo i wino. Najlepszą ochroną przed muszkami jest więc profilaktyka. Warto więc stosować te środki zapobiegawcze:

• wyrzucamy przejrzałe owoce i warzywa,
• owoce i warzywa przechowujemy w lodówce,
• myjemy w domu zakupione w sklepie owoce i warzywa,
• regularnie wyrzucamy śmieci,
• zamykamy szczelnie kosze na śmieci,
• wycieramy z powierzchni sok, który puściły owoce,
• nie pozostawiamy otwartego alkoholu,
• zawsze sprzątamy i myjemy brudne naczynia.

Muszki owocówki lgną wszędzie tam, gdzie dojrzałe, gnijące lub zepsute owoce i przygotowane z nich potrawy.

FOTO: Envato Elements

Czy muszki owocówki są groźne?

Okazuje się, że muszki owocówki są nie tylko uciążliwe, ale również potencjalnie groźne. Przenoszą one niebezpieczne dla zdrowia drobnoustroje. Zanieczyszczają także jedzenie, po które sięgamy – owoce i warzywa stanowią nie tylko pożywienie muszek owocówek, ale także miejsce rozmnażania się.

Jak pozbyć się muszek owocówek?

A co zrobić, jeżeli muszki owocówki już pojawią się w naszym domu? Jak się ich pozbyć? Zdradzamy domowej sposoby!

Ocet jabłkowy

To bardzo skuteczny sposób na zlikwidowanie znienawidzonych muszek. Polega on na stworzeniu pułapki – odrobinę octu jabłkowego wlewamy do szklanki, którą następnie zakrywamy folią. Warto zabezpieczyć otwór szklanki gumką, aby folia się nie zsuwała. Następnie nakłuwamy kilka niewielkich otworów w folii. Muszki zwabione zapachem octu dostaną się do środka, jednak nie będą mogły się wydostać. Dobrze jest rozmieścić kilka takich pułapek w różnych miejscach.

Ocet i płyn do mycia naczyń

Do niewielkiego pojemnika wlewamy odrobinę octu oraz kilka kropel płynu do mycia naczyń. Ocet zwabi muszki owocówki do naczynia zapachem, ale mydło zmniejszy napięcie powierzchniowe octu. W rezultacie muszki utopią się.

Bazylia i mięta

Można także spróbować odstraszyć muszki owocówki zapachem. Owady te zdecydowanie nie znoszą aromatu bazylii i mięty. Warto jednak pamiętać, aby po umieszczeniu tych ziół w pomieszczeniu bądź rozpyleniu ich zapachu usunąć kuszące muszki owoce i warzywa.

Świeca

Ten sposób na muszki owocówki jest prosty i skuteczny. Świecę umieszczamy w naczyniu wypełnionym wodą. Tak przygotowaną pułapkę ustawiamy blisko obszaru, w którym znajdują się owady, np. w pobliżu owoców. Następnie wyłączamy światło i zasłaniamy okno, tak aby jedynym źródłem światła w pokoju była świeca. W ten sposób wysoka temperatura świecy stopi skrzydła muszek, a te wpadną do wody i utopią się. Mogą także całkowicie się spalić, jeżeli podfruną zbyt blisko płomienia. Dodatkowo do wody można dodać kilka kropel płynu do mycia naczyń – to uniemożliwi muszkom wydostanie się z cieczy.

Aby mieć pewność, że muszki nie dostaną się do naszego domu, warto także pomyśleć o zamontowaniu siatek ochronnych.

Kamila Berthold
Fot. envato elements

Samodzielny montaż moskitier na drzwiach i oknach nie jest wcale trudny. Wielu producentów ma w swojej ofercie różnorodne modele – w rozmiarach standardowych bądź na konkretny wymiar, najczęściej w kolorach typowych dla ram okiennych, a więc białym bądź brązowym. Moskitiery do okien fasadowych i drzwi tarasowych montuje się po zewnętrznej stronie otworu. Z kolei jeżeli montujemy przesłony na oknach dachowych, robimy to po wewnętrznej stronie otworu. Trzeba pamiętać, że moskitiery mocujemy nie na samym oknie, ale na szpalecie lub obudowie okna. Możemy wybrać takie przesłony chroniące przed owadami, które montuje się za pomocą samoprzylepnych rzepów bądź pasków. Jeżeli jednak stawiamy na trwałość i długoletnie zabezpieczenie domu, lepiej zamontować moskitierę przy pomocy wkrętów. Pamiętajmy, aby przed zakupem dokładnie zmierzyć okno, najlepiej według instrukcji podanej przez producenta!

Moskitiery ramkowe

To jedno z najprostszych i najtańszych rozwiązań do okien pionowych oraz drzwi balkonowych. Taka moskitiera może być demontowana w razie potrzeby chociażby przy myciu okna, bądź stała, montowana za pomocą uchwytu i haczyków. W tym drugim przypadku sposób mocowania jest różny i zależy od producenta. Wybór jest naprawdę spory i możemy wybrać ten sposób montażu, który najbardziej nam odpowiada, na przykład za pomocą magnesów, listew magnetycznych czy zaczepów. Moskitiera stała ramkowa z kołnierzem przeznaczona jest do okien PCV, z kolei stała bez kołnierza – do okien zlicowanych. Ważne jest, że przy tym rodzaju przesłony jako użytkownicy mamy spory wybór.

Moskitiery rolowane

Ten typ moskitiery montuje się zawsze na stałe, trzeba więc dobrze rozważyć jego wady i zalety. Działa on na zasadzie rolety. Siatka zwija się do kasety zamocowanej u góry okna, rozwija się natomiast za pomocą prowadnic umieszczonych po bokach skrzydła, przytwierdzonych do ściany bądź ramy okiennej. Najlepiej wybrać prowadnice z systemem sprężynowym, który umożliwi szybkie i płynne zwijanie się przesłony. Dobrym wyborem jest także moskitiera rolowana z mechanizmem hamującym, który daje możliwość delikatnego domknięcia przesłony. Moskitiery rolowane występują zarówno w wersji pionowej, jak i poziomej. Siatka umocowana na oknach rozwija się w pionie, natomiast na drzwiach – w poziomie.

Moskitiery przesuwne

Ten typ siatki dedykowany jest głównie oknom balkonowym, ale sprawdzi się także w przypadku bardzo dużych okien fasadowych. Jak sama nazwa wskazuje, moskitierę tę można przesuwać dzięki zamontowanym w prowadnicach szynom na górze i na dole. Można wybrać różne warianty szyn i sposób ich otwierania. Warto zastanowić się, czy dobrym rozwiązaniem będzie moskitiera pojedyncza czy podwójna.  

Moskitiery lamelowe

Zasłony lamelowe to swobodnie zwisające paski materiału. Nadadzą się idealnie w domu, w którym mieszkają zwierzęta domowe bądź małe dzieci. Zazwyczaj lamele są zrobione z tworzywa sztucznego, na przykład ze sztywnej i dosyć grubej siatki. Moskitierę lamelową łatwo jest zamontować, ponieważ zazwyczaj jest ona umocowana na listwie, którą następnie za pomocą wkrętów czy samoprzylepnych rzepów lub pasków możemy przytwierdzić nad otworem drzwiowym. Chociaż użycie kleju w tym przypadku nie wymaga ingerencji w strukturę drzwi, to okazuje się mało skuteczne, zwłaszcza przy gwałtownych podmuchach wiatru.

Montaż moskitiery ramkowej – krok po kroku

Po odpowiednim zmierzeniu okna i dobraniu odpowiedniej moskitiery, możemy zabrać się za montaż. W tym poradniku proponujemy zamontować moskitierę na ramce aluminiowej, którą również musimy odpowiednio wymierzyć. Na ramce umieszczamy siatkę. Moskitierę kładziemy na podłodze stroną wewnętrzną. Następnie uchwyty moskitiery przykręcamy odpowiednimi wkrętami. Musimy je przykręcić w odpowiedni sposób – lepiej, aby wkręty były lekko poluzowane. Tak przygotowaną moskitierę podnosimy za dwa boczne uchwyty i wsuwamy tak, aby profil moskitiery dotykał ramy okna. Teraz powinniśmy jeszcze dokręcić śruby. Jak widać, samodzielny montaż siatki nie jest szczególnie pracochłonny, chociaż wymaga pewnej precyzji.