Należy, jak wszystkie fasolowe, do rodziny bobowatych i wywodzi się z tropikalnych rejonów Afryki. Oprócz jadalnych strąków charakteryzuje się ładnymi, lekko różowymi lub purpurowofioletowymi kwiatami zwabiającymi pszczoły i motyle. 

Ma jeszcze jedną zaletę, a mianowicie podobnie jak inne gatunki bobowate, wiąże wolny azot z powietrza dzięki symbiotycznym bakteriom brodawkowym żyjącym w zgrubieniach korzeni. 

Lubi ciepło i słońce

 Ponieważ pochodzi z tropików, lubi ciepło i słońce, dlatego w naszych warunkach jest rośliną jednoroczną. Musimy zatem pod jego uprawę przeznaczyć grządkę nasłonecznioną, osłoniętą od wiatru i najlepiej o południowej wystawie. Należy zadbać także o solidne podpory, gdyż osiąga do 5 m wysokości. Wymaga gleby lekkiej, przepuszczalnej, o dobrej strukturze i szybko się nagrzewającej. 

Nasiona fasolnika wysiewamy dopiero w pierwszych dniach czerwca, gdy minie obawa wystąpienia przymrozków, zachowując odstęp 60 do 80 cm między rzędami i 40 cm w rzędzie. Do kiełkowania wymaga temperatury gleby ok. 15–20°C, a dla dobrego wzrostu i rozwoju potrzebuje temperatury w granicach 20–25°C. Pierwszy plon zbieramy po 8–10 tygodniach, przy sprzyjającej pogodzie zbiorów możemy dokonywać do przymrozków.

Niebywałe strąki

Te okazałe strąki o barwie zielonej, purpurowej lub fioletowej –  zależnie od odmiany, które mogą osiągnąć około 60 cm długości, skrywają w sobie, podobnie jak fasola szparagowa, małej wielkości fasolokształtne nasiona. Jednak w przeciwieństwie do fasoli, fasolnik pozbawiony jest łyka, które tak denerwuje konsumenta. Strąki z racji swojej długości często pokładają się na ziemi, te umieszczone w górnych partiach rośliny zwisają obficie, tworząc wspaniały widok. Strąki zbieramy w miarę dorastania i spożywamy po ugotowaniu jak fasolkę szparagową. Z racji swoich rozmiarów strąki tniemy na odpowiednie odcinki bądź gotujemy w całości niczym spaghetti. Fasolnik w smaku przypomina fasolkę szparagową, lecz jest odrobinę słodszy. Ta roślina nie tylko stanowi swego rodzaju ciekawostkę, jest smaczna i oryginalna, lecz również zawiera pewne pokłady witamin i minerałów. Zawiera m.in. wit. B₁, B₂, B₅, B₆ i C oraz wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, sód i cynk. 

Małgorzata Wyrzykowska

Nasiona wysiewamy do drobno gruzełkowatego podłoża pozbawionego chwastów i przez okres kilku tygodni utrzymujemy jego wilgotność na takim samym poziomie. Rozsadnik powinien być usytuowany w miejscu mało nasłonecznionym, w razie potrzeby musimy go zacieniać, by nie doszło do uszkodzenia siewek. W przypadku wysiewu do pojemników sprawa jest o tyle prostsza, że możemy je w każdej chwili przestawić. 

Jeśli chcemy na dłuższy czas pozbyć się mrówek z ogrodu, warto odnaleźć ich gniazda i zniszczyć je przy użyciu insektycydu (np. Mrówkiller, Mrówkofon lub inne). Jeśli nie wiemy, gdzie znajduje się mrowisko, warto zastosować zatrutą przynętę. Może ona być w formie proszku, granulek lub żelu (np. proszek na mrówki Expel, Formicid przynęta na mrówki ogrodowe, Bixan Żel przynęta na mrówki, Mrówkotox preparat na mrówki). Mrówki chętnie pobierają preparat i transportują go do gniazda, powodując likwidację królowej i innych osobników. Można także zastosować preparaty owadobójcze w sprayu (np. Bros, ABC, Substral) lub wyłożyć bardzo skuteczne płytki na owady biegające (np. Globol lub Expel). 

Jeśli tylko zauważymy na liściach róż pierwsze objawy czarnej plamistości, powinniśmy jak najszybciej opryskać rośliny odpowiednim fungicydem. Czynność  trzeba powtarzać co 7–10 dni, stosując naprzemiennie wybrane środki z różnych grup chemicznych – Amistar, Bayman, Biosept, Bravo, Discus, Dithane NeoTec, Polyram, Score, Tiotar. Dawki i terminy stosowania preparatów podane są na opakowaniach oraz na etykiecie stosowania. 

Uwaga! Grzyb zimuje na porażonych pędach i opadłych liściach róż, dlatego bardzo istotne jest, aby je systematycznie usuwać i palić. W innym przypadku mogą stanowić źródło infekcji w kolejnym sezonie. 

Kwiaty zapylane przez motyle nocne charakteryzują się jasnymi kolorami – są białe, różowe, żółtawe, bladoniebieskie. Takie rośliny wydzielają intensywny zapach, często odurzający, który zwabia motyle nawet z dużej odległości, ponieważ ćmy, czyli motyle nocne, mają znacznie lepiej rozwinięte narządy węchowe od motyli dziennych. Do roślin wzmagających zapach pod wieczór należą m.in. tuberoza, wiciokrzew przewiercień, maciejka, tytoń ozdobny, juka ogrodowa. 

Różne gatunki kwiatów otwierają się tylko o jednej określonej porze dnia lub nocy, co jest związane z aktywnością zapylających je owadów. Zjawisko to zostało nawet wykorzystane do stworzenia zegarów kwiatowych.